Σταματία Γαληνού – Τα Χρώματα της Θάλασσας

Η θάλασσα ήταν πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Από μικρό παιδί τα χρώματά της γέμιζαν τον κόσμο μου και για πολλά χρόνια πίστευα πως είχε μόνο μία απόχρωση: το ανέμελο, καθαρό μπλε της ξυλομπογιάς που χρησιμοποιούμε στις παιδικές ζωγραφιές.

Όμως αυτό το μπλε άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει. Από την Δ’ Δημοτικού συμμετείχα στο πρόγραμμα του σχολείου «Ψηφιοποιώ την ιστορία του τόπου μου», μέσα από το οποίο σκανάραμε παλιές φωτογραφίες και καταγράφαμε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν σημαντικές στιγμές της ιστορίας της περιοχής μας.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία γνώρισα καλύτερα τη Θερμή και το παρελθόν της. Έμαθα για τα καλοκαίρια που περνούσε εκεί ο Μυριβήλης, για τις επισκέψεις σημαντικών προσωπικοτήτων στο ιστορικό ξενοδοχείο Σάρλιτζα Πάλλας, αλλά και για γεγονότα που σημάδεψαν τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Ιδιαίτερη συγκίνηση ένιωσα όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα μάς διηγήθηκε πως το 1922 έφτασε πρόσφυγας στην παραλία της Θερμής ο λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου, αναζητώντας καταφύγιο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τότε κατάλαβα πως πίσω από κάθε φωτογραφία κρύβονται αληθινές ανθρώπινες ιστορίες.

Όλες αυτές οι γνώσεις με έκαναν να βλέπω διαφορετικά τον τόπο μου. Δεν κοιτούσα πλέον απλώς τις φωτογραφίες· προσπαθούσα να ανακαλύψω όσα έκρυβαν μέσα τους. Μαζί με την εικόνα του τόπου άλλαζαν και τα χρώματα της θάλασσας στη φαντασία μου.

Όταν άκουγα ιστορίες για τις δύσκολες νύχτες της Κατοχής και τις μυστικές φυγαδεύσεις ανθρώπων προς τη Μέση Ανατολή, η θάλασσα γινόταν σκοτεινή και μυστηριώδης. Αντίθετα, όταν μάθαινα για τις μουσικές βραδιές και την κοσμοπολίτικη ζωή του Σάρλιτζα Πάλλας, έπαιρνε απαλές και φωτεινές αποχρώσεις.

Σήμερα γνωρίζω ότι η θάλασσα δεν έχει μόνο ένα χρώμα. Παίρνει τις αποχρώσεις της ιστορίας, των ανθρώπων και των γεγονότων που κουβαλά. Και κάθε φορά που κοιτάζω τον ορίζοντα της Θερμής, βλέπω μέσα του όλες αυτές τις ιστορίες να ζωντανεύουν.