Ένα προσκύνημα ζωής, από εκείνα που μένουν βαθιά χαραγμένα στην ψυχή, πραγματοποίησαν την περασμένη εβδομάδα τα μέλη της ενορίας του Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης, ταξιδεύοντας στην Κωνσταντινούπολη, στην ιστορική Τροία, στα Πριγκιπονήσια και την Προύσα. Η προσκυνηματική εκδρομή είχε οργανωθεί από καιρό και είχε ανακοινωθεί από τον Ιερό Ναό του Αγίου Θεράποντα χωρίς ιδιαίτερη προβολή, όμως οι θέσεις συμπληρώθηκαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο, αποδεικνύοντας τη βαθιά επιθυμία των ανθρώπων της Λέσβου να επισκεφθούν τη Βασιλεύουσα.
Επικεφαλής του προσκυνήματος, πραγματοποιώντας παράλληλα την ορθόδοξη ξενάγηση των προσκυνητών, ήταν ο π. Αθανάσιος Γιουσμάς, η οικογένεια του οποίου έχει ρίζες στα μικρασιατικά παράλια. Μαζί του, άνθρωποι κάθε ηλικίας, ακόμη και μαθητές, παιδιά και εγγόνια, έγιναν μια μεγάλη ενοριακή οικογένεια, ταξιδεύοντας στην ιστορία και στις ρίζες του Γένους.
Η συγκίνηση κορυφώθηκε στην Αγία Σοφία. Η εικόνα του άλλοτε περίλαμπρου ναού της του Θεού Σοφίας, με τα ψηφιδωτά κρυμμένα και το εσωτερικό του πληγωμένο από τις σύγχρονες παρεμβάσεις, συγκλόνισε τους προσκυνητές. Εκεί, όπως περιγράφει ο π. Αθανάσιος, θυμήθηκε τους στίχους του Ιωάννη Πολέμη και τους σιγοψιθύρισε μέσα στη σιωπή. Ακολούθησαν προσκυνήματα στην Παναγία των Βλαχερνών, στο Μπαλουκλί και σε άλλα ιερά σημεία της Πόλης.
Ξεχωριστή στιγμή του ταξιδιού ήταν η επίσκεψη στο Φανάρι και η συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, ο οποίος υποδέχθηκε θερμά τους προσκυνητές, τους μίλησε πατρικά και αναφέρθηκε με αγάπη στον Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ.κ. Ιάκωβο και τη Λέσβο, την οποία, όπως είπε, «κοιτά με αγάπη κάθε φορά που επισκέπτεται την Ίμβρο».
Για την ενορία του Αγίου Θεράποντα, το προσκύνημα είχε και έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Ο Άγιος Θεράπων και η Αγία Θωμαΐδα, οι δύο Άγιοι που συνδέονται με την ενοριακή κοινότητα, έχουν στενούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, το ταξίδι αυτό έγινε ένα προσκύνημα στις ρίζες, στην πίστη και στη μνήμη.
Και όταν, το τελευταίο βράδυ, οι προσκυνητές άκουσαν τον ήχο του μουεζίνη να καλεί σε προσευχή από τους αμέτρητους μιναρέδες της Πόλης, η συγκίνηση έγινε πόνος. Ένα ερώτημα ανέβηκε από τις καρδιές τους προς τον ουρανό: «Γιατί χάσαμε ό,τι είχαμε;».
Ίσως, τελικά, αυτό το ταξίδι να ήταν κάτι περισσότερο από μια εκδρομή. Ήταν μια υπενθύμιση πως οι ρίζες δεν χάνονται όσο υπάρχουν άνθρωποι που τις αναζητούν, τις προσκυνούν και τις μεταφέρουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους.
ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:
Στην Πόλη της καρδιάς μας
«Η ενορία μας του Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης πραγματοποίησε μία ολιγοήμερη επίσκεψη στη γειτονική μας χώρα. Επισκεφθήκαμε την ιστορική Τροία, την Κωνσταντινούπολη, τα Πριγκιπονήσια και την Προύσα. Ήμασταν μια “μεγάλη οικογένεια” με διάκριση, σοβαρότητα, γνώσεις και χαμόγελα. Ανάμεσά μας ήταν μαθητές/τριες, τα παιδιά και τα εγγόνια μας! Αξίζει και πρέπει να ξέρουν και να μαθαίνουν τα παιδιά μας…
Η Τροία με τις αρχαιότητες και το Μουσείο της, μας εντυπωσίασε. Θυμηθήκαμε και αναπολήσαμε. Η ταπεινωμένη Αγιά Σοφιά μάς συγκίνησε…
Μόνο ο τεράστιος γυναικωνίτης με τα ψηφιδωτά είναι επισκέψιμος κι ο περίλαμπρος Ναός της του Θεού Σοφίας εσωτερικά παραμένει τυλιγμένος με …πανιά που κρύβουν λ.χ. την Παναγία την Πλατυτέρα στην κόγχη του Ιερού κι εξωτερικά ο επισκέπτης αντικρίζει σκαλωσιές, γερανούς και την απλωμένη μεγάλη τουρκική σημαία που ασχημίζει περισσότερο την όλη εικόνα της σκλαβιάς. Θυμήθηκα το τραγούδι που μας μάθαιναν τα χρόνια εκείνα, το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη, “τ’ αχτινοδεμένο δισκοπότηρο”, το σιγόψαλλα και σιώπησα… Προσκυνήσαμε την Παναγία των Βλαχερνών, το Ναό του Μπαλουκλή με το αγίασμα και άλλα που κοσμούν και ξεχωρίζουν την Πόλη.
Είχαμε την τιμή να συναντήσουμε τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, τον κ.κ. Βαρθολομαίο. Μας καλοδέχθηκε, μας μίλησε συμβουλευτικά κι αναφέρθηκε με αγάπη στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιάκωβο και στην Λέσβο που την κοιτά “με αγάπη κάθε φορά που επισκέπτεται την Ίμβρο”.
Η εκδρομή μας περιλάμβανε μια απογευματινή βόλτα και παραμονή στην κοσμοπολίτικη περιοχή του Πέραν και τέλος μονοήμερη επίσκεψη στα Πριγκιπόνησα κι ένα πέρασμα από την Προύσα.
Οι Άγιοι της Ενοριακής μας Κοινότητας, Θεράπων και Θωμαΐδα, είχαν στενή σχέση με την Κωνσταντινούπολη. Η Αγία Θωμαΐδα έζησε και είχε μαρτυρικό τέλος στην Πόλη και το ιερό λείψανο του Αγίου Θεράποντα μεταφέρθηκε από την Κύπρο εκεί κι αγαπήθηκε ο Άγιός μας κι αγαπιέται.
Το τελευταίο βράδυ μας, γύρω στις 10, ακούσαμε τον μουεζίνη από τους αμέτρητους μιναρέδες της Βασιλεύουσας, με το κλαψιάρικο ανατολίτικο ύφος του, να καλεί τους Μουσουλμάνους σε βραδινή προσευχή (Ίσα) και πόνεσε η ψυχή μας… Υψώσαμε τον νου στον ουρανό και ρωτήσαμε τον Τριαδικό μας Θεό: “Γιατί χάσαμε ό,τι είχαμε;”. Κι Εκείνος μυστικά μάς απάντησε: “Διαβάστε το Χρονικό της Άλωσης των δυο πιο γνωστών Ελλήνων χρονικογράφων, του Γιώργου Φραντζή και του Μιχάλη Δούκα”… Τι ήταν αυτοί; Τι έγραψαν; Αναρωτηθήκαμε μικροί και μεγάλοι. Αυτά δεν μας τα δίδαξαν στα “ελληνικά” σχολειά κι αυτά δεν έχουμε όρεξη να τα αναζητήσουμε στα βιβλιοπωλεία ή στο ίντερνετ στο οποίο νύχτα και ημέρα κι όλες τις ώρες, μεθυσμένα περιδιαβαίνουμε…».
