του Δρ. Γιάννη Σουβατζή PhD*
Η ώρα των εκλογών και οι εκλογικές αναμετρήσεις αποτελούν συνηθισμένα φαινόμενα σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, αφού αργά ή γρήγορα τοποθετούνται χρονικά εκεί που πρέπει να προγραμματιστούν, με μια λογική απόκλιση χρόνου και διεξάγονται με την ανάλογη τάξη και προσοχή.
Η εκλογική βιασύνη
Ο έμμεσος ή άμεσος εκβιασμός για μια πρόωρη εκλογή αναμέτρηση είναι αδικαιολόγητος εάν δεν συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες επιτάσσουν την διενέργεια πρόωρων εκλογών, όπως συνθήκες πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής αστάθειας αλλά και εξωτερικής επιβολής, όταν η χώρα θεωρεί ότι τα εθνικά της συμφέροντα κινδυνεύουν και απαιτείται η πλειοψηφία της λαϊκής ετυμηγορίας.
Υπάρχουν όμως συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου η ιδέα των πρόωρων εκλογών πυροδοτείται, είτε επειδή οι προθέσεις και οι κινήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης παρερμηνεύονται, είτε διότι οι πολιτικές φιλοδοξίες της αντίπαλης πλευράς φουντώνουν με το πρόσχημα ότι η επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση θα διορθώσει τα κακώς δρώμενα της παρούσης πολιτικής διαχείρισης και η επερχόμενη δυνητική πολιτική οντότητα θα λύσει τους εκάστοτε εθνικούς γρίφους.
Επιπλέον πέραν της διαχειριστικής πίεσης που ασκεί κάθε εκλογική αναμέτρηση στην χώρα, η οικονομική επιβάρυνση ουδόλως υπολογίζεται μπροστά στην πολιτική όρεξη για την ανάληψη της εξουσίας και την πλήρωση των πολιτικών φιλοδοξιών, χωρίς να θέλω να αναφέρω οποιεσδήποτε άλλες επιδιώξεις και προσδοκώμενα.
Το πλέον παράξενο που αιωρείται τελευταία, είναι η «πολιτική βιασύνη» για άμεση προσφυγή στις κάλπες από μια «ντουζίνα» πολιτικών σχημάτων με πολιτικές φιλοδοξίες διακυβέρνησης, χωρίς τα πολιτικά αυτά σχήματα να είναι έτοιμα οργανωτικά, διαχειριστικά και ιδεολογικά για να πείσουν τον ορθά σκεπτόμενο ψηφοφόρο.
Ο αντιπολιτευτικός κατακερματισμός
Ο αντιπολιτευτικός κατακερματισμός είναι ορατός, η εσωτερική ρευστότητα που κυριαρχεί σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις ξαφνιάζει, οι μετακινήσεις στελεχών από την μια πλευρά στην άλλη δημιουργούν ερωτηματικά, η έλλειψη αποσταγμένης πολιτικής ιδεολογίας και στρατηγικής συγκλονίζει, οι επανεμφανίσεις των γνωστών-αγνώστων της πολιτικής προβληματίζουν, και η πληθώρα φιλολογικών, φλύαρων και ανεφάρμοστων πολιτικών σχεδίων και πλάνων δημιουργούν προσδοκίες, αλλά και προβληματισμούς για την ελαφρότητα με την οποία δημοσιοποιούνται.
Φυσικό είναι λόγω εμφανών οικονομικών προβλημάτων εντοπίως και διεθνώς, η κάθε κυβερνητική διαχείριση να υφίσταται πιέσεις, να δέχεται επικρίσεις και να αντιμετωπίζει την δυσαρέσκεια ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων, αφού ο μισθός αρκεί μόνο μέχρι το τέλος του δεύτερου δεκαημέρου και ίσως λιγότερο, η οικιστική κρίση μαστίζει την χώρα και πονοκεφαλιάζει τους ενοικιαστές, η αγοραστική δύναμη του καταναλωτή μειώνεται και ο πληθωρισμός καλπάζει. Η πολιτική δυσαρέσκεια είναι λοιπόν πολύ εύκολο να στραφεί στην εκάστοτε κυβέρνηση.
Από την άλλη όμως πλευρά είναι ανόητο να επαφίεται ο καθένας στις κούφιες και ακοστολόγητες εξαγγελίες προγραμμάτων των επίδοξων πολιτικών κομμάτων για την δημιουργία εντυπώσεων. Ακόμα αποτελεί πολιτική ανηθικότητα να υπόσχεσαι «ελαφρά τη καρδία» και να περιπαίζεις την κοινή γνώμη, μοιράζοντας βραχυπρόθεσμη «ελπίδα», που στο μέλλον θα μετασχηματιστεί σε λαϊκή απογοήτευση, πάντοτε συνοδευόμενη με μια φτηνή δικαιολογία.
Ο ευκολόπιστος ψηφοφόρος
Είναι αξιοπερίεργο μετά από τόσες προεκλογικές εξαγγελίες και αναμετρήσεις, ο ψηφοφόρος να παραμένει τόσο ευκολόπιστος, τρωτός και παρασυρόμενος των εν μια νυκτί προεκλογικών υποσχέσεων, που κατά το παρελθόν αυτές απεδείχθησαν απλώς συμπληρώματα πολιτικών ομιλιών και τίποτα άλλο.
Αλήθεια, πόσο εφικτό είναι να δημιουργείς μια πολιτική παράταξη εκ του μηδενός, να τεκμηριώνεις το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα σε λίγες μέρες ή ακόμα και μήνες; Πώς μπορείς να επιλέγεις πολιτικούς συνεργάτες με τους οποίους ποτέ στο παρελθόν δεν είχες συνεργαστεί ή εμπιστευτεί; Πώς θα μυήσεις τους “άφθαρτους” και νεοεισερχόμενους πολικούς συνεργάτες στον κόσμο της «πολιτικής ελληνικής γραφειοκρατίας» όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο; Πώς, πολιτικά θα εφοδιάσεις τις ευπρόσδεκτες νέες πολιτικές μονάδες να αντέξουν την παγιωμένη και ιδιάζουσα πολιτική κουλτούρα της ελληνικής πολιτικής και την πίεση των γνωστών επαγγελματιών της πολιτικής;
Δυστυχώς, η μνήμη των ψηφοφόρων ασθενεί, η δυσαρέσκεια γεννά την απελπισία που με την σειρά της αναζητά την λύση στην κάθε προεκλογική εξαγγελία για πιθανή βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, γεγονός που πιστοποιεί τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς της ανθρωπινής φύσης.
Στη συνέχεια, την ένταση των πολιτικών σειρήνων ενδυναμώνουν και οι απανταχού επικοινωνιακές ομάδες που βάσει των επαγγελματικών ιδιοτήτων τους, προσπαθούν να αλιεύσουν ερεθίσματα και πράξεις που θα προλέξουν πολιτικές αποφάσεις και γεγονότα. Τέτοιες όμως κινήσεις μπορεί να δράσουν και ως μηχανισμοί αφύπνισης των ψηφοφόρων προς το εγγύς μέλλον, διότι με τις συζητήσεις και δημοσιεύσεις τους, αναμοχλεύουν καταστάσεις και πράγματα, δημιουργούν προϋποθέσεις πολιτικής κριτικής, προβαίνουν στην απογραφή των πολιτικών εκτελεσθέντων και μη υποσχέσεων, έστω και επιφανειακά, συγκρίνοντας πολιτικές πράξεις και δραστηριότητες.
Η πολιτική Λίγκα
Γενικώς, το πολιτικό σκηνικό φιλοξενεί επίδοξους διεκδικητές, εκκολαπτόμενους πολιτικά μνηστήρες της εξουσίας και επτά νάνους της πολιτικής.
Η κάθε κατηγορία έχει και τις δικές της πολιτικές σειρήνες. Άγνωστο όμως παραμείνει εάν ο ρόλος αυτών βοηθά ή βλάπτει το πολιτικό σκηνικό με τις υποθέσεις να κυριαρχούν στα media, δημοσιογράφους να πολιτικο-προφητεύουν, τους δημοσκόπους να παρουσιάζουν και να αναιρούν τις μετρήσεις τους, τις πολιτικές μηχανές να προθερμαίνονται, τους ψηφοφόρους έτοιμους για βουνό ή θάλασσα, το παγκόσμιο πρωτάθλημα στο full, τα στενά του Hormuz σε τρικυμία, τον Ερντογάν, για κολύμπι στην MaviVatan, τις πολιτικές υποσχέσεις των κομμάτων βροχή και τις πολιτικές σειρήνες το χαβά τους!
*Δρ. Γιάννης Σουβατζής PhD
Καθηγητής / BusinessExecutive
Brand Marketing & Corporate Identity Expert
PhD in Brand Marketing & Corporate Identity
MBA in Operations Management
MSc. in Marketing
M.A. in Management
Β. Α. Economics / Finance
