Υπάρχουν ιστορίες που μας θυμίζουν πως η δύναμη του ανθρώπου δεν μετριέται από το που ξεκινά, αλλά από το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει. Η ιστορία του Ματίν είναι μια από αυτές.
Ένα παιδί που άφησε πίσω του το Αφγανιστάν σε πολύ μικρή ηλικία, βρέθηκε σε μια ξένη χώρα, έμαθε μια νέα γλώσσα, ξεπέρασε δυσκολίες και απέδειξε ότι όταν η θέληση συναντά την επιμονή, κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο. Με σκληρή δουλειά πέτυχε στις πανελλήνιες εξετάσεις, συνέχισε να κυνηγά το στόχο του και σήμερα έκανε πραγματικότητα το όνειρό του περνώντας στη Νοσηλευτική, την επιστήμη που αγαπά και θέλει να υπηρετήσει. Η πορεία του είναι ένα μήνυμα ελπίδας, επιμονής και πίστης στις ανθρώπινες δυνατότητες. Μια υπενθύμιση ότι τα όνειρα δεν έχουν σύνορα, καταγωγή ή εμπόδια όταν υπάρχει ψυχή και αποφασιστικότητα.
Σήμερα δεν παρουσιάζουμε απλώς την επιτυχία ενός μαθητή. Παρουσιάζουμε τη δύναμη της θέλησης ενός 13χρονου παιδιού, που τον Δεκέμβριο του 2018 έφτασε στις ακτές της Λέσβου σε μια λέμβο μαζί με άλλους νέους που είχαν φύγει από το Αφγανιστάν για να βρουν την τύχη τους στην Ευρώπη. Στην αρχή ο Ματίν με όλους τους υπόλοιπους οδηγήθηκε στο καμπ, ενώ από εκεί προσδοκούσε να φύγει για τη Γερμανία όπου είχε κάποιον γνωστό του. Σύντομα όμως κατάλαβε ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί και ξεκίνησε να μαθαίνει τα πρώτα ελληνικά. Στη συνέχεια οδηγήθηκε σε ένα από τα σπίτια της Ηλιακτίδας, της δομής για τα ανήλικα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα. Εκεί ο Ματίν με τη βοήθεια της Βασιλικής Ανδρεαδέλλη συνέχισε να μαθαίνει τα ελληνικά, ενώ η δασκάλα του, η Άννα Ταξείδη, τον έπεισε να γραφτεί στο Πρότυπο Γυμνάσιο.
«Στην αρχή φοβήθηκα» – μας εξηγεί ο Ματίν – «γιατί νόμιζα ότι οι συμμαθητές μου δεν θα με ήθελαν. Ήταν όμως μεγάλη έκπληξη για μένα ότι με δέχτηκαν και με αγκάλιασαν όλοι. Στην αρχή επειδή δεν ήξερα καλά και δεν σήκωνα το χέρι να μιλήσω αισθανόμουν άσχημα. Αλλά αυτό με πείσμωσε και με έκανε να διαβάζω ακόμα πιο πολύ για να φτάσω τα άλλα παιδιά. Ήταν πολύ όμορφος ο τρόπος που με δέχτηκαν στο σχολείο και πάντα το θυμάμαι».
Κατόπιν και ενώ ήταν στην Γ΄ Λυκείου έπρεπε να αλλάξει κατοικία γιατί η δομή που έμενε ήταν για ανήλικα παιδιά και εκείνος είχε κλείσει τα 18. Πήγε σε ένα άλλο σπίτι όπου δεν ήταν καλά τα πράγματα. Δεν υπήρχε ησυχία για να διαβάσει και αυτό όλο τον δυσκόλευε. Παρά τα προβλήματα όμως εκείνος διάβαζε συνέχεια και έτσι κατόρθωσε να περάσει στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Περιβάλλοντος. Έκανε την εγγραφή του και ξεκίνησε να φοιτά στο 1ο εξάμηνο κι όπως μας είπε δεν έχασε ούτε ένα μάθημα. Όμως η σχολή αυτή ήταν κάτι που δεν του άρεσε λόγω των μαθημάτων και έτσι μετά από παρότρυνση της δασκάλας του κ. Φωτεινού αποφάσισε να ξαναδώσει πανελλήνιες και αυτή τη φορά να πετύχει εκεί που ήθελε.
«Επειδή ήμουν φοιτητής έμεινα πλέον στις φοιτητικές εστίες και είχα και δωρεάν τροφή και έτσι με τη βοήθεια της Βασιλικής Ανδρεαδέλλη με ανέλαβε ο αδελφός της ο Μιχάλης Ανδρεαδέλλης και μου έκανε φροντιστήριο κάθε Τρίτη και Κυριακή γιατί μόνο αυτές τις ημέρες είχα κενό χρόνο. Έτσι έδωσα πανελλήνιες και κατόρθωσα να συγκεντρώσω 2.620 μόρια και να περάσω στην Νοσηλευτική ή μαιευτική», αναφέρει.
Ρωτάμε τον Ματίν τι θα κάνει τώρα. Μας εξηγεί πως σκέφτεται να εγγραφεί στη σχολή Νοσηλευτικής στην Θεσσαλονίκη ή σε κάποια από τις σχολές της υπόλοιπης Ελλάδας, ενώ τον δελεάζει και η μαιευτική επειδή έχει σχέση με την βιολογία, που είναι το μάθημα που αγαπά πιο πολύ από όλα. Τον ρωτάμε αν σκέφτεται μετά τις σπουδές του να γυρίσει στην πατρίδα του. Είναι κάθετος. «Δεν θέλω να γυρίσω στο Αφγανιστάν. Δεν έχω κανέναν εκεί. Έχω μόνο έναν αδελφό στο Ιράν. Η Ελλάδα για μένα είναι πλέον η πατρίδα μου, το σπίτι μου», μας λέει χαμογελώντας πλατιά. Και μάλιστα μας εξηγεί ότι πλέον έχει αποκτήσει και την ελληνική ιθαγένεια.
Η ιστορία του Ματίν αποτελεί έμπνευση για όλους μας και αποδεικνύει ότι η επιμονή, η εργατικότητα και η πίστη στα όνειρα μπορούν να νικήσουν κάθε δυσκολία. Τον βλέπουμε να απομακρύνεται και αυτό που αποκομίσαμε από την παρουσία του είναι θαυμασμός για τη δύναμη και την πίστη αυτού του παιδιού στον εαυτό του, που τον βοήθησαν να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ψηλά κυνηγώντας τα όνειρά του. Μπράβο Ματίν…
Θα.Β.
