Κυριακή 11 το πρωί, λίγο αφότου έχουν φύγει οι καρκινοπαθείς για τον περίπατό τους. Αυτό που βλέπετε είναι το κέντρο της Μυτιλήνης, είναι ο δημοτικός κήπος. Οι διάδρομοι είναι γεμάτοι λάδια. Η δυσοσμία, για όποιον περάσει από εκεί δεν θέλει και πολύ για να γίνει… αντιληπτή, και κάτω βλέπετε τα σκουπίδια και τα χυμένα φαγητά. Όχι, προφανώς, αυτά δεν έγιναν από τη συγκέντρωση των καρκινοπαθών λίγα μέτρα παρακάτω μπροστά στο Δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης.
Τα πεταμένα παπούτσια, αλλά και μια οικογένεια που κάθεται λίγο παρακάτω δείχνουν κάποια πράγματα που δεν θέλουν και ρώτημα από πού προκαλείται αυτή η ρύπανση. Ρύπανση που ο Δήμος ανέχεται σταθερά χρόνια τώρα, προσπαθώντας να την… κρύψει κάτω από το χαλί. Το πρωί βγαίνουν και καθαρίζουν οι εργαζόμενοι του Δημοτικού Θεάτρου, μα λίγη ώρα αργότερα η εικόνα είναι ίδια. Όταν κατοικοεδρεύουν μέσα στο Δημοτικό Κήπο, τον έχουν μετατρέψει σε καταυλισμό επί μονίμου βάσεως, οικογένειες Ρομά, τότε, όσο και να καθαρίζουν οι εργαζόμενοι του Δημοτικού Θεάτρου, οι λαδιές και η δυσοσμία δεν θα φύγουν. Και αυτό είναι το κέντρο της Μυτιλήνης. Εκεί από όπου περνούν καθημερινά εκατοντάδες ντόπιοι και επισκέπτες. Ζημιές, ακαθαρσίες και οχλαγωγία κάποιες ώρες της ημέρας δεν συγκινούν κανέναν αρμόδιο από το Δήμο.
Κατά τα άλλα οι νέες πινακίδες και το… City Hall στο Δημαρχείο μάς μάραναν!
