“Η ώρα του λύκου”
Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Jo Nesbo “Η ώρα του Λύκου”, είναι ένα σκοτεινό και ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ που αναδεικνύει τη σκληρή, υπαρξιακή πλευρά της γραφής του Νορβηγού συγγραφέα. Ενα μυθιστόρημα με έντονη ψυχολογική φόρτιση, όπου η βία, η ενοχή και η λύτρωση συνυπάρχουν σε ένα παγωμένο και απομονωμένο σκηνικό.
Όταν ένας έμπορος όπλων πέφτει νεκρός στους δρόμους της Μινεάπολης, όλα τα στοιχεία οδηγούν σε έναν μοναχικό λύκο, έναν ελεύθερο σκοπευτή που έχει εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη. Όταν ο σκοπευτής χτυπά ξανά, καλούν τον αντικομφορμιστή ντετέκτιβ Μπομπ Οζ για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Δεν πιστεύουν ότι αυτό το θύμα θα είναι το τελευταίο.
Στην Ώρα του λύκου, ο Jo Nesbο τοποθετεί τη δράση στις μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής του 2016, ένα μυθιστόρημα σε μια Αμερική που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.
“Έγχρωμη τιβί, ασπρόμαυρη ζωή”
Μια κοινωνία που αλλάζει, η καθημερινότητα, οι δρόμοι, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ανήσυχη νέα γενιά που αναδύεται, σαν μια νέα φωνή, μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και κοινωνικών ανησυχιών και που συγκρούεται με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς όλα περνούν μέσα από τις σκληρά ρεαλιστικές, σχεδόν γυμνές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του βουερού ποταμιού της δεκαετίας του ’80. Ο Γιώργος Νικολαΐδης αφήνει το φωτογραφικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας που, ενώ δεν τη νοσταλγούμε, μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν «υπάρχουν προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;».
“100 Χρόνια ελληνική τζαζ”
Η τζαζ στην Ελλάδα έχει μια ιστορία 100 ετών από το διάστημα που εμφανίστηκε με όλα τα πρόσωπά της και σε όλες τις διαστάσεις της. Ονόματα, όπως εκείνα των Γιάννη Σπάρτακου, Γιώργου Μουζάκη, Κώστα Καπνίση, Μίμη Πλέσσα, Γεράσιμου Λαβράνου και Γιώργου Θεοδοσιάδη συνυπάρχουν με ονόματα, όπως αυτά των Σάκη Παπαδημητρίου, Φλώρου Φλωρίδη, Γιώργου Κοντραφούρη, Πέτρου Κλαμπάνη και Τάνιας Γιαννούλη. Στην πράξη οι καλλιτέχνες, για τους οποίους γίνεται λόγος στο βιβλίο είναι πάμπολλοι, όπως πάμπολλα είναι τα περιστατικά, οι δίσκοι, οι χώροι, τα live, τα φεστιβάλ, τα περιοδικά, τα βιβλία κ.λπ., που εξετάζονται – πάντα σε σχέση με την τζαζ στην Ελλάδα, και βεβαίως με την ελληνική τζαζ.
Από την Josephine Baker στην Αθήνα του 1934 και τον Louis Armstrong στην Αθήνα του 1959, μέχρι τις εμφανίσεις, στη χώρα μας, του Miles Davis και του SunRa στα 80s πια, από τον Δημήτρη Μητρόπουλο και τις απόψεις του για την τζαζ, μέχρι τον Μίνω Αργυράκη και την Κιβωτό της Άμυ στο μέσο των 60s από τον ελληνοαμερικανό κλαρινίστα GusVali και τον μπουζουξή Ιορδάνη Τσομίδη, μέχρι τους Oliver Nelson και Wadada Leo Smith, και από τον Frank Sinatra και την Ella Fitzgerald, μέχρι τον Γιάννη Βογιατζή και την Τζένη Βάνου, όλα “μπερδεύονται” με τρόπο, γλιστρώντας το ένα μέσα στο άλλο, σ’ αυτό το μουσικό ταξίδι, που αναδεικνύεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Φώντα Τρούσα.
