Δρ. Γιάννης Σουβατζής*
Ούτε η λογική, αλλά ούτε η εμπειρία του παρελθόντος μας δίδαξε ότι η προεκλογική παρουσιολογία αποτελεί ακόμα ένα «καλόπιασμα» της επόμενης πολιτικής ομηρίας τεσσάρων χρόνων με τα ίδια προβλήματα, ανησυχίες και ίσως περισσότερες ριψοκίνδυνες καταστάσεις αλλά με διαφορετικά πρόσωπα και πολιτικά σχήματα.
Μοντέρνοι πολιτικοί vs αρχαίοι τραγωδοί και κωμωδοί
Είναι πραγματικά άξιο μνείας η ευκολία των Ελλήνων πολιτικών να δημιουργούν κόμματα, παρατάξεις, και πολιτικά σχήματα. Θα έλεγα ότι προσπαθούν να μιμηθούν τους αρχαίους τραγωδούς και κωμικούς στην συγγραφή θεατρικών έργων. Αλλά και πάλι υπάρχει η εξής μεγάλη διαφορά: Οι αρχαίοι τραγωδοί και κωμικοί προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν ένα μήνυμα για τον παραδειγματισμό και αποφυγή των λαθών της πολιτείας ή να θριαμβολογήσουν τυχόν επιτυχίες της πολιτείας για νίκες και σπουδαία κατορθώματα πολιτικού, στρατιωτικού και κοινωνικού περιεχομένου.
Οι τότε πολιτικοί επιβραβεύονταν, ενώ οι δημαγωγοί και οι τσαρλατάνοι τιμωρούνταν με εξοστρακισμό και εξορία. Οι πολιτικές διαφορές, η πολιτική ειλικρίνεια και πολιτική συνεισφορά αξιολογούνταν από τους πολίτες με λογική και αποφασιστικότητα. Φυσικά, άστοχες επιλογές ελάμβαναν χώρα, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις η αυτό-διόρθωση ερχόταν γρήγορα και δρούσε κατασταλτικά. Οι διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις ήταν περιορισμένες σε αριθμό, ένταση, καθώς και σε αντιπαλότητα και κρητική.
Επί των ημερών μας, η πολιτική πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης, της εποχής της πληροφορίας και της τεχνητής νοημοσύνης, διαγράφει μια πορεία δύσκολης πολιτικής κατανόησης, αξιολόγησης και αποκωδικοποίησης παντού και σε όλους τους γεωγραφικούς ορίζοντες.
Οι σημερινοί πολιτικοί πρωτοστατούντες δημιουργούν σχήματα λόγω φιλοδοξιών και ατομικής προβολής, πλην μερικών περιπτώσεων που πραγματικά ανιδιοτελώς θεωρούν την πολιτική ως λειτούργημα και όχι ως εφαλτήριο ατομικής εξέλιξης και πλουτισμού.
Το πρόσχημα του πολιτικού πρωταθλητισμού
Παραδείγματος χάριν είναι πρωτοφανές να δημιουργείς ένα κόμμα, ένα πολιτικό σχήμα ή μια πολιτική ομάδα εκ του μηδενός και εν μια νυκτί να την προσδιορίζεις ως μια πολιτική παράταξη με αξιώσεις πολιτικού πρωταθλητισμού και με στόχο την διακυβέρνηση μιας χώρας και συγκεκριμένα της τύχης όλων αυτών που ωθούνται σε μια πολιτική επιλογή, χωρίς την διαθεσιμότητα μιας αξιόπιστης και υποσχόμενης επιλογής, απαλλαγμένης μελλοντικών εκπλήξεων.
Θεωρώ ότι το κάθε πολιτικό κόμμα, σχήμα, πολιτική ομάδα και πολιτική παράταξη πρέπει να είναι αντικείμενο μακράς πολιτικής ύπαρξης, ταυτότητας, πολιτικών αξιών, αποδεδειγμένης διοικητικής / διαχειριστικής ικανότητας, υψηλού, άμεπτου, ακέραιου ήθους και εφαρμόσιμων εθνικών και αναπτυξιακών πολιτικών.
Η δημιουργία ενός κόμματος ή πολιτικού σχήματος της τελευταίας στιγμής, ή της κάθε αναφαινόμενης προς εκμετάλλευση κατάστασης ή περίπτωσης, αποτελεί οντότητα χωρίς βάση, κατασκεύασμα πολιτικής σκοπιμότητας με περιορισμένη δυναμική, ελλειμματική διεθνή αξιοπιστία, ερασιτεχνικό προσανατολισμό, πολιτική απειρία, με απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες, ασχέτως αν προωθείται από προβεβλημένα και κατά το παρελθόν δημοφιλή πολιτικά πρόσωπα.
Επίσης είναι άξιο λόγου οι εκάστοτε πολιτικές οντότητες, παλαιές, νέες, προσφάτως εκκολαπτόμενες, μικρές ή μεγάλες να διεκδικούν και να καυχώνται πολιτικό πρωταθλητισμό και επικράτηση στην πολιτική ελληνική λίγκα. Επίσης, πολιτική πρωτιά χωρίς να επιδεικνύουν πρόγραμμα και στρατηγική αντιμετώπισης των προβλημάτων της χώρας, δεν νοείται η τυχόν επιδίωξή τους.
Επί του προκείμενου, μόνο δύο ή τρεις από τους παλαιούς πολιτικούς μονομάχους μπορούν να επιδείξουν πρόγραμμα, ενώ νέα και εκκολαπτόμενα πολιτικά σχήματα δεν έχουν άλλη επιλογή παρά την εν κρυπτώ ύπαρξη ενός πιθανού προγράμματος ως δικαιολογία να το παρουσιάσουν.
Πολιτοκο-οπαδική απιστία και εγκατάλειψη
Το πιο σημαντικό όμως είναι η ανοχή που επιδεικνύεται από πλευράς των «πολιτικών οπαδών» των παρατάξεων, που όχι μόνο μετακινούνται από την μια στην άλλη πολιτική παράταξη, αθετώντας την πρότερη πολιτική τους αφοσίωση, μόνο και μόνο επειδή ενθουσιάστηκαν από πιθανές «φρέσκες» υποσχέσεις και φυσικά από την απογοήτευση που έλαβαν και λαμβάνουν από τις παρούσες πολιτικές διαχειρίσεις.
Αυτό όμως που πραγματικά εκπλήσσει είναι η ετοιμότητα του κάθε φιλόδοξου πολιτικού να δημιουργεί ένα πολιτικό σχήμα, η ιδεολογική μεταστροφή του ψηφοφόρου, η ιδεολογική απιστία και η γρήγορη εμπιστοσύνη που επενδύεται στην νέα πολιτική και εναλλακτική επιλογή.
Ο ερασιτεχνικός πολιτικός πρωταθλητισμός που επιδεικνύεται από μερικές πολιτικές παρατάξεις, μόνο κακό μπορεί να προσδώσει στις ίδιες και στο πολιτικό τους μέλλον. Η πολιτική αφοσίωση και απιστία εύκολα μεταλλάσσονται στο πολιτικό γίγνεσθαι. Ο ψηφοφόρος εύκολα «ψήνεται», αλλά και εύκολα «εγκαταλείπει» και χωρίς διστακτικότητα «γλιστρά» πολιτικά και επανακατευθύνεται. Όσο για τον πολιτικό πρωταθλητισμό, αυτός εναπόκειται στην πρόθεση, διάθεση και προτιμήσεις των «πολιτικών οπαδών».
Προς το παρόν ας περιορισθούμε στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος, εκεί που σίγουρα θα βγει νικητής και πρωταθλητής των πραγματικών πιστών αθλητικών οπαδών και ας αφήσουμε την ελληνική πολιτική λίγκα στην κρίση του Έλληνα.
Στην ουσία αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος!
*Δρ. Γιάννης Σουβατζής PhD
Καθηγητής / BusinessExecutive
Brand Marketing & Corporate Identity Expert
PhD in Brand Marketing & Corporate Identity
MBA in Operations Management
MSc. in Marketing
M.A. in Management
Β. Α. Economics / Finance
