Σε μια ζεστή ατμόσφαιρα ολοκληρώθηκαν τα φετινά «Ξετέλια» στην Άντισσα, ένα διήμερο αφιερωμένο στην παράδοση, τη γαστρονομία, τη δημιουργία και τη συλλογικότητα. Η εκδήλωση, που συγκέντρωσε κατοίκους και επισκέπτες κάθε ηλικίας, ανέδειξε για ακόμη μία χρονιά τη ζωντανή σχέση της τοπικής κοινωνίας με τον πολιτισμό και τον πρωτογενή τομέα.
Το πρόγραμμα περιλάμβανε δράσεις, όπως εργαστήρι κεραμικής για παιδιά, με την Ηλέκτρα Βαλάση, γευσιγνωσία ελαιολάδου από τον βραβευμένο σεφ Αντώνη Πετρέλλη, μια εμπειρία που ανέδειξε τον πλούτο και την ποιότητα του ελαιολάδου της λεσβιακής γης. Οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον πολύτιμο καρπό της ελιάς μέσα από μια οργανωμένη παρουσίαση γεύσεων και αρωμάτων που συνδέονται άρρηκτα με την τοπική ταυτότητα.
Ομιλία έκανε ο κτηνίατρος Γιάννης Τσακύρης, ενώ χαιρετισμούς απηύθυναν ο Αντιδήμαρχος Δυτικής Λέσβου Ιορδάνης Ιορδάνου και ο π. Αθηνόδωρος Κατσαμάτσας. Το παρών έδωσαν ο Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού Μιχάλης Δήσσος, καθώς και εκλεγμένοι της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης.
Το διήμερο κορυφώθηκε με μουσική και χορό, σε ένα κλίμα χαράς και συνύπαρξης, όπου ανταλλάχθηκαν ευχές για μια καλή και ευλογημένη νέα ελαιοκομική περίοδο, σε μια χρονιά απαιτητική για τον πρωτογενή τομέα της Λέσβου. Οι διοργανωτές ευχαρίστησαν θερμά όλους όσοι συμμετείχαν και στήριξαν τη διοργάνωση, ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη χρονιά.
Μια ελιά
Στο πλαίσιο των φετινών εκδηλώσεων, μαζί με τη Γιούλα Κουτσουμπού, παρουσιάστηκε ένα ιδιαίτερο εικαστικό έργο που έδωσε έναν πιο συμβολικό και περιβαλλοντικό τόνο στη διοργάνωση: Μια ελιά που δεν ξεκίνησε από σπόρο, αλλά από μνήμη.
Το έργο δημιουργήθηκε ως κολάζ από μικρά κομμάτια υφάσματος, παλιά ρούχα και ξεχασμένα υλικά, ίχνη ζωής που κάποτε φορέθηκαν, αγαπήθηκαν και έφεραν τις δικές τους στιγμές. Τα υλικά αυτά δεν απορρίφθηκαν. Αντίθετα, συγκεντρώθηκαν ξανά από τα ίδια τα παιδιά που τα έφεραν μαζί τους, αποκτώντας έτσι μια δεύτερη ζωή μέσα από τη συλλογική δημιουργία.
Κάθε κομμάτι είχε τη δική του ταυτότητα, άλλο φωτεινό, άλλο φθαρμένο, άλλο σχεδόν σιωπηλό. Όμως μέσα από την ένωση και τη σύνθεσή τους, η διαφορετικότητα μετατράπηκε σε ενότητα. Δεν υπήρχαν πια μεμονωμένα στοιχεία, αλλά ένας ενιαίος οργανισμός: Κορμός, κλαδιά, φύλλα, μια ελιά.
Η εικαστική αυτή πράξη ανέδειξε με σαφήνεια ότι το παλιό δεν αποτελεί τέλος, αλλά πρώτη ύλη για κάτι νέο. Ότι η αξία δεν περιορίζεται στη χρήση, αλλά επεκτείνεται στη δυνατότητα μεταμόρφωσης. Και πως ό,τι θεωρείται «περίσσευμα» μπορεί, μέσα από τη φροντίδα και τη συλλογικότητα, να μετατραπεί σε εικόνα, μήνυμα και ζωή.
Λίγο πριν την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, το έργο ανέδειξε ότι η επαναχρησιμοποίηση δεν παρουσιάζεται ως τάση, αλλά ως επιλογή πολιτισμού και ευθύνης.
Από παλιά υφάσματα γεννήθηκε μια ελιά. Και από την ελιά αυτή γεννήθηκε μια σκέψη που διατρέχει ολόκληρη τη δράση: Ότι το «μαζί» δεν ενώνει απλώς, αλλά μεταμορφώνει ό,τι αγγίζει.
