Του Γρηγόρη Δουμούζη – Θεολόγου, MSc Θεολογίας, Κοινωνιολόγου
Στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής (Γαλ. στ΄ 11-18), ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως το καύχημά του είναι ο σταυρός και πως πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό έχει πεθάνει ο κόσμος γι’ αυτόν και ο ίδιος για τον κόσμο. Έχουμε τονίσει επανειλημμένως πως η πίστη μας δεν εδράζεται σε μια ιδεολογία, ούτε σ’ έναν κώδικα συμπεριφοράς, αλλά σ’ ένα πρόσωπο και σε μια πράξη. Το πρόσωπο αυτό είναι ο Χριστός και η πράξη είναι ο σταυρός.
Ο σταυρός είναι η απόδειξη της αγάπης αυτού του προσώπου για μας. Η κόλαση δεν είναι μια κατάσταση καταδίκης για τις αμαρτίες που κάναμε, αλλά είναι η ανικανότητα προσωπικής σχέσης με τον Χριστό και με κάθε αδελφό μας. Η ικανότητα για σχέση προϋποθέτει το «άνοιγμα» της καρδιάς μας σ’ Αυτόν. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Του. Η μετάνοιά μας είναι μια πράξη αποκατάστασης της σχέσης αυτής μαζί Του.
Γι’ αυτό το λόγο, στο ευαγγέλιο της Κυριακής (Ιω. γ΄ 13-17) διαβάζουμε: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έστειλε το μονογενή του υιό και όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα χαθεί, αλλά θα σωθεί». Επίσης, αναφέρει: «Δεν ήρθε να κρίνει τον κόσμο, αλλά να τον σώσει». Αυτό που θα μας «ανοίξει» σ’ αυτή την σχέση, είναι η εμπιστοσύνη σ’ αυτό το πρόσωπο. Να παραδεχθούμε πως ο Χριστός είναι η ζωή μας και το περιεχόμενό μας. Χωρίς αυτή την παραδοχή, ας είμαστε οι καλύτεροι και πιο ηθικοί άνθρωποι. Δεν λαμβάνουμε, όμως, εμπειρία αυτής της αγάπης.
Ποια είναι η μεγάλη μας αμαρτία; Η «άρνηση της πίστης», δηλαδή, της εμπιστοσύνης στον Χριστό. Ο Χριστός μάς δίνει τις προϋποθέσεις να Τον εμπιστευτούμε, λέγοντάς μας αυτό το λόγο: «Δεν ήρθα να κρίνω τον κόσμο, αλλά να τον σώσω». Δεν είναι τιμωρός και δικαστής, αλλά είναι ο έρωτας της καρδιάς μας και η πληρότητα της ζωής μας. Αυτά που λέει ο Κύριος, έχουν ένα μυστικό και βαθύ νόημα. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να εμπιστευθεί αυτή την σχέση, χρειάζεται ν’ αρνηθεί το φόβο. Τι είναι ο «φόβος»; Ένδειξη ότι στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις μόνο και δεν δίνω χώρο στο Θεό.
Αν αρνηθώ αυτό το φόβο και εμπιστευτώ την αγάπη του Θεού, τότε, σημαίνει πως δεν δίνω χώρο στο φόβο και είμαι «ανοιχτός» στην αγάπη Του. Γι’ αυτό, λέει πως «όποιος πιστεύει σε μένα, δεν θα τον κρίνω». Αυτό, ασφαλώς, δεν σημαίνει πως είναι χούι του Θεού να κρίνει όποιον δεν τον δέχεται, αλλά ο Χριστός λέει κάτι άλλο: «Αυτός που με δέχεται, λαμβάνει αυτή την εμπειρία της αγάπης. Δεν με βλέπει ως τιμωρό, αλλά ως πατέρα». Ουσιαστικά, ο άνθρωπος από μόνος του αυτό-δικάζεται, αρνούμενος τον Χριστό.
Όλη αυτή η στάση διαμορφώνει και ένα διαφορετικό ήθος στη ζωή μας. Δυσκολευόμαστε και φοβόμαστε ο ένας τον άλλον, γιατί η ζωή μας είναι στηριγμένη στον εαυτό μας και στις δικές μας δυνάμεις. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να μπει στον «δρόμο» της χαράς και της σχέσης, χρειάζεται να ξεπεράσει τον εαυτό του και να «ρίξει τα τείχη». Να ελευθερωθεί απ’ τους φόβους, να μην βλέπει τους αδελφούς του ως «εχθρούς», αλλά ως «εικόνες Θεού», αλλά, κυρίως, να δώσει χώρο στον Χριστό.
Αυτό προϋποθέτει τη μετάνοια και την πίστη. Τι σημαίνει «μετάνοια» και «πίστη»; Παράδοση στον Χριστό. Αυτή η στάση είναι η επιβεβαίωση ότι αγαπούμε τον Χριστό. Αυτό επαληθεύεται στην εξής φράση: «Όποιος πιστεύει σε μένα, δεν θα τον κρίνω». Πώς μπορούμε να πιστέψουμε; Μας είπε τον τρόπο: «Έδωσα τον υιό μου το μονογενή, να δώσει τη ζωή του για σας». Έχουμε, δηλαδή, το καύχημά μας, που είναι ο σταυρός. Μάλιστα, λέει και κάτι ακόμη πιο συγκλονιστικό: «Δεν ήρθα να κρίνω. Ξεφοβηθείτε επιτέλους, εμπιστευτείτε την αγάπη μου».
