Του Γρηγόρη Δουμούζη – Θεολόγου, MSc Θεολογίας, Κοινωνιολόγου
Στο ευαγγέλιο της Κυριακής (Μκ. η΄ 34 – θ΄ 1) ο Κύριος λέει ένα λόγο, ο οποίος ηχεί παράξενα στα αυτιά μας. Λέει: «Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, θα τη χάσει, και όποιος τη χάσει στο όνομα του ευαγγελίου, θα τη σώσει». Υπάρχει μια αντίφαση εδώ, η οποία προκαλεί. Βέβαια, στα πνευματικά ζητήματα έχουμε τονίσει επανειλημμένως πως δεν ακολουθείται η λογική σειρά των πραγμάτων.
Αναφέρει ο Χριστός: «Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, θα τη χάσει». Αυτό είναι προκλητικό, διότι όλος ο αγώνας της ζωής μας αποσκοπεί στο να πετύχουμε κάποιους στόχους που έχουμε θέσει. Το κέρδος, σε οποιαδήποτε μορφή, είναι η βάση της ζωής μας. Ο σκοπός της ζωής μας είναι ένας: Να βγούμε κερδισμένοι. Έρχεται, όμως, εδώ ο Χριστός και τα ανατρέπει όλα, λέγοντας: «Όποιος θέλει να κερδίσει τη ζωή του, πρέπει να τη χάσει».
Αυτό σημαίνει πως όποιος θέλει να την κερδίσει χωρίς τον Χριστό, δηλαδή αυτόνομα, ικανοποιώντας τις φίλαυτες ανάγκες του, θα τη χάσει, διότι χωρίς Χριστό δεν υπάρχει ζωή. Αυτό που προτείνει ο Κύριος είναι πολύ σημαντικό, μιας και αποτελεί τη βάση της πνευματικής ζωής. Εμείς τα έχουμε λίγο χαμένα και μπερδεμένα τα πράγματα. Θεωρούμε πως ευτυχία είναι να ικανοποιηθούν όλες μας οι επιθυμίες και, μάλιστα, παραδεχόμαστε το Θεό μόνο αν μας βοηθάει σ’ αυτή τη διαδικασία. Αν δεν μας βοηθάει, σκανδαλιζόμαστε και απορούμε: «Πού είναι ο Θεός; Δεν θα δει επιτέλους και μένα;».
Το θέμα, όμως, είναι να σε δει πώς; Να σε δει για να ικανοποιήσει αυτό που εσύ θεωρείς ως «ζωή»; Αν αυτό που θεωρείς εσύ «ζωή», είναι «θάνατος»; Επομένως, το ερώτημα είναι άλλο: «Τι είναι για τον καθένα μας ζωή; Τι είναι για τον καθένα μας χαρά;». Ο κενός άνθρωπος θεωρεί ως «ζωή» την ικανοποίηση απλώς των αισθήσεών του. Ο πλήρης άνθρωπος θεωρεί ως «ζωή» τη νίκη του θανάτου και την προσωπική σχέση με το Θεό και τον αδελφό του. Εμείς θεωρούμε ως «ζωή» το «κλείσιμο» στον εαυτό μας, όπου κάνουμε υπολογισμούς ώστε να βγούμε κερδισμένοι. Όμως, κατ’ αυτό τον τρόπο, το κέρδος μας είναι νούμερα και πράγματα, και όχι ζωή.
Αυτό χρειάζεται να το αντιληφθούμε. Μας δημιουργεί, επίσης, και ένα άλλο ήθος ζωής. Όταν σκοπός της ζωής μας είναι το κέρδος υπό οποιαδήποτε μορφή, τότε, όποιος μας το προσβάλλει είναι εχθρός μας. Δεν μπορούμε να τον αγαπήσουμε. Δεν ανεχόμαστε την αδικία και τρελαινόμαστε. Όποιος, όμως, έχει μέσα του θυμό, σημαίνει πως δεν τα έχει βρει με τον εαυτό του, αλλά και πως δεν έχει μια προοπτική ζωής. Πόσοι από εμάς τρέχουμε στον εξομολόγο να γκρινιάξουμε γιατί δεν μας καταλάβανε και δεν μας αγάπησαν οι άλλοι;
Αυτό όλο τι σημαίνει; Ότι είμαστε σε λάθος πνευματική κατεύθυνση. Όσο δεν έχουμε πραγματική ζωή μέσα μας, στήνουμε μια ψεύτικη ζωή, όπου κυριαρχεί ο θυμός και η απαίτηση. Πιεζόμαστε απ’ τις καταστάσεις, γιατί δεν έχουμε ζωή μέσα μας. Δεν έχουμε ζωή, διότι δεν βρήκαμε πραγματικά τον Χριστό. Ο πλήρης άνθρωπος χαίρεται να δίνει. Όσο δίνει, τόσο γεμίζει. Ο πλήρης άνθρωπος δεν προσβάλλεται και δεν αγωνιά να προστατεύσει τον εαυτό του, μιας και νιώθει ασφαλής στην αγάπη του Θεού.
Επομένως, καταλαβαίνουμε πως η πραγματική ζωή περνάει μέσα απ’ τον σταυρό και την «έξοδο» απ’ τον εαυτό μας. Καλύτερα να είσαι αμαρτωλός, παρά συνεχώς να αναζητάς τη δικαίωσή σου σε βάρος του αδελφού σου και να μετράς τα πράγματα: «Τι μου έδωσες; Τι σου έδωσα; Πώς μου φέρθηκες; Πώς σου φέρθηκα;». Αυτό είναι κακομοιριά. Ο «ζωντανός» άνθρωπος ένα πράγμα έχει καημό: Όλοι να «γευτούν» αυτό που «γεύτηκε». Ο δρόμος για να το «γευτούμε» είναι η «έξοδος» απ’ τον εαυτό μας.
Ο Θεός μάς δίνει πολλές ευκαιρίες, ώστε να μάθουμε αυτό το πράγμα. Να πάψουμε να αγωνιούμε για τη ζωή μας και να θέλουμε να είμαστε «κερδισμένοι της ιστορίας», αλλά να γίνουμε χαμένοι στο όνομά Του. Υπάρχει μια άλλη εντελώς κατάσταση, επομένως, στα πνευματικά. Ο Χριστός μάς καλεί να χάσουμε τη ζωή μας, όχι με μια κατάσταση οδύνης, αλλά στο όνομά Του και τηρώντας το θέλημά Του. Ο άνθρωπος, λοιπόν, του Θεού δεν έχει ανασφάλειες, δεν έχει φόβους και αγωνίες. Είναι παραδομένος στην πραγματική ζωή, που είναι ο Χριστός.
