«Ένας σπουδαίος και δυνατός άνθρωπος
Ο νονός μας , ο θείος μας , η δύναμη μας. Ο άνθρωπος που σημάδεψε τα παιδικά μας χρόνια , το στήριγμα μας μέχρι τώρα. Πάντα παρών , παντού να δίνει λύσεις με τα χέρια του και την εξυπνάδα του. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ για τη Μάρη και τη Δημητρούλα , που δεν μας ξεχώριζε από τα παιδιά του και έστεκε πάντα βράχος σε όλα τα δύσκολα. Αθόρυβος , εμφανιζόταν από το πουθενά, σούφρωνε τα φρύδια του , έβαζε τα χέρια του πίσω από τη μέση και «μη νοιάζεσαι μωρό μου , εγώ είμαι εδώ».
Ο νονός μας , ο Γιάννος όλων, έφυγε! Με το ίδιο χαμόγελο μέχρι το τέλος , με την καλοσύνη στα μάτια. Βαθύτατα θρήσκος, δεν παραπονέθηκε ποτέ ούτε για την δική του δοκιμασία , ούτε για τον αδιανόητο χαμό της Δημητρούλας του. Κάθε μέρα ήταν στο εκκλησάκι τους , το επισκεύαζε ευλαβικά και το γέμισε με νέες εικόνες. Η ζωή τον δοκίμαζε κι εκείνος πεισματικά δεν έκανε πίσω , βοηθούσε όλο τον κόσμο κι όλοι τον χαιρετούσαν με το μικρό του όνομα, ο Γιάννος….
Από σήμερα , ο Γιάννος Καράλης δεν θα τριγυρνά ούτε στο μαγαζί του στην αγορά , ούτε με το σκάφος του στη θάλασσα , ούτε στο σπίτι στο Κιόσκι, ούτε στο Ακρωτήρι. Πέταξε η ψυχούλα του να βρει τη μικρή του Δημητρούλα , που ερχόταν πάντα στα όνειρά του. Έφυγε ξαφνικά και η Χρυσούλα . ο έρωτας της ζωής του, έμεινε να τον αναζητά στην αυλή «Βρε Γιάννο , πού είσαι πάλι ;»
Ώρα σου καλή αγαπημένε μας , σ΄ευχαριστούμε για όλα νονέ μας!
Άννυ»
