Τη δυνατότητα αξιοποίησης των εγκαταστάσεων αναψυχής που έχουν τοποθετηθεί εδώ και χρόνια στην περιοχή της Μεγάλης Λίμνης και παραμένουν εγκαταλελειμμένες και αναξιοποίητες, αναδεικνύει ο τέως Δήμαρχος Αγιάσου, Παναγιώτης Ψυρούκης, με επιστολή του στα Νέα της Λέσβου.
Στην παρέμβασή του αναφέρεται στις προσπάθειες που έκανε ο ίδιος ως δήμαρχος Αγιάσου το 2000 ώστε να ενταχθεί η περιοχή της Μεγάλης Λίμνης στον κατάλογο με τις περιοχές που θα μπορούσε να γίνει ένα δασικό χωριό, στην υλοποίηση μέρους της μελέτης από τον τότε Δήμαρχο Λέσβου, Σπύρο Γαληνό και στη συνέχεια στην πλήρη απαξίωση και εγκατάλειψη της περιοχής, ενώ καλεί το Δήμο Μυτιλήνης να αξιοποιήσει τον χώρο αυτό κάνοντας τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις στις εγκαταστάσεις και νοικιάζοντάς τον ώστε να έχει και ανταποδοτικό όφελος από την αξιοποίησή του.
Στην επιστολή του αναφέρεται συγκεκριμένα στις προσπάθειες που έγιναν επί δικής του δημαρχίας, όταν την περίοδο 2000 μετά την εγγραφή του οικοσυστήματος της Αγιάσου, 32.000 στρεμμάτων, στον επίσημο κατάλογο βιοτόπων της Ευρώπης και στο Δίκτυο Natura 2000, φρόντισαν να απογραφεί η περιοχή της Μεγάλης Λίμνης ως ξεχωριστός οικισμός.
Την εποχή εκείνη το Υπουργείο Γεωργίας είχε ξεκινήσει να υλοποιεί το πρόγραμμα της κατασκευής δασικών χωριών σε μια προσπάθεια να δημιουργηθούν κάποια χωριά μέσα σε δασικές περιοχές, ώστε όσοι πολίτες επιθυμούσαν να έρχονται σε επαφή με το δάσος μέσω των επισκέψεων σε αυτά, να μπορούν να παραμένουν για λίγες ημέρες εκεί και να πραγματοποιούν δράσεις σχετικές με τη φύση και το δάσος.
Τότε ο Δήμαρχος Αγιάσου, Παναγιώτης Ψυρούκης, με ενέργειές του είχε προσπαθήσει να εντάξει και την περιοχή της Μεγάλης Λίμνης στον κατάλογο με τις περιοχές όπου θα μπορούσε να δημιουργηθεί δασικό χωριό και μάλιστα ανέθεσε τη σχετική μελέτη, ύψους 230.000 ευρώ, σε δασολόγο της Μυτιλήνης.
Στη συνέχεια, όταν η Λέσβος έγινε ένας ενιαίος δήμος και ανέλαβε Δήμαρχος ο Σπύρος Γαληνός υλοποίησε τη μελέτη τοποθετώντας στην περιοχή οικίσκους, παγκάκια, κούνιες και τραπέζια, ενώ κατασκευάστηκαν τουαλέτες, γήπεδο μπάσκετ και βρύσες. Από τότε το συγκεκριμένο σημείο το επισκέπτονταν περιστασιακά τουρίστες αλλά και ντόπιοι για να περάσουν λίγη ώρα στο δάσος ή να κάνουν μια στάση να ξεκουραστούν, περνώντας από το συγκεκριμένο δρόμο. Με την πάροδο των χρόνων, όμως, οι εγκαταστάσεις αυτές έχουν υποστεί φθορές (γιατί πρόκειται κυρίως για ξύλινες κατασκευές), ενώ και η συνολική εικόνα του σημείου έχει έντονα σημεία εγκατάλειψης.
Κλείνοντας την τοποθέτησή του ο κος Ψυρούκης καταγγέλλει την παντελή εγκατάλειψη του χώρου, ο οποίος παραμένει χωρίς συντήρηση και αξιοποίηση, ενώ όπως τονίζει με μια μικρή προσπάθεια η περιοχή αυτή μπορεί να αναδειχθεί και να φέρει έσοδα στο Δήμο Μυτιλήνης, αν ανατεθεί σε κάποιον η εκμετάλλευσή του έναντι μισθώματος, όπως γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις σε δασικά χωριά της υπόλοιπης Ελλάδας.
Η επιστολή
«Όταν μιλάμε για Δασικό Χωριό, εννοούμε ένα δασικό περιβαλλοντικό οικισμό, 20 περίπου ξύλινων οικίσκων, με χώρους άθλησης, παιδικές χαρές, καφέ, εστιατόρια, αναψυκτήρια κλπ.. Η περιοχή της Μεγάλης Λίμνης Αγιάσου, με την ευρύτερη περιοχή του Αγίου Δημητρίου, παρουσιάζει αισθητικό, οικολογικό και γεωμορφολογικό ενδιαφέρον! Πρόκειται για μια περιοχή, με το μεγαλύτερο δάσος τραχείας πεύκης, 32.000 στρεμμάτων με σπάνια χλωρίδα και σημαντικά είδη πανίδας. Η πλούσια βιοποικιλότητα της περιοχής αυτής, είχε ως αποτέλεσμα, την εγγραφή όλου αυτού του οικοσυστήματος, στον επίσημο κατάλογο βιοτόπων της Ευρώπης και στο Δίκτυο Natura 2000! Στα παραπάνω, πρέπει να προσθέσουμε και την ύπαρξη παραδοσιακών πολιτιστικών στοιχείων, στην αρχιτεκτονική, που υπάρχουν στον παρακείμενο οικισμό της Αγιάσου που από το 1965 έχει χαρακτηριστεί και επίσημα ως παραδοσιακός οικισμός. Κατά την απογραφή του 2001, ως Δημοτική Αρχή, φροντίσαμε να απογραφεί η περιοχή της Μ. Λίμνης ως ξεχωριστός οικισμός. Εμείς, ως Δημοτική Αρχή, είχαμε ξεκινήσει όλες αυτές τις ενέργειες, προκειμένου να δημιουργηθεί Δασικό Χωριό στην περιοχή αυτή».
Και συνεχίζει: «Είχαμε πραγματοποιήσει αρκετές επισκέψεις στο Υπουργείο Γεωργίας και είχαμε συνομιλίες για το θέμα αυτό, με τον τότε Υφυπουργό Γεωργίας Ντίνο Βρεττό, με τον οποίο με συνέδεε φιλία, από την εποχή που εκείνος ήταν Δήμαρχος Αχαρνών κι εγώ Διευθυντής Σχολείου του ομώνυμου Δήμου. Εκείνο που καταφέραμε τότε ήταν η Αγιάσος να μπει στον κατάλογο των υποψηφίων Δήμων, για την δημιουργία Δασικού Χωριού στη Μ. Λίμνη με χρηματοδότηση του Υπουργείου. Ταυτόχρονα είχαμε αναθέσει τη σύνταξη τεχνικής μελέτης του έργου, σε διακεκριμένο δασολόγο της Μυτιλήνης, η οποία έγινε με προϋπολογισμό 230.000 ευρώ. Τη μελέτη αυτή χρησιμοποίησε μετά ο αείμνηστος Δήμαρχος Σπύρος Γαληνός! Στο χώρο αυτόν έχουν τοποθετηθεί οικίσκοι, παγκάκια, κούνιες, τραπέζια και κατασκευάστηκαν τουαλέτες, γήπεδο μπάσκετ, βρύσες. Δυστυχώς όλα αυτά έμειναν εγκαταλελειμμένα, χωρίς συντήρηση και αξιοποίηση. Ο χώρος αυτός, με μικρή προσπάθεια μπορεί να αναδειχθεί και να ανατεθεί σε κάποιον/α για εκμετάλλευση και απόδοση μισθώματος στο Δήμο Μυτιλήνης».
Δασικά χωριά
Όταν λέμε δασικό χωριό μιλάμε για μια ήπια τουριστική εγκατάσταση μέσα σε δάσος που αποτελείται από ξενώνες φτιαγμένους από ξυλεία, χώρους άθλησης και μονοπάτια που διασχίζουν το δάσος, συνήθως άλογα για ιππασία, ποδήλατα βουνού, καφέ, εστιατόρια κτλ.. Το Υπουργείο για να διευκολύνει την ολιγοήμερη διαμονή κοντά στο δάσος και να συμβάλει, όσο είναι δυνατό, στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, δημιουργεί δασικούς περιβαλλοντολογικούς οικισμούς, τα «Δασικά Χωριά», σε επιλεγμένες δασικές περιοχές της χώρας. Σε κάθε περιοχή, 20 οικήματα, που μπορούν να φιλοξενήσουν έως 80 άτομα, είναι προσαρμοσμένα στο φυσικό περιβάλλον και εφοδιασμένα με τα απαραίτητα μέσα για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών.
Στόχος είναι τα δασικά χωριά να αποτελέσουν πόλους ανάπτυξης για τις ορεινές περιοχές της Ελλάδας, χώρους αναψυχής και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, καταφύγια από το καθημερινό άγχος και κυρίως σημεία άμεσης επαφής του ανθρώπου με τη φύση. Ένα τέτοιο δασικό χωριό στην περιοχή της Μεγάλης Λίμνης θα αναβαθμίσει συνολικά την περιοχή, θα αποτελέσει πόλο έλξης για επισκέπτες και κατοίκους, ενώ από την εκμετάλλευσή του θα φέρει και έσοδα στον Δήμο Μυτιλήνης καθώς πρόκειται για μια μορφή ήπιας τουριστικής δραστηριότητας σε ένα σημείο του νησιού εντελώς αναξιοποίητο.
Θα.Β.
