του Παναγιώτη Ανδριώτη*
Ένας καινούργιος κόσμος διαμορφώνεται με το που χάραξε το 2026. Πρόκειται για την νέα τάξη πραγμάτων που νομιμοποιεί ο πρόεδρος ΤΡΑΜΠ.
Προσωπικά διαβάζω την νέα αυτή τάξη πραγμάτων, σαν έναν κόσμο που οδεύει σε μια περίοδο ΟΠΟΥ ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΣΙΩΠΗΡΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΗΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΕΜΠΛΟΚΗ.
Η Βενεζουέλα λόγω του τεράστιου ορυκτού πλούτου, ήταν η πρώτη χώρα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο ΤΡΑΜΠ εκείνο που άμεσα χρειάζεται τώρα είναι η ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ. Εδώ βέβαια τα πράγματα περιπλέκονται, όταν μπει το ερώτημα η Ε.Ε. θα υπερασπιστεί την κυριαρχία της Γροιλανδίας; Η Γροιλανδία είναι σύμμαχος των ΗΠΑ και καλύπτεται επίσης από την συμμαχία του ΝΑΤΟ, δηλαδή μία παρέμβαση των ΗΠΑ, μπορεί να σημάνει και το τέλος του ΝΑΤΟ. Εκτός και εάν οι κάτοικοι της μικρής αυτής χώρας δεχθούν να γίνουν πολίτες των ΗΠΑ, με αντίτιμο 100.000 δολάρια για τον κάθε κάτοικο, όπως διαρρέεται στον ημερήσιο ηλεκτρονικό τύπο, και εάν βέβαια είναι αλήθεια.
Πώς διαβάζει τις εξελίξεις η Κίνα
Η επέμβαση αυτή καταργεί το διεθνές δίκαιο, και τις διεθνείς συνθήκες, και θέτει πλέον σε εφαρμογή τον νόμο του ισχυρού. Ακόμη αυτή η νέα διεθνής τάξη ανοίγει τον δρόμο στο ΠΕΚΙΝΟ για την ΤΑΪΒΑΝ. Η Κίνα διαβάζει την στάση των ΗΠΑ όχι ως απειλή, αλλά ως προηγούμενο. Εάν οι ΗΠΑ επαναφέρουν την λογική των σφαιρών επιρροής, τότε ανοίγει ο δρόμος για αντίστοιχες ερμηνείες από άλλες μεγάλες δυνάμεις του σήμερα, και γιατί όχι και από την Ρωσία.
Η ευρωπαϊκή κοινότητα
Η Ευρώπη εμφανίστηκε πάλι διχασμένη, καθώς από την μία χαιρέτιζαν την απομάκρυνση του αυταρχικού ηγέτη, και από την άλλη επικαλούνται το διεθνές δίκαιο. Αλήθεια η κοινότητα δεν θεωρεί αυταρχικό ηγέτη τον πρόεδρο Ερντογάν, που έβαλε φυλακή τον κυριότερο πολιτικό του αντίπαλο, τον δήμαρχο Ε. Ιμάμογλου;
Η Ε.Ε. μέχρι τώρα δείχνει πάλι να παρακολουθεί, και να είναι ανήμπορη να επέμβει και να διαμορφώσει την δική της εξωτερική πολιτική. Αναλυτές αναφέρουν ότι η Ε.Ε. αναμένει τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, ελπίζοντας σε ήττα του προέδρου ΤΡΑΜΠ. Μεμονωμένα τώρα ο πρόεδρος Μακρόν και ο Γερμανός πρόεδρος κ. Σταϊνμάιερ, αντέδρασαν, δηλώνοντας ότι η παγκόσμια κοινότητα οδηγείται σε αδιέξοδα, όπου το δίκαιο του ισχυρού επιβάλλεται.
Η χώρα μας μπροστά στα νέα δεδομένα
Εδώ μπαίνει ένα ερώτημα: Μας ενδιαφέρει σαν χώρα η επέμβαση στην Βενεζουέλα; Βεβαίως και μας ενδιαφέρει, αφού απέναντί μας έχουμε την Τουρκία, και τον ηγέτη της κ. ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ο οποίος περιφερειακά εφαρμόζει την ίδια πολιτική εάν τον παίρνει. Κατά την άποψή μου ο πρ. Τραμπ και ο πρ. Ερντογάν έχουν κοινά σημεία, και αυτά τους ενώνουν.
Δηλαδή μπορεί αύριο οι ΗΠΑ να μας πουν: «Ξέρετε κάτι, τι διεθνές δίκαιο και κουραφέξαλα, βρείτε τα με την Τουρκία για το Αιγαίο. Για να τα βρείτε μοιράστε το, και δώστε μας την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, παίρνοντας και εσείς ένα ποσοστό… και αφήστε κατά μέρος την επέκταση των 6 ναυτικών μιλίων στα 12 και το δίκαιο των θαλασσών κλπ..».
Σήμερα η θεμελιώδης αρχή της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, και στις διεθνείς συνθήκες. Αυτά που συμβαίνουν τώρα είναι νέα ήθη, κατά συνέπεια, έχοντας το παράδειγμα της Κύπρου, που δέχθηκε εισβολή, θα πρέπει να ανησυχούμε, και να έχουμε σαν μέλημα σταθερές συμμαχίες, με τις οποίες πρέπει να μας δένουν κοινά συμφέροντα και ενίσχυση περαιτέρω των ενόπλων δυνάμεων.
Η Ιστορία μας έχει διδάξει πολλά. Αυτά πρέπει να μην τα ξεχνάμε. Εάν η διχόνοια, που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας, επικρατήσει, τότε στην σημερινή εποχή που κυριαρχεί το δίκαιο του ισχυρού, ας μην περιμένουμε από τους άλλους βοήθεια, πρέπει να μπορούμε μόνοι μας να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.
*Ο Παναγιώτης Ανδριώτης είναι Οικονομολόγος – συνταξιούχος διευθυντής Τράπεζας
