- Εικόνες αθλιότητας μέσα στον οικίσκο αναμονής επιβατών στο χώρο του λιμανιού έχουν προκαλέσει αντιδράσεις από τους επαγγελματίες του τουρισμού, την ώρα που ένας άνθρωπος κινδυνεύει να πεθάνει
- Ποια είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από έναν αλκοολικό, ο οποίος έφτασε στο περιθώριο της κοινωνίας
Στη σκιά της κοινωνίας, στην καρδιά του λιμανιού της Μυτιλήνης, ένας άνθρωπος αργοσβήνει αβοήθητος. Ο Θόδωρος, γνωστός σε πολλούς ως ένας αλκοολικός από το Κάτω Τρίτος, “ζει και πεθαίνει” εδώ και μέρες μέσα στην αίθουσα (οικίσκο) αναμονής επιβατών, έχοντας για κατάλυμα μια γωνιά του χώρου. Το σώμα του είναι γεμάτο πληγές, η αναπνοή του βαριά, και το μόνο που ζητά πια είναι μια γουλιά ούζο. Δεν μπορεί να σηκωθεί, ούτε να απλώσει το χέρι του. Μένει ξαπλωμένος, παγωμένος και πυρετικός, περιμένοντας τη μοίρα του.
Η ιστορία του Θόδωρου είναι βαθιά ανθρώπινη όσο και τραγική. Δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε είχε μια ζωή κανονική, μέχρι που ένα μπλέξιμο με τη δικαιοσύνη στο μακρινό παρελθόν τον οδήγησε στην απόγνωση. Όπως ο ίδιος ισχυριζόταν, του πήραν την ταυτότητα και βρέθηκε ξαφνικά χρεωμένος με δάνεια που ποτέ δεν είχε λάβει. Οι δικαστικές περιπέτειες που ακολούθησαν τον οδήγησαν στη φυλακή, και όταν βγήκε, ήταν πλέον πάμφτωχος και εξαρτημένος από το ποτό. Από τότε, περιφερόταν χιλιόμετρα με τα πόδια, ζητώντας λίγα χρήματα από γνωστούς, πάντα για να σβήσει την ακατάπαυστη δίψα του για ούζο.
Η πορεία του φαινόταν προδιαγεγραμμένη. Πριν μερικά χρόνια, η εφημερίδα μας είχε δημοσιεύσει φωτογραφία του Θόδωρου να περπατά μεθυσμένος στη μέση του δρόμου στη Λάρσο, μια εικόνα που συγκλόνισε τότε πολλούς κατοίκους και προκάλεσε έκκληση για βοήθεια, καθώς κινδύνευε να παρασυρθεί από διερχόμενα αυτοκίνητα. Σήμερα όμως, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Ο Θόδωρος δεν περπατά πια. Είναι κατάκοιτος. Ο χρόνος μετρά αντίστροφα.
Χθες το απόγευμα, όταν τα Νέα της Λέσβου μπήκαν στην αίθουσα αναμονής του λιμανιού, ο Θόδωρος φώναξε να κλείσουμε την πόρτα. Έτρεμε από το κρύο, αν και, όπως φαινόταν, δεν ένιωθε πραγματικά κρύο, αλλά πυρετό. Λίγη ώρα αργότερα στην περιοχή έφτασαν δύο εθελόντριες του Ερυθρού Σταυρού Μυτιλήνης, καθώς επαγγελματίες του λιμανιού είχαν ενημερώσει τον πρόεδρο της Οργάνωσης, Θεόδωρο Βαλσαμίδη, ο οποίος ενήργησε άμεσα. Οι δύο εθελόντριες που έφτασαν στο σημείο του πρόσφεραν φαγητό, μια κουβέρτα και μαξιλάρι, ενώ προσπάθησαν να διερευνήσουν αν υπάρχει τρόπος να μεταφερθεί κάπου ασφαλέστερα.
Δυστυχώς, όπως πληροφορήθηκαν, παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες να ενταχθεί σε κάποιο ίδρυμα ή ξενώνα, ο Θόδωρος υπογράφει «όχι». Θέλει να ζει ελεύθερος. Μόνο που η ελευθερία του, αυτή τη φορά, σημαίνει να πεθαίνει καθηλωμένος στο πάτωμα της αίθουσας αναμονής επιβατών. Εκεί όπου άνθρωποι περνούν καθημερινά, τουρίστες και ντόπιοι, προσπαθώντας να αποφύγουν το βλέμμα και τη μυρωδιά της εγκατάλειψης.
Ο Ηλίας Πίκουλος
«Δεν είναι εικόνα αυτή για το λιμάνι της Μυτιλήνης», λέει στα Νέα της Λέσβου ο ταξιδιωτικός πράκτορας, Ηλίας Πίκουλος, ένας άνθρωπος που γνωρίζει καλά τον χώρο του λιμανιού. «Σήμερα το πρωί δεν μπορούσε να μπει άνθρωπος μέσα στην αίθουσα αναμονής. Ο άνθρωπος αυτός κοιμόταν πάνω στα αποπατήματά του. Η εικόνα ήταν σοκαριστική. Πεθαίνει και δεν μπορούν να τον βοηθήσουν. Ήρθε το ΕΚΑΒ, αλλά εκείνος είπε πως δεν θέλει να μεταφερθεί, και τον άφησαν. Τι να κάνουν και τα στελέχη του ασθενοφόρου;».
Ο κύριος Πίκουλος επισημαίνει ότι πρέπει να υπάρξει άμεση μέριμνα. «Δεν μπορεί αυτή η κατάσταση να συνεχίζεται. Πρέπει να βρεθεί ένα ασφαλές μέρος για να φιλοξενηθεί αυτός ο άνθρωπος. Δεν είναι μόνο θέμα εικόνας για το λιμάνι και τους επισκέπτες, είναι πάνω απ’ όλα θέμα ανθρωπιάς».
Το Λιμενικό Ταμείο, όπως μαθαίνουμε, καθαρίζει τακτικά τον χώρο. Όμως, όταν ο Θόδωρος είναι εκεί, ανήμπορος να κουνηθεί, η κατάσταση παραμένει αδιέξοδη. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ούτε να αυτοεξυπηρετηθεί, αφήνεται να σαπίζει στο περιθώριο, μπροστά στα μάτια όλων.
Η κοινωνία της Μυτιλήνης έχει ξαναδεί φτώχεια, έχει ξαναδεί ανθρώπους να παλεύουν με τις εξαρτήσεις τους. Όμως η υπόθεση του Θόδωρου ξεπερνά κάθε όριο ανοχής. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει βρεθεί ολοκληρωτικά μόνος, χωρίς στήριξη, χωρίς ελπίδα. Έχει συγγενείς, αλλά κι αυτοί, όπως φαίνεται, έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.
Ο Θόδωρος δεν είναι απλώς ένας «αλκοολικός». Είναι το πρόσωπο μιας κοινωνίας που αποστρέφει το βλέμμα της στον πόνο. Ενός συστήματος που αδυνατεί να φροντίσει τους πιο αδύναμους. Και κάθε μέρα που περνάει, το σώμα του, εκεί στο πάτωμα της αίθουσας αναμονής, υπενθυμίζει σε όλους μας πως πίσω από τα φώτα της πόλης μπορεί να κρύβεται και η απόλυτη εγκατάλειψη.
Αν δεν γίνει κάτι άμεσα, ο Θόδωρος που μπορεί να μην είναι ούτε 45 ετών θα πεθάνει στο δρόμο. Κυριολεκτικά.
