Γράφει η Θάλεια Βουγδή
Κάποιες ιστορίες γεννιούνται από πολύ νωρίς, σχεδόν αθόρυβα, μέσα από την ανάγκη του ανθρώπου να κατανοήσει τον κόσμο και τον εαυτό του. Η Μαριάννα Σλουμάτη ανήκει σε εκείνους τους δημιουργούς που ένιωσαν από τα μαθητικά τους χρόνια ότι η γραφή δεν είναι απλά μια ενασχόληση, αλλά ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας με τη ζωή.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Στύψη Λέσβου, κουβαλά στις λέξεις της βιώματα, εικόνες και κοινωνικά ερεθίσματα που την σημάδεψαν. Οι σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Πατρών στο Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας, συνυπάρχουν με την εσωτερική της ανάγκη να αφηγηθεί, να παρατηρήσει και να φωτίσει πτυχές της σύγχρονης πραγματικότητας. Η πορεία της στη συγγραφή δεν άργησε να αναγνωριστεί, καθώς μαθήτρια στην Α’ Λυκείου συμμετείχε και διακρίθηκε με το Β΄ έπαινο στον 12ο Πανελλήνιο Σχολικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Μορφωτικού Ομίλου Πετρούπολης.
Από τότε ακολουθώντας με συνέπεια το μονοπάτι του ονείρου της, φτάνει σήμερα στη δημιουργία του πρώτου της βιβλίου. Πηγή έμπνευσης για εκείνη είναι η αγάπη της για το χορό και τα ταξίδια από τα οποία εμπνέεται. Με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου της βιβλίου με τον τίτλο «Σκιές μέσα μου» των εκδόσεων ΠΗΓΗ, είχαμε τη χαρά να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από το έργο της και τη συζήτησή μας, ενώ της ευχόμαστε το πρώτο αυτό βιβλίο να είναι η αρχή μιας λαμπρής πορείας γεμάτης έμπνευση και δημιουργία.
-Από ποια ηλικία κατάλαβες ότι σε ενδιαφέρει η συγγραφή;
«Γενικότερα από μικρή ηλικία δεν είχα κάποια ένδειξη ότι έχω μια κλίση στην γραφή. Όμως, όταν πήγα στην Α΄ Λυκείου και έμαθα ότι υπάρχει ένας διαγωνισμός λογοτεχνικός που μπορούμε να συμμετάσχουμε κάπως ένιωσα μέσα μου ότι έχω την ανάγκη να γράψω κάτι δικό μου. Έτσι, πήρα την πρωτοβουλία να συμμετέχω στον συγκεκριμένο διαγωνισμό με την βοήθεια της φιλολόγου μου και την υποστήριξη των δικών μου ανθρώπων. Κατάφερα να κερδίσω τον Β΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου Πετρούπολης και από εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι μπορώ να γράφω ένα κείμενο που κάτι έχει να αποτυπώσει στον κόσμο. Από τότε δεν σταμάτησα να γράφω γιατί πρωτίστως θέλω να βοηθήσω τον κόσμο να νιώθει λιγότερο μόνος. Είναι η καλύτερη απόφαση της ζωής μου και είμαι η απόδειξη πως μπορεί να μην φαίνεται στις σχολικές σου ικανότητες το ταλέντο σου, αλλά αν εμπιστευτείς αυτό που νιώθεις μπορεί να οδηγηθείς κάπου πολύ όμορφα».
-Διαβάζεις βιβλία και αν ναι, τι είδους;
«Ναι διαβάζω. Προτιμώ τα αισθηματικά βιβλία και τα ψυχολογικά που σε βοηθούν να αναδείξεις την ψυχή σου. Με χαλαρώνει να διαβάζω, γιατί το μυαλό σου χάνεται σε μια ιστορία που μπορείς να την πλάσεις με τον δικό σου τρόπο και να έχεις την επιθυμία να διαβάσεις παρακάτω για να δεις την εξέλιξή της. Είναι φοβερό φάρμακο να σταματάς τις δικές σου σκέψεις και να χάνεσαι στην μαγεία μιας άλλης ιστορίας και να νιώθεις και εσύ μέρος της».
-Οι σπουδές σου δεν έχουν καμία σχέση με τη δημιουργική γραφή. Πώς καταφέρνεις να συνδυάζεις δύο τόσο ετερόκλητα πράγματα;
«Όταν ήμουν Γ΄ Λυκείου είχα δυο μεγάλα όνειρα. Να ασχοληθώ με τα οικονομικά ή με την ψυχολογία. Δεν ένιωθα ότι μπορούσα να αντεπεξέλθω στην ψυχολογία τελικά και αποφάσισα να κυνηγήσω το δεύτερό μου όνειρο. Όταν όμως, έγραφα ένιωθα σαν να γιατρεύω την ψυχή μου. Έτσι, αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου βιβλίο για να βοηθήσω και άλλες ψυχές να ηρεμήσουν. Μπορεί να μην έγινα ψυχολόγος, αλλά μέσα από την συγγραφή πιστεύω ο καθένας μπορεί να θεραπεύσει μια δική του πληγή. Αυτός είναι ο βασικός μου στόχος, να βοηθήσω τον κόσμο να νιώσει συναισθήματα, να αγαπήσει, να μην νιώθει μόνος, να ταξιδέψει στις σκέψεις του, να κλάψει και να ζήσει. Οπότε, κάπως με αυτόν τον τρόπο κάνω και τα δύο μου όνειρα πραγματικότητα. Αν βοηθήσω έστω και έναν άνθρωπο να νιώσει λιγότερο μόνος θα είναι η μεγαλύτερή μου νίκη. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε την ενσυναίσθησή μας για να γίνουμε καλύτεροι και πιο φωτεινοί για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, αλλά και τους γύρω μας».
-Το πρώτο σου βιβλίο κυκλοφορεί ήδη. Ετοιμάζεις ή έχεις στα σκαριά κάτι νέο αυτή την περίοδο;
«Ξεκίνησα από το καλοκαίρι να γράφω το δεύτερό μου βιβλίο. Δεν μπορώ πια να ζω χωρίς την γραφή, νιώθω ένα βάρος που θέλει να βγει μέσα από τις λέξεις, έτσι μόλις μου ήρθε μια ιδέα την υλοποίησα κατευθείαν. Δεν έχει καμία σχέση αυτό που γράφω τώρα με το πρώτο μου βιβλίο, γιατί θέλω συνεχώς να καταπιάνομαι με άλλες ιστορίες και άλλα κοινωνικά θέματα που απασχολούν. Θέλω συνεχώς να εξελίσσομαι στο γράψιμό μου, να γίνομαι καλύτερη γι’ αυτό θέλω να ακούω όλα τα σχόλια για να μπορώ να πάω ένα βήμα παραπέρα. Πάντα όμως θέλω να μιλάω για θέματα που μας απασχολούν, σκέψεις ή συναισθήματα που γενικότερα δεν εκφράζουμε εύκολα, ώστε να αγγίζει κάθε ιστορία μου τον κάθε άνθρωπο. Εύχομαι να ευαισθητοποιήσει η ιστορία μου τον αναγνώστη και να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η ψυχική μας υγεία και οι λέξεις πόση βαρύτητα έχουν όταν τις εκφράζουμε».
