Γράφει η Θάλεια Βουγδή
Το άγγελμα του θανάτου του π. Ευστράτιου Δήσσου, του παπά-Στρατή όπως ήταν γνωστός στο πανελλήνιο, εφημέριου του Ιερού Προσκυνήματος Παμμεγγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου, το οποίο υπηρέτησε επί 60 ολόκληρα χρόνια έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στο νησί της Λέσβου αλλά και πέραν αυτού, αφού ο παπά-Στρατής είχε συνδέσει το όνομα και τη ζωή του με το ιστορικό προσκύνημα έχοντας προσφέρει πολύ μεγάλο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.
Στα 60 χρόνια της διακονίας του στο Προσκύνημα του Μανταμάδου άφησε μεγάλο έργο, βοηθώντας όσους είχαν ανάγκη, με τις συμβουλές, τη νουθεσία και την προσευχή του, ενώ βοήθησε πολλούς ανθρώπους ακόμα και οικονομικά. Ανθρώπους που είχαν ανάγκη και προσέτρεχαν σε εκείνον. Το έργο που αφήνει πίσω του, φιλανθρωπικό, συγγραφικό και ανθρωπιστικό είναι τεράστιο και δυσαναπλήρωτο και δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι η απώλειά του θα σηματοδοτήσει το τέλος μιας εποχής για το προσκύνημα, που χωρίς εκείνον θα είναι φτωχότερο.
Η θάλασσα, από την αγκαλιά της οποίας επέλεξε ο Παντοδύναμος να τον πάρει κοντά του, ήταν η μεγάλη αγάπη του παπά-Στρατή. Όσοι τον ήξεραν καλά, μιλάνε για ένα δεινό κολυμβητή που απολάμβανε το κολύμπι αλλά και το ψάρεμα, και που όποτε μπορούσε περνούσε την ώρα του στην παραλία της Πεδής. Από τη στιγμή που μαθεύτηκε το άγγελμα του θανάτου του τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύστηκαν από συγκινητικές προσευχές και ευχές για κατευόδιο, ενώ στο λαϊκό προσκύνημα που θα τεθεί η σορός του σήμερα Τετάρτη 1η Ιουλίου από τις 7.30 το πρωί μέχρι και την ώρα της εξόδιου ακολουθίας, στις 12 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Μανταμάδο τον οποίο υπηρέτησε με συνέπεια και προσήλωση, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Μηθύμνης Χρυσοστόμου και του Μητροπολίτη Μυτιλήνης, Ερεσού και Πλωμαρίου, Ιακώβου Γ΄, καθώς και πλήθους ιερέων, αναμένεται να συρρεύσουν εκατοντάδες πιστών από όλη τη Λέσβο αλλά και πέραν αυτής για να αποχαιρετήσουν τον αγαπητό ιερέα που πρόσφερε όλη του τη ζωή στη διακονία του ιερού προσκυνήματος του Ταξιάρχη.
Ποιος ήταν ο παπά-Στρατής
Ο π. Ευστράτιος Δήσσος γεννήθηκε στο Μόλυβο της Λέσβου στις 8 Νοεμβρίου του 1938. Γονείς του ήταν ο Παναγιώτης Δήσσος και μητέρα του η Ελένη Μανταμαδιώτου. Όταν ήταν σε ηλικία 5 ετών ο πατέρας του χειροτονήθηκε ιερέας στο χωριό Βαφειός. Εκεί, ο Ευστράτιος φοίτησε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου μέχρι και την Δ’ τάξη. Τον Μάρτιο του 1947, ο πατέρας του μετατίθεται στο χωριό Συκαμιά ως εφημέριος και εκεί ο Ευστράτιος τελειώνει την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του. Στη συνέχεια φοίτησε για δύο χρόνια στο Α΄ Γυμνάσιο Μυτιλήνης και έπειτα μεταγράφηκε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Λαμίας. Από εκεί αποφοίτησε το 1961 και στη συνέχεια υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος υπαξιωματικός-σιτιστής στην Κόρινθο, τη Λάρισα και τη Θεσσαλονίκη.
Το 1966 παντρεύτηκε την Φωτεινή Καραμήτρου από την Βατούσα και τον ίδιο χρόνο χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας στην ενορία του χωριού Πελόπη. Κατά τη διακονία του εκεί οργάνωσε την ενορία και επιδιόρθωσε τον Ιερό Ναό που είναι αφιερωμένος στους Αρχάγγελους. Παράλληλα έκτισε τρία ξωκκλήσια, τον Προφήτη Ηλία στην κορυφή του όρους Λεπετύμνου, τον Άγιο Γεώργιο και την Αγία Παρασκευή και επιδιόρθωσε τον Άγιο Γεώργιο και την Αγία Μαρίνα.
Τον Ιούνιο του 1970 μετατίθεται στον Μανταμάδο και αναλαμβάνει τον ενοριακό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Ήταν ο τρίτος εφημέριος με συνεφημέριους τον Αρχιμανδρίτη Νικόδημο Κουτσαμπάση και τον ιερέα Ανδρέα Σαρρή. Στη συνέχεια διορίζεται Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και αμέσως αρχίζει δράση μαζί με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και τους συνεφημέριούς του με σκοπό να ανακαινίσει το 1971 τους δύο Ναούς, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και του Αγίου Βασιλείου τους οποίους επιδιορθώνει, ελαιοχρωματίζει και παράλληλα κτίζει νέο γραφείο στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και τελειοποιεί και επιπλώνει το γραφείο του Αγίου Βασιλείου.
Το 1972 ανοίγει τον δρόμο που ένωνε τον Μανταμάδο με τον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και τον επιστρώνει με μπετόν. Το 1973 αντιλαμβανόμενος ότι κινδύνευε να συρρικνωθεί λόγω μικρού αριθμού μαθητών το Γυμνάσιο Μανταμάδου όπου εδρεύει το ολοκληρωμένο Γυμνάσιο, χτίζει το οικοτροφείο αριστούχων μαθητών Γυμνασίου, που στεγάζει, δίνει τροφή και ύπνο σε 35 μαθητές από τις δέκα γύρω κοινότητες του Μανταμάδου. Έτσι δίνει τη δυνατότητα στους 35 μαθητές του Οικοτροφείου, που ήταν από φτωχές αγροτικές οικογένειες να φοιτούν δωρεάν στο Ίδρυμα δίνοντας μόνο ένα μικρό χρηματικό ποσό με την εγγραφή τους σ’ αυτό.
Το 1978 προβαίνει σε εργασίες αποκατάστασης του ποταμού που περνά δίπλα από το Προσκύνημα, το κτίζει με πέτρα και τσιμέντο και διευρύνει τη γέφυρά του, η οποία ήταν στενή και υπαίτια για πολλά ατυχήματα και ένα δυστύχημα. Στη συνέχεια ομαλοποίησε το βραχώδες έδαφος γύρω από το Προσκύνημα και δημιούργησε ένα μεγάλο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων.
Βαθύ αποτύπωμα
Παράλληλα το διάστημα αυτό ξεκίνησε να καταγράφει για πρώτη φορά την παράδοση του Μανταμάδου. Πηγή του είχε μια γερόντισσα, την κ. Ελισάβετ 85 χρόνων, που ήταν η εγγονή του πρώτου επιτρόπου της Επιτροπής που έχτισε τον τελευταίο Ναό των Ταξιαρχών, πάνω στα θεμέλια του πρώτου του Μοναστηριακού. Συνέγραψε 5 βιβλία και 9 ημερολόγια-λευκώματα των 250 σελίδων το καθένα, τα οποία αναφέρονται γύρω από το Μανταμάδο. Ακόμα δημιούργησε την «Στέγη αγάπης», στην οποία βρίσκουν καθημερινά δωρεάν τροφή 55 άτομα, γέροντες και άποροι. Παράλληλα μετά από δικές του άοκνες ενέργειες χτίστηκε μεγάλο γηροκομείο 50 θέσεων το οποίο θα είναι έτοιμο σε ένα χρόνο περίπου για να στεγάσει τους ηλικιωμένους της περιοχής.
Το 1978 τού δόθηκε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Μηθύμνης κυρό Ιάκωβο, ενώ στις δύο επισκέψεις που πραγματοποίησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Καλλονή και στο Μανταμάδο, τού απένειμε τον Σταυρό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ως ένδειξη αναγνώρισης στο πνευματικό του έργο!
Ο παπά-Στρατής απέκτησε τρία παιδιά, τον Παναγιώτη που είναι αντιδήμαρχος Οικονομικών στον Δήμο Δυτικής Λέσβου, τον Μιχαήλ-Άνθιμο που είναι Αντιπεριφερειάρχης Βορείου Αιγαίου και την Ελένη, αλλά και εγγόνια τα οποία τον γέμισαν χαρά και του τόνωσαν τις δυνάμεις βοηθώντας τον να συνεχίσει ως το τέλος της ζωής του να δημιουργεί και να βοηθά τον συνάνθρωπο.
