Η σημερινή έκτακτη διά περιφοράς συνεδρίαση της περιφερειακής Επιτροπής Βορείου Αιγαίου, με αντικείμενο την έγκριση ποσού 70.000 ευρώ για την αποκατάσταση των ζημιών στον ταμιευτήρα του φράγματος Σεδούντα, έρχεται καθυστερημένα. Όχι πολιτικά, αλλά αντικειμενικά. Και όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως κίνηση άμεσης αντίδρασης, τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν ότι το νερό έχει ήδη χαθεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η πρόταση που φέρνει προς ψήφιση ο περιφερειάρχης, Κώστας Μουτζούρης, αφορά στην προκήρυξη διαγωνισμού για το έργο κι αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο προγραμματικής σύμβασης με τη ΔΕΥΑΛ. Όμως, πίσω από τις διαδικασίες και τις αποφάσεις επί χάρτου, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει με ψηφοφορίες κι αποφάσεις. Το Πλωμάρι, με μαθηματική ακρίβεια, δεν θα έχει νερό το φετινό καλοκαίρι.
Οι ζημιές στις μεμβράνες του ταμιευτήρα, που καταστράφηκαν μετά το άδειασμα του φράγματος και τους ισχυρούς ανέμους των προηγούμενων ημερών, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Το ρεπορτάζ των «Νέων της Λέσβου» στις 14 Ιανουαρίου κατέγραψε αναλυτικά τόσο την κατάσταση όσο και τους λόγους για τους οποίους ο ταμιευτήρας άδειασε. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι σήμερα δεν έχει αναληφθεί η παραμικρή ευθύνη από τη ΔΕΥΑΛ, η οποία διαχειρίζεται τον ταμιευτήρα και την διανομή νερού και γνώριζε πολύ καλά τι σήμαινε ένας άδειος ταμιευτήρας εκτεθειμένος στα καιρικά φαινόμενα.
Σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν σε βάθος τις τεχνικές και διοικητικές διαδικασίες, ο χρονικός ορίζοντας για την ανάληψη της εργολαβίας είναι το λιγότερο πέντε μήνες, ακόμη και με το καλύτερο δυνατό σενάριο. Και αυτό πριν καν ξεκινήσουν οι εργασίες. Με δεδομένο ότι ο ταμιευτήρας του Σεδούντα είναι αυτή τη στιγμή άδειος και ότι για να υπάρξει ουσιαστική εισροή νερού από την πηγή απαιτείται η διοχέτευση νερού από τον Σεδούντα, άνω των εννέα ιντσών, καθίσταται σαφές ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση ο ταμιευτήρας να γεμίσει και το έργο να ολοκληρωθεί έως το τέλος Μαΐου.
Το συμπέρασμα είναι ότι μετά τον Πολιχνίτο, το φάσμα της λειψυδρίας θα χτυπήσει και το Πλωμάρι. Όχι ως απειλή, αλλά ως βεβαιότητα. Και όσο ο χρόνος κυλά, οι διαδικασίες, όπως είναι η τροποποίηση τεχνικού προγράμματος, η ένταξη νέου έργου, οι εγκρίσεις κι ο διαγωνισμός ανάθεσης του έργου, λειτουργούν εις βάρος των κατοίκων και των χιλιάδων επισκεπτών που θα βρεθούν στην περιοχή το καλοκαίρι.
Στο περιθώριο ακούγονται σενάρια απευθείας ανάθεσης του έργου. Για να συμβεί όμως αυτό, απαιτείται απάντηση από τη ΡΑΑΕΥ για την κήρυξη της Λέσβου σε κατάσταση ανάγκης, ώστε τα έργα στον ταμιευτήρα να γίνουν με συνοπτικές διαδικασίες. Μέχρι να συμβεί, αν συμβεί, ο χρόνος συνεχίζει να δουλεύει αντίστροφα.
Ενδεικτική του κλίματος είναι και η παρέμβαση του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο περιφερειακό Συμβούλιο, Θεόδωρου Βαλσαμίδη, ο οποίος ζήτησε ξεκάθαρες απαντήσεις για τους λόγους και τις προϋποθέσεις χρηματοδότησης του έργου. Απαντήσεις που η περιφέρεια οφείλει να δώσει, αν θέλει να πείσει όχι μόνο την αντιπολίτευση, αλλά και την κοινωνία, ότι οι 70.000 ευρώ δεν έρχονται απλώς να καλύψουν επικοινωνιακά ένα πρόβλημα που έχει ήδη ξεφύγει.
Διότι, στην πράξη, κάθε προγραμματική σύμβαση με τη ΔΕΥΑΛ κινδυνεύει να την πάρει ο αέρας. Ο ίδιος αέρας που πήρε και τις μεμβράνες του ταμιευτήρα. Με τη διαφορά ότι εδώ δεν αναφερόμαστε στο φυσικό φαινόμενο, αλλά σε μια αλυσίδα επιλογών, παραλείψεων και σιωπών, για τις οποίες κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει λογοδοτήσει.
