Δεν κυνηγούσε μετάλλια, ούτε μια θέση στα βιβλία των ρεκόρ. Κυνηγούσε ένα όνειρο. Και τα ξημερώματα σήμερα το όνειρο αυτό ολοκληρώθηκε στο λιμάνι της Μυτιλήνης, εκεί όπου τον περίμεναν οι δύο άνθρωποι για τους οποίους άξιζαν όλα τα χιλιόμετρα, η σύζυγός του και ο μικρός του γιος.
Συγκινητικές ήταν οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν με τον κατάπλου του πλοίου από την Καβάλα στο λιμάνι της Μυτιλήνης.
Ο 44χρονος Steven Fack, από το Lokeren του Βελγίου, έφτασε στη Λέσβο έπειτα από ένα μοναχικό ποδηλατικό ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων, που ξεκίνησε στις 18 Ιουλίου. Προορισμός του δεν ήταν απλώς ένας τόπος στον χάρτη. Ήταν το δεύτερο σπίτι του. Ήταν η οικογένειά του.
Και όταν αντίκρισε τη σύζυγό του Μαρία και τον μικρό τους γιο, όλα τα χιλιόμετρα, η κούραση και οι δυσκολίες έμοιαζαν να σβήνουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Οι πρώτες του κουβέντες ήταν για τον γιο του, «Αλεξάντερ, έλα στον μπαμπά!»
Τον πήρε στην αγκαλιά του και τον έσφιξε πάνω του, λέγοντάς του πόσο πολύ του έλειψε. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ούτε ποδήλατο, ούτε δρόμος, ούτε χιλιάδες χιλιόμετρα. Υπήρχε μόνο η οικογένεια και τώρα ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί, να χαρεί την οικογένειά του και να απολαύσει τις διακοπές του στη Λέσβο.
Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από ένα όνειρο
Ο Steven δεν είναι επαγγελματίας αθλητής. Δεν είχε πίσω του μια μεγάλη ομάδα υποστήριξης, ειδική προετοιμασία ή χορηγούς. Ξεκίνησε μόνος, με το ποδήλατό του και όσα μπορούσε να κουβαλήσει, αποφασισμένος να δοκιμάσει τα όριά του. Δεν ήθελε να αποδείξει κάτι στους άλλους. Ήθελε να αποδείξει κάτι στον ίδιο του τον εαυτό: ότι όταν υπάρχει θέληση, ακόμη και η απόσταση των χιλιάδων χιλιομέτρων μπορεί να γίνει δρόμος που οδηγεί σε έναν αγαπημένο προορισμό.
Γιατί η Μυτιλήνη;
Η επιλογή της Λέσβου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Την περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού, ο Steven βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργαζόταν ως τεχνικός εγκατάστασης ιατρικών μηχανημάτων. Εκεί γνώρισε τη Μυτιληνιά Μαρία Ελευθερίου-Μάρτη.
Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια δυνατή σχέση. Παντρεύτηκαν, απέκτησαν έναν γιο και τα τελευταία χρόνια ζουν και εργάζονται στο Βέλγιο. Η Λέσβος, όμως, παρέμεινε πάντα μέσα στην καρδιά της οικογένειας. Ένας τόπος που τους συνδέει με τις ρίζες τους και ένας τόπος που, όπως έχουν ονειρευτεί, κάποια στιγμή θα μπορούσε να γίνει το μόνιμο σπίτι τους.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής του, ο Steven μοιραζόταν εικόνες και στιγμές από το ταξίδι του μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την εφαρμογή Komoot.
Φίλοι και γνωστοί μπορούσαν να παρακολουθούν την πορεία του καθώς διέσχιζε ευρωπαϊκές χώρες, με τη Μαρία να βρίσκεται καθημερινά νοερά δίπλα του.
Η αγωνία μιας γυναίκας που περίμενε
Για τη Μαρία, το ταξίδι είχε και μια άλλη πλευρά. Καθημερινά παρακολουθούσε την πορεία του από απόσταση, με περηφάνια για όσα κατάφερνε, αλλά και με την αγωνία μιας συζύγου που ξέρει ότι ο άνθρωπός της βρίσκεται μόνος του στον δρόμο.
«Δεν μετράω τα χιλιόμετρα, ούτε με ενδιαφέρει πόσο γρήγορα θα φτάσει. Κάθε φορά που μου στέλνει μήνυμα ότι είναι καλά, νιώθω ανακούφιση», ανέφερε χαρακτηριστικά. Και τελικά, το πρωί σήμερα, η αγωνία τελείωσε. Το πλοίο έδεσε στο λιμάνι της Μυτιλήνης.
Ο Steven πάτησε ξανά στο νησί μας και αντί για την καρό σημαία ενός αγώνα, τον περίμενε κάτι πολύ πιο σημαντικό: η αγκαλιά της γυναίκας του και του παιδιού του.
Γιατί τελικά, αυτός ήταν ο πραγματικός προορισμός. Όχι η Μυτιλήνη, ούτε τα χιλιάδες χιλιόμετρα αλλά η στιγμή που θα μπορούσε ξανά να κρατήσει στην αγκαλιά του τον γιο του και να πει: «Μου λείψατε».
Και κάπως έτσι, ένα ποδήλατο που ξεκίνησε από το Βέλγιο, έφερε έναν άνθρωπο εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στο σπίτι του, κοντά στην οικογένειά του.
