Από την κατανάλωση νερού στην απειλή της Εφορίας – Σκληραίνει το πλαίσιο για τους οφειλέτες της ΔΕΥΑΛ
Ένα ιδιαίτερα σκληρό μήνυμα προς τους καταναλωτές της στέλνει η ΔΕΥΑΛ, ενημερώνοντάς τους ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές ύδρευσης και αποχέτευσης μπορούν πλέον, σύμφωνα με το νέο θεσμικό πλαίσιο που επικαλείται η Επιχείρηση, να οδηγηθούν μέχρι και στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).
Το περιεχόμενο του δελτίου Τύπου προκαλεί εύλογα ερωτήματα, καθώς πίσω από τους αριθμούς και τις ρυθμίσεις υπάρχουν νοικοκυριά και πολίτες που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.
Πρόστιμο 50% πάνω από την οφειλή
Σύμφωνα με τη ΔΕΥΑΛ, για ληξιπρόθεσμες και εκτός ρύθμισης οφειλές, μετά την παρέλευση έξι μηνών από τη λήξη της προθεσμίας πληρωμής, προβλέπεται πρόστιμο ίσο με το 50% της οφειλής, ενώ στη συνέχεια η οφειλή αποστέλλεται υποχρεωτικά στην ΑΑΔΕ για αναγκαστική είσπραξη.
Με απλά λόγια, ένας πολίτης που ήδη αδυνατεί να πληρώσει έναν λογαριασμό νερού κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με μια ακόμη μεγαλύτερη οφειλή.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο κοινωνικό ζήτημα:
Πώς ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να πληρώσει το αρχικό χρέος θα μπορέσει να πληρώσει ένα χρέος αυξημένο κατά 50%;
Ρύθμιση έως 60 δόσεις – αλλά με αυστηρούς όρους
Η ΔΕΥΑΛ καλεί τους οφειλέτες να προχωρήσουν άμεσα σε ρύθμιση, η οποία, όπως αναφέρει, μπορεί να φτάσει έως και τις 60 δόσεις, δηλαδή σε χρονικό ορίζοντα έως πέντε ετών.
Ωστόσο, η ρύθμιση συνοδεύεται από αυστηρούς όρους.
Η απώλεια της ρύθμισης μπορεί να επέλθει εάν δεν καταβληθούν ποσά που αντιστοιχούν σε δύο συνεχόμενες δόσεις ή δύο ληξιπρόθεσμοι τρέχοντες λογαριασμοί ύδρευσης και αποχέτευσης.
Δηλαδή, ένας πολίτης που θα καταφέρει να μπει σε ρύθμιση, αλλά στη συνέχεια βρεθεί ξανά σε οικονομική αδυναμία, μπορεί να χάσει τη ρύθμιση και να βρεθεί αντιμέτωπος με το σύνολο των συνεπειών που περιγράφονται από τη ΔΕΥΑΛ.
Από το «χρωστάω στη ΔΕΥΑ» στο «χρωστάω στην Εφορία»
Η εξέλιξη αυτή είναι ίσως το πιο ανησυχητικό σημείο της ανακοίνωσης.
Μέχρι σήμερα, για πολλούς πολίτες η οφειλή προς τη δημοτική επιχείρηση ύδρευσης αποτελούσε μια οικονομική εκκρεμότητα που μπορούσε να αντιμετωπιστεί με συνεννόηση και ρύθμιση.
Τώρα, σύμφωνα με όσα αναφέρει η ΔΕΥΑΛ, η μη τακτοποίηση της οφειλής μπορεί να οδηγήσει σε διαβίβασή της στην ΑΑΔΕ και αναγκαστική είσπραξη.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό αλλά κρίσιμο:
Έχει εξαντληθεί κάθε δυνατότητα κοινωνικής αντιμετώπισης των οφειλών πριν αυτές μετατραπούν σε ένα ακόμη βάρος για τον πολίτη μέσω του φορολογικού μηχανισμού;
Το νερό είναι βασικό αγαθό – όχι πολυτέλεια
Η είσπραξη των οφειλών είναι προφανώς ζήτημα που αφορά τη βιωσιμότητα μιας επιχείρησης ύδρευσης.
Όμως το νερό δεν είναι μια οποιαδήποτε εμπορική υπηρεσία.
Είναι βασικό αγαθό.
Και όταν μια οικογένεια αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι ένας μηχανισμός που αυξάνει το χρέος της και μεταφέρει την υπόθεση από τη δημοτική επιχείρηση στον φοροεισπρακτικό μηχανισμό.
Γι’ αυτό και η ΔΕΥΑΛ οφείλει να απαντήσει με σαφήνεια:
- Πόσοι είναι σήμερα οι οφειλέτες της Επιχείρησης;
- Ποιο είναι το συνολικό ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών;
- Πόσες από αυτές αφορούν νοικοκυριά και πόσες επιχειρήσεις;
- Πόσοι οφειλέτες έχουν ήδη ενταχθεί σε ρύθμιση;
- Πόσες ρυθμίσεις έχουν χαθεί;
- Πόσες οφειλές αναμένεται να διαβιβαστούν στην ΑΑΔΕ;
- Υπάρχουν ειδικές προβλέψεις για οικονομικά ευάλωτα νοικοκυριά;
- Και κυρίως: τι θα γίνει με τους ανθρώπους που πραγματικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν;
Η κοινωνία χρειάζεται απαντήσεις, όχι μόνο προειδοποιήσεις
Το μήνυμα της ΔΕΥΑΛ είναι σαφές: ρυθμίστε τώρα ή κινδυνεύετε να βρεθείτε αντιμέτωποι με πολύ αυστηρότερες συνέπειες.
Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι η μοναδική απάντηση.
Η οικονομική αδυναμία δεν είναι πάντα επιλογή. Και πίσω από έναν απλήρωτο λογαριασμό μπορεί να βρίσκεται ένας συνταξιούχος, ένας άνεργος, μια οικογένεια που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα ή ένας μικρός επαγγελματίας που παλεύει καθημερινά να παραμείνει όρθιος.
Η Πολιτεία μπορεί να θεσπίζει κανόνες. Η ΔΕΥΑΛ μπορεί να καλείται να τους εφαρμόσει.
Αλλά η κοινωνική ευαισθησία κρίνεται στον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται αυτοί οι κανόνες.
Και στην περίπτωση της ΔΕΥΑΛ, το ζήτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα θα εισπραχθούν.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσοι πολίτες θα μπορέσουν τελικά να ανταποκριθούν και πόσοι θα οδηγηθούν σε έναν φαύλο κύκλο χρέους, προστίμων και αναγκαστικής είσπραξης;
Το νερό είναι δικαίωμα και ανάγκη Δεν μπορεί να γίνει άλλη μία θηλιά στον λαιμό των δημοτών.
