Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της συγγραφέως, Άννας Γαλανού, με τίτλο «Αχαρτογράφητα νερά» των εκδόσεων Διόπτρα, που θα πραγματοποιηθεί από το βιβλιοπωλείο Χατζηδανιήλ αύριο Τετάρτη 21 Ιανουαρίου στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Μυτιλήνης, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί της για το νέο αυτό εγχείρημα. Το βιβλίο θα προλογίσει η Μαρία Βρανά-Παπάλα, ποιήτρια-Γενική Γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου, ενώ με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει επί σκηνής η δημοσιογράφος-Προϊσταμένη της ΕΡΤ Αιγαίου, Δήμητρα Λαχουρή.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΘΑΛΕΙΑ ΒΟΥΓΔΗ
Η συγγραφέας Άννα Γαλανού δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι μια δημιουργός που με τη γραφή της φωτίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα και τις σιωπές που βρίσκονται πίσω από τις λέξεις. Μέσα από το έργο της η Άννα Γαλανού καταθέτει σκέψεις, βιώματα και προβληματισμούς με ειλικρίνεια και ευαισθησία που αγγίζουν τον καθένα από μας. Παρακάτω μας μιλά για το νέο της βιβλίο που θα παρουσιάσει στο κοινό της Μυτιλήνης.
-Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
«Το βιβλίο «Αχαρτογράφητα Νερά» πραγματεύεται μορφές βίας που συχνά παραμένουν αόρατες, παρότι αποτελούν από τις πιο σοβαρές εκφάνσεις της γυναικείας κακοποίησης. Η ψυχολογική βία δεν αφήνει εμφανή σημάδια στο σώμα, διαβρώνει όμως αθόρυβα την ταυτότητα, την αυτοεκτίμηση και, τελικά, την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Με αυτό το έργο θέλησα να φωτίσω τη σιωπηλή διαδικασία του εγκλεισμού, όπως αυτή εκδηλώνεται μέσα στον κατεξοχήν οικείο και υποτιθέμενα «ασφαλή» χώρο της οικογένειας. Να αναδείξω πώς μια ζωή μπορεί να συρρικνώνεται χωρίς κραυγές και χωρίς χτυπήματα, αλλά μέσα από λέξεις, ρόλους και ανεκπλήρωτες προσδοκίες».
–Πιστεύετε ότι η οικογένεια μπορεί άθελά της να γίνει φορέας βίας και καταπίεσης στη σημερινή εποχή;
«Βεβαίως το πιστεύω, παρότι για πολλούς παραμένει δύσκολο να αναγνωριστεί ή να γίνει αποδεκτό. Η οικογένεια δεν ασκεί πάντοτε βία συνειδητά. Συχνά αναπαράγει πρότυπα, φόβους και ρόλους που κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά και μεταμφιέζονται σε «φυσική τάξη» των πραγμάτων. Όταν η αγάπη συγχέεται με τον έλεγχο, η φροντίδα με την επιβολή και η κανονικότητα με τη σιωπή, τότε η οικογένεια μπορεί να λειτουργήσει καταπιεστικά, ακόμη κι αν θεωρεί ότι έτσι προστατεύει τα μέλη της. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η βία δεν εκδηλώνεται με κραυγές, αλλά με καθημερινές πρακτικές που περιορίζουν κυρίως τις γυναικείες φωνές και επιλογές».
–Ποιο νομίζετε ότι είναι το μεγαλύτερο κίνητρο για την απόδραση; Ο φόβος ή η ελπίδα;
«Ο φόβος είναι συνήθως η αφετηρία, αλλά η ελπίδα είναι αυτή που κινεί τα νήματα και ωθεί σε αποφάσεις. Ο φόβος σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι δεν αντέχεις άλλο, η ελπίδα, όμως, είναι εκείνη που σου επιτρέπει να φανταστείς μια άλλη εκδοχή του εαυτού σου. Χωρίς την ελπίδα, η απόδραση μένει απλά ως σκέψη. Η ελπίδα δημιουργεί δράσεις και πράξεις».
-Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης σας όταν κλείσει το βιβλίο αυτό;
«Θα ήθελα να κρατήσει τη βεβαιότητα ότι καμία συνθήκη δεν είναι αμετάβλητη. Ότι η σιωπή δεν αποτελεί υποχρέωση και ότι η αυτογνωσία, όσο επώδυνη κι αν είναι, μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία της ελευθερίας. Αν ο αναγνώστης αναγνωρίσει έστω ένα κομμάτι του εαυτού του μέσα στις σελίδες του βιβλίου, τότε το βιβλίο έχει επιτελέσει τον σκοπό του».
-Θέλετε να μας πείτε τι ετοιμάζετε αυτή την εποχή;
«Αυτή την περίοδο εργάζομαι πάνω σε ένα νέο μυθιστόρημα, διαφορετικής θεματικής και αφηγηματικής προσέγγισης. Έχει να κάνει με σύγχρονη ιστορία η οποία απαιτεί περαιτέρω έρευνα και μελέτη. Παράλληλα διδάσκω δημιουργική γραφή και λογοτεχνία στο New York College και αρθρογραφώ στο ειδησεογραφικό site On day. Ταυτόχρονα, συνεχίζω να συνομιλώ με τους αναγνώστες μέσα από άρθρα και παρουσιάσεις, γιατί για μένα η λογοτεχνία δεν τελειώνει στο βιβλίο· συνεχίζεται στον διάλογο και στην επικοινωνία».
