Του Δρ. Γιάννη Σουβατζή*
Το καλοκαίρι συνηθίζει να επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τις διαθέσεις των πολιτών είτε λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, είτε διότι αποτελεί την εποχή όπου οι άνθρωποι είναι ευκολότερα διαθέσιμοι στην επικοινωνιακή προσέγγιση.
Αυτή την επικοινωνιακή ευκολία εκμεταλλεύονται οι πολιτικές παρατάξεις έτσι ώστε να εγείρουν τις πολιτικές τους επιδιώξεις και να προωθήσουν τους βραχυπρόθεσμους στόχους τους, που εν τω μεταξύ μετατρέπονται σε μακροπρόθεσμα πολιτικά σχέδια, πόσο μάλλον σε μια περίοδο με άρωμα εκλογών.
Η επικοινωνιακή καταιγίδα
Αυτό το καλοκαίρι με τους παραθεριστές του αποτελεί σίγουρα έναν καλό σύμμαχο των αντιπολιτευόμενων πολιτικών παρατάξεων. Η διαθεσιμότητα της πλειονότητας των πολιτών σε «παραθεριστική διάθεση» τους καθιστά εύκολους στόχους και ένα ιδιαίτερο πολιτικό ακροατήριο για πολιτική παρακίνηση, χειραγώγηση, καθοδήγηση και ιδεολογικό προσηλυτισμό.
Ως εκ τούτου δεν είναι καθόλου παράξενο η εμφάνιση εν μέσω της θερινής περιόδου, πλειάδας πολιτικών θεμάτων όπου το ένα εναλλάσσεται με ένα άλλο ή κάποιο άλλο να πέφτει ουρανοκατέβατα.
Η πολιτική έχει επινοήσει το «υπερφόρτιση της επικοινωνίας και πληροφόρησης» (information and communication overload) διαμέσου της στρατηγικής μιας «επικοινωνιακής καταιγίδας» όπου προτού κοπάσει ένα θέμα, κάποιο άλλο να εμφανίζεται και να κυριαρχεί στην σκέψη του απλού πολίτη και συγκεκριμένα του παραθεριστή.
Η πολιτική πρακτική ορισμένων κομμάτων είναι να χρησιμοποιούν το μοντέλο της επικοινωνιακής καταιγίδας – ένα εννοιολογικό ερευνητικό επί του παρόντας μοντέλο επικοινωνίας – όπου ο στόχος του είναι να επικεντρώνεται σε ένα όσο το δυνατό μεγαλύτερο κοινό με τηνδιάχυση της πληροφορίας να διοχετεύεται σε δύο επίπεδα. Πρώτον σε διατυπώσεις αφηρημένων αναφορών επί παντός επιστητού και δεύτερον να επικεντρώνεται σε ένα αφήγημα που τυγχάνει πάντοτε να γεννιέται από το πουθενά και εξαιτίας της εφευρετικότητας του πολιτικού περιβάλλοντος.
Είναι αλήθεια ότι οι πολιτικές διαφορές δεν γεφυρώνονται ποτέ και πάντοτε αποτελούν το ερέθισμα και το σημείο ανάφλεξης για κάθε πολιτικο-οικονομική κατάσταση. Η προβολή και το κέρδος της κάθε πολιτικής παράταξης επαφίεται στο βαθμό αντιδραστικότητας προς τις αντίπαλες παρατάξεις.
Επομένως, οι πολιτικές παρεμβολές, σφήνες και προκλήσεις αποτελούν μέρος του πολιτικού σεναρίου στο δρόμο προς την εξουσία.
Έτσι η επικοινωνία της κάθε πολιτικής παράταξης που ορέγεται πολιτικό όφελος, με την εφαρμογή του μοντέλου της «πολιτικής καταιγίδας» αναφέρεται εν πρώτοις «αφηρημένα σε μια πλειάδα θεμάτων, έως ότου εντοπίσει ένα νέο αφήγημα», το οποίο το συγκεκριμενοποιεί για να καταστεί ένα κρίσιμο θέμα, είτε για να κερδίσει τις εντυπώσεις, ή για να πλήξει κάποια άλλη πολιτική παράταξη. Τρανό παράδειγμα της επικοινωνιακής αυτής στρατηγικής των κομμάτων αποτελεί το γνωστό θέμα του χρέους ορισμένων πολιτικών κομμάτων, που είναι υπαρκτό και χρήζει ιδιαίτερης διερεύνησης, που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα από κάποιες πολιτικές παρατάξεις που όμως αποκρύπτουν τις πηγές εσόδων για την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων τους.
Εσκεμμένη επικοινωνιακή προσέγγιση
Χωρίς αμφιβολία στον πολιτικό χώρο κυριαρχεί μια σκόπιμη και εσκεμμένη επικοινωνιακή προσέγγιση, η οποία αποβλέπει στην ναρκοθέτηση της αντίπαλης πολιτικής πλευράς όπου είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τον κατήγορο, απολογούμενο, θύτη και το θύμα, με στόχο την εκβίαση καταστάσεων και πραγμάτων για τυχόν πολιτικά παιχνίδια και εκλογικά κέρδη.
Η μαεστρία των πολιτικών κομμάτων να εφευρίσκουν θέματα – μέχρι και το νεράκι του Θεού πολιτικοποίησαν – τείνει να αποδεχθεί επικίνδυνη εν μέσω ενός πολυτάραχου διεθνούς πολιτικού σεναρίου.
Ενώ τα πάντα είναι τόσο ρευστά και επικίνδυνα, η πολιτική επιμονή για τυχόν επιτάχυνση πολιτικών εξελίξεων δημιουργεί μια μεγάλη ανησυχία.
Οι δεξιές παρατάξεις αλληλοσπαράζονται με τον φόβο του επερχόμενου. Ο ανατέλλων ήλιος ξεθωριάζει από την δική του ανικανότητα να τολμήσει μια άλλη ανατολή.
Ο εκκολαπτόμενος, φορμαρισμένος μεν, αλλά αν και παρουσιάζεται ως νέος, μυρίζει παλιός!
Η πραγματική αριστερά του σφύρο-δρέπανου, είναι πάντοτε παραδοσιακή, στα μέτρα της, «ούτε εμπρός, ούτε πίσω».
Ο Ελληνική Λύση απλώς υπάρχει. Η κυρία της «ελπίδας» ψιλό-χαμογελά με το έξι και κάτι τοις εκατό αλλά για πόσο καιρό; Η Ζωή αναζητεί μάταια μια καλύτερη «πολιτική ζωή και κομματική παρουσία». Ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς κουρεύτηκε «γουλί / σύριζα» από τον πρώην κουρέα του.
Η Αφροδίτη αρκείται σε υποτονικό «τανγκό» αναπολώντας τους λάτιν ρυθμούς του πολιτικού La Bamba, και τέλος ο προφέσορας με το ένα «ν» προβληματίζεται μεταξύ των στοχαστικών μοντέλων και της θεωρίας των παιγνίων που δεν βρίσκει εφαρμογή στην πολιτική.
Όλα αυτά εν μέσω θέρους!
Ας ευχηθούμε λοιπόν, ο Αύγουστος να είναι ένας καλός χωρίς δυνατά πολιτικά μελτέμια.
*Δρ. Γιάννης Σουβατζής PhD
Καθηγητής / Business Executive
Brand Marketing & Corporate Identity Expert
PhD in Brand Marketing & Corporate Identity
MBA in Operations Management
MSc. in Marketing
M.A. in Management
Β. Α. Economics / Finance
