ΤΗΣ ΕΡΗΣ ΜΟΥΤΖΟΥΡΗ
Καθώς όλοι ασχολούνται και σχολιάζουν την 114η Επέτειο της Απελευθέρωσης της Μυτιλήνης από τον τουρκικό ζυγό και πώς αυτή επηρεάστηκε από τη διαμαρτυρία των κτηνοτρόφων της Λέσβου, άλλοι υποστηρίζοντας τους απεγνωσμένους κτηνοτρόφους, άλλοι υποστηρίζοντας την στάση της κυβέρνησης και τις επιπτώσεις που επέφεραν τα παραπάνω στην παρέλαση, εγώ ως μάνα θα σταθώ στους μικρούς αφανείς ήρωες της 114ης Επετείου Απελευθέρωσης της πόλης.
Πλησιάζοντας στις περίπου 2 ώρες καθυστέρησης ενάρξεως της παρέλασης προς τιμή και ανάμνηση της 8ης Νοεμβρίου 1912, στην κατάμεστη προκυμαία της Μυτιλήνης, που παρά τον δυνατό ήλιο, το κρύο ήταν αφόρητο (άκουσα πίσω μου μια γυναίκα να ψελλίζει ότι δεν νιώθει τα πόδια της, άκουσα έναν παππούλη με μπαστουνάκι να κρατιέται από το κιγκλίδωμα για να σταθεί όρθιος να λέει με τρεμάμενη φωνή ότι δεν τον βαστάνε άλλο τα πόδια του), αναλογίστηκα τα παιδιά. Τα παιδιά που περίμεναν στοιχισμένα, με λευκά πουκαμισάκια, όρθια, επί 2 ώρες και πλέον, μακριά από τους γονείς τους, ακούγοντας φωνές, συνθήματα, μην γνωρίζοντας τι συμβαίνει. Από στιγμή σε στιγμή περίμεναν να παρελάσουν. Από στιγμή σε στιγμή 2 ώρες. Πήγα από εκεί.
Είδα πρόσωπα αγχωμένα, φοβισμένα, είδα γυναίκες να αγοράζουν μπουκαλάκια με νερό και να τους προσφέρουν, είδα ματάκια κλαμένα, που όμως μέχρι να γυρίσω το βλέμμα ξανά, είχαν φορέσει ξανά τα κατάλευκα γάντια τους και είχαν σφίξει πιο γερά τη σημαία πάνω τους. Είδα μια απογοήτευση, μια εξάντληση, είδα μυτούλες κόκκινες από το κρύο. Παρά ταύτα, όλα τους στέκονταν εκεί, στο πόστο τους, στη σειρά τους.
Είδα εκπαιδευτικούς να τα εμψυχώνουν, να τα ενθαρρύνουν, να τους κάνουν άλλη μια τελευταία πρόβα, να τα κρατάνε σε ετοιμότητα, παρόλη την αβεβαιότητα.
Και στο άκουσμα της ανακοίνωσης έναρξης της μαθητικής παρέλασης, είδα όλη τη σκιά να σβήνει από τα πρόσωπά τους. Είδα να λάμπουν πιο δυνατά από τον λαμπερό ήλιο. Είδα κεφάλια ψηλά να ατενίζουν ελεύθερα. Είδα το καμάρι να καθρεφτίζεται στα μικρά ματάκια τους. Είδα τα στιβαρά βήματα της ελληνικής περηφάνιας. Άκουσα το χειροκρότημα του πλήθους που υπέμεινε την ορθοστασία και το κρύο, να είναι πιο πηγαίο από κάθε άλλη φορά. (Είδα και τη γυναίκα με τα παγωμένα από το κρύο πόδια, είδα και τον παππούλη με το μπαστουνάκι γαντζωμένο στα κιγκλιδώματα).
Την 8η Νοεμβρίου 2026, στην 114η Επέτειο Απελευθέρωσης της Λέσβου, οι Λέσβιοι μαθητές των σχολείων κάθε βαθμίδας και των συλλόγων, δεν λιποτάκτησαν! Έμειναν εκεί να τιμήσουν τους προγόνους μας και να κρατήσουν ψηλά το λάβαρο της Ελευθερίας!
Μας καλλιέργησαν το αίσθημα της ελπίδας! Εφόσον τα παιδιά αυτά κρατάνε το αύριο στα χέρια τους, τότε το αύριο είναι σε σίγουρα χέρια!
Σας ευχαριστούμε μικροί μας ήρωες!
Ο Ταξιάρχης μας να φυλάει κάθε βήμα σας!
