- Η διαρροή υγραερίου από φιάλη πετρογκάζ, που είχε σηκώσει στο πόδι ολόκληρη πολυκατοικία, συνεχιζόταν χωρίς να την έχουν αντιληφθεί οι ιδιοκτήτες
- Τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες συγκεκριμένου διαμερίσματος, όπου μέσα βρίσκεται μία κατάκοιτη γυναίκα που έχει χρόνια να δει το φως του ήλιου
Σοβαρό περιστατικό διαρροής υγραερίου σημειώθηκε χθες το απόγευμα σε διαμέρισμα στη Χρυσομαλλούσα της Μυτιλήνης, με την άμεση επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Μυτιλήνης να αποτρέπει μια ενδεχόμενη τραγωδία.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ μας, η διαρροή φαίνεται να είχε ξεκινήσει από το Σαββατοκύριακο, χωρίς να γίνει αντιληπτή από τους ιδιοκτήτες, προκαλώντας ανησυχία στους ενοίκους της πολυκατοικίας, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν όταν αντιλήφθηκαν έντονη πια τη μυρωδιά του υγραερίου. Όπως διαπιστώθηκε από το κλιμάκιο της Πυροσβεστικής, παρουσία και του διαχειριστή της πολυκατοικίας, η διαρροή προκλήθηκε λόγω παλαιότητας του ελαστικού σωλήνα που συνέδεε τη φιάλη υγραερίου με το πετρογκάζ που χρησιμοποιούν οι ένοικοι του διαμερίσματος.
Ανθρώπινο δράμα
Στο συγκεκριμένο διαμέρισμα διαμένει μια κατάκοιτη γυναίκα με σοβαρά προβλήματα υγείας, η οποία φέρεται να αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Τη φροντίδα της έχει αναλάβει ο αδελφός της, ο οποίος αντιμετωπίζει διαταραχές λόγου. Ωστόσο, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, οι συνθήκες διαβίωσης στο σπίτι χαρακτηρίζονται προβληματικές, ενώ εκφράζονται σοβαρές ανησυχίες για την επάρκεια της φροντίδας που λαμβάνει η γυναίκα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Πυροσβεστική καλείται στο ίδιο διαμέρισμα. Πριν από λίγο καιρό είχε εκδηλωθεί φωτιά όταν η γυναίκα, εμφανώς υποσιτισμένη σύμφωνα με γείτονες, επιχείρησε να «μαγειρέψει» κουρτίνες σε κατσαρόλα με βραστό νερό, δηλώνοντας ότι πεινούσε. Οι κουρτίνες τυλίχθηκαν στις φλόγες και η ίδια κινδύνεψε άμεσα, όμως και τότε η έγκαιρη επέμβαση των πυροσβεστών απέτρεψε τα χειρότερα.
Χθες, ο αδελφός της, ερωτηθείς από τα στελέχη της Πυροσβεστικής, φέρεται να δήλωσε ότι δεν είχε αντιληφθεί τη διαρροή, την ώρα που, όπως περιγράφουν ένοικοι, ολόκληρη η πολυκατοικία είχε αναστατωθεί υπό τον φόβο έκρηξης ή ακόμη και του ενδεχομένου να έχει συμβεί κάτι μοιραίο μέσα στο διαμέρισμα. Οι πυροσβέστες έβγαλαν τη φιάλη και το πετρογκάζ στο μπαλκόνι απαγορεύοντας να το χρησιμοποιήσουν ξανά οι ιδιοκτήτες αν προηγουμένως δεν γίνει η απαιτούμενη συντήρηση. Ωστόσο κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η εικόνα στο ίδιο διαμέρισμα σήμερα ή αύριο.
Κάτοικοι της Χρυσομαλλούσας θέτουν πλέον ανοιχτά ζήτημα παρέμβασης των κοινωνικών υπηρεσιών, επισημαίνοντας ότι υπάρχει επαναλαμβανόμενο ιστορικό επικίνδυνων περιστατικών. Όπως αναφέρουν, η γυναίκα παραμένει για μεγάλα χρονικά διαστήματα μόνη και αβοήθητη, ενώ εκφράζονται αμφιβολίες για το αν σιτίζεται καθημερινά.
Μετά τα διαδοχικά συμβάντα, κρίνεται επιβεβλημένη η διερεύνηση της υπόθεσης από τις αρμόδιες αρχές, προκειμένου να διαπιστωθεί αν διασφαλίζονται οι στοιχειώδεις όροι ασφάλειας και φροντίδας της. Το ενδεχόμενο μεταφοράς της γυναίκας σε κατάλληλη δομή φιλοξενίας, όπως το Θεομήτωρ, ίσως είναι αναγκαίο με βασικό ζητούμενο όχι μόνο την προστασία της αξιοπρεπούς διαβίωσης αλλά και της ίδιας της, της ζωής.
Η χθεσινή επέμβαση της Πυροσβεστικής απέτρεψε μια πιθανή έκρηξη που θα μπορούσε να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες. Το ερώτημα που παραμένει, ωστόσο, είναι αν θα υπάρξει έγκαιρη θεσμική παρέμβαση πριν σημειωθεί το επόμενο, ίσως μη αναστρέψιμο περιστατικό.
Πίσω από κλειστές πόρτες
Πίσω από τις κλειστές πόρτες διαμερισμάτων και κατοικιών σαν κι αυτό στη Χρυσομαλλούσα εκτυλίσσονται συχνά ανθρώπινα δράματα που σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Ιστορίες μοναξιάς, ψυχικής ασθένειας, αδυναμίας διαχείρισης της καθημερινότητας και κοινωνικής απομόνωσης, που μένουν αθέατες μέχρι να συμβεί ένα ατύχημα, μια φωτιά, μια διαρροή, μια κραυγή βοήθειας που θα φτάσει στους γείτονες.
Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι δυστυχώς μεμονωμένο περιστατικό, καθώς υπάρχουν άνθρωποι σε γειτονιές που ζουν σε συνθήκες που απέχουν πολύ από αυτό που ονομάζουμε αξιοπρεπή διαβίωση. Η φτώχεια δεν είναι πάντοτε οικονομική. Είναι και κοινωνική, είναι και συναισθηματική. Είναι η απουσία ενός δικτύου στήριξης, η έλλειψη τακτικής παρακολούθησης από υπηρεσίες πρόνοιας, η σιωπή που καλύπτει προβλήματα ψυχικής υγείας.
Συγγενείς αναλαμβάνουν ρόλο φροντιστή χωρίς την απαραίτητη κατάρτιση, χωρίς ψυχολογική υποστήριξη και χωρίς έλεγχο. Η εξουθένωση, η άγνοια ή ακόμη και η αδυναμία αντίληψης των πραγματικών αναγκών ενός ευάλωτου ανθρώπου μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνες καταστάσεις. Και τότε η παρέμβαση γίνεται μόνο όταν ο κίνδυνος έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του.
Οι γείτονες συχνά υποψιάζονται, ακούν, βλέπουν, αλλά διστάζουν να καταγγείλουν. Άλλοτε από φόβο, άλλοτε από αμηχανία, άλλοτε από την πεποίθηση ότι «δεν είναι δική τους δουλειά». Όμως οι ζωές που κρέμονται από μια κλωστή πίσω από έναν τοίχο δεν μπορούν να παραμένουν αόρατες.
Η κοινωνία καλείται να αναγνωρίσει ότι η προστασία των ευάλωτων δεν μπορεί να γίνεται υπόθεση ενός μόνο συγγενή ή μιας τυχαίας επέμβασης της Πυροσβεστικής, αλλά για κάθε τέτοιο περιστατικό πρέπει να υπάρξει έγκαιρη και ουσιαστική παρέμβαση από τις δομές του Κράτους. Είναι προφανές ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να βρίσκεται κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους χωρίς να βλέπει για χρόνια το φως του ήλιου και να επιχειρεί να φάει κουρτίνες από την ασιτία. Κι όσο οι αρμόδιες αρχές δεν παρεμβαίνουν για τη διαχείριση αυτών των καταστάσεων, άλλο τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να μην προλάβει να αποτραπεί την τελευταία στιγμή το επόμενο ανθρώπινο δράμα.
