Ο «Οδοιπόρος» ανοίγει το 6ο Θεατρικό Φεστιβάλ

126

Με την παράσταση «Οδοιπόρος» του Παναγιώτη Σούτσου που θα παρουσιασθεί στις 5 και 6 Νοεμβρίου στο Δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης, ανοίγει την αυλαία του το 6ο Μουσικοθεατρικό Φεστιβάλ Μυτιλήνης που συνδιοργανώνεται με το Δήμο Λέσβου και την Ένωση θεατρικών συλλόγων «Θέσις».

Η παράσταση: Δύο γυναίκες, άγνωστες μεταξύ τους, συζητούν μέσα στη νύχτα. Οι ήχοι τους τις αποσυντονίζουν. Ένας άντρας παλεύει με το παρελθόν του και τις επιλογές του. Μια όμορφη γυναίκα, κάθεται στη σιωπή. Ο νεκρός εραστής της ζει και βρίσκεται στο ίδιο μέρος με εκείνη.

Αυτό που υπήρξαν κάποτε και οι τέσσερις έχει καταστραφεί. Φαιδροί και παράταιροι μέσα στις παλιές στολές τους, σχεδιάζουν με ελπίδα το θάνατό τους σαν να ονειρεύονται πάλι μια καινούργια φορεσιά.

Η παράσταση μετά την αθηναϊκή της πρεμιέρα στο Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες, περιοδεύει ανά την Ελλάδα.

 

Το έργο

Ο Οδοιπόρος είναι το πρώτο ποιητικό έργο του Αθηναϊκού Ρομαντισμού, γραμμένο το 1831, τη χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Αυτή η σύμπτωση, δεν αποτελεί παρά μόνο την αρχή μιας σειράς συμπτώσεων, που δένουν το έργο σφιχτά με την ίδια τη ζωή του Παναγιώτη Σούτσου, καθιστώντας το, 187 χρόνια μετά, στα μάτια του σημερινού αναγνώστη και θεατή, μια ασυνείδητη βιογραφία.

Ο Οδοιπόρος είναι ο εξιδανικευμένος Παναγιώτης Σούτσος και η Ραλού η εξιδανικευμένη ερωμένη της εφηβείας του. Σ’ όλη του τη ζωή ο Σούτσος θα επεξεργάζεται τον Οδοιπόρο και θα τον επανεκδίδει (1842, 1851, 1864), σε μια ανάγκη του να αποτελέσει το έργο του αυτό, ένα ακλόνητο επιχείρημα της ζωής του και των επιλογών του. Κάθε επανέκδοση του έργου, θα παρουσιάζει αλλαγές στη γλώσσα, για να υπερασπιστεί ο ίδιος τη στροφή του στις πιο ακραίες αρχαϊστικές τάσεις. Ο ποιητής βλέπει στον Οδοιπόρο ένα σπουδαίο ήρωα της ελληνικής επανάστασης του οποίου οι αγώνες παραγνωρίστηκαν από το νέο ελληνικό κράτος. Όπως και στον εαυτό του. Στη Ραλού βλέπει την πιστή ερωμένη για την οποία δόθηκαν όλες οι μάχες. Όπως, δηλαδή, και στην πραγματική Ραλού. Οι δυο ήρωές του θα πεθάνουν αγκαλιά έναν ένδοξο θάνατο από τα ίδια τους τα χέρια.

Η αλήθεια είναι όμως ότι ο Σούτσος δεν υπήρξε ουδέποτε σπουδαίος ήρωας της ελληνικής επανάστασης, και δεν έμεινε πιστός σε ιδέες και απόψεις. Και η πραγματική Ραλού δεν τον αγάπησε ποτέ. Γι’ αυτό, διαβάζοντας σήμερα τον Οδοιπόρο, στην πράξη της αυτοχειρίας μπορεί να δει κανείς τον Παναγιώτη Σούτσο να θανατώνει τη δυνατότητα του εαυτού του να είχε γίνει κάποιος άλλος.

Αυτός που πεθαίνει στον Οδοιπόρο, είναι ο Παναγιώτης Σούτσος, ο έντιμος πολιτικός, ο ριζοσπαστικός ποιητής, ο ανεξάρτητος δημιουργός που δεν ακολουθεί τακτικισμούς στο έργο του. Στη θέση του μένει ζωντανός ο Παναγιώτης Σούτσος που θα αλλάξει τρεις φορές πολιτική στάση, που θα κατηγορηθεί για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, που θα υποδαυλίσει τη γλωσσικό ζήτημα, που θα αλλοιώσει το ίδιο του το έργο, ώσπου να πεθάνει τελικά το 1868, και να κηδευτεί δημοσία δαπάνη.

Αυτό όμως ο Σούτσος δεν το γνώριζε το 1831, ότι δηλαδή στο πρόσωπο του ήρωά του, σκοτώνει την καλύτερη μελλοντική εκδοχή του εαυτού του. Κι αυτή η εν αγνοία του βιογραφική ταυτότητα του Οδοιπόρου, είναι που ανοίγει το ενδεχόμενο σε πολλαπλές αναγνώσεις του.

 

Συντελεστές

  • Σκηνοθεσία, Δραματουργία, Σχεδιασμός φωτισμών: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
  • Σκηνικά-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
  • Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου
  • Παίζουν: Μαρία Κίτσου, Δημήτρης Δρόσος, Μαρία Μαμούρη, Θεοδοσία Σαββάκη
  • Στην παράσταση περιέχεται κείμενο του Γιώργου Πρεβεδουράκη.
  • Βοηθός Σκηνοθέτης: Ισαβέλλα Μαργάρα
  • Καλλιτεχνικός σύμβουλος: Αθανάσιος Μυλωνόπουλος.

 

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ