Μεγαλώνοντας αλλάζει η ματιά μας πάνω στα πράγματα

(και στα ταξίδια, και στη φιλοξενία, και στο τι θεωρούμε πραγματική πολυτέλεια)

Μεγαλώνοντας αλλάζει η ματιά μας πάνω στα πράγματα. Κυρίως όταν ταξιδεύουμε. Κάποτε διαλέγαμε προορισμό με βάση το πού «γίνεται χαμός». Τώρα διαλέγουμε με βάση το πού δεν γίνεται χαμός. Θέλουμε ησυχία, ωραία θέα και – το βασικότερο – καλό στρώμα. Γιατί τι να το κάνεις το ηλιοβασίλεμα αν το πρωί ξυπνάς με τη μέση σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης;

Η φιλοξενία, μεγαλώνοντας, παύει να είναι εντυπωσιασμός. Δεν μας συγκινεί πια η υπερβολή, το χρυσό, το «ουάου». Μας συγκινεί το καθαρό, το προσεγμένο, το ανθρώπινο. Ένα χαμόγελο που δεν είναι εκπαιδευμένο, μια καλημέρα που ακούγεται αληθινή, ένα «να σας φτιάξω έναν καφέ;» που δεν μοιάζει με υποχρέωση.

Και φυσικά, η γαστρονομία. Εκεί γίνεται το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Κάποτε ψάχναμε το περίεργο, το δήθεν πρωτοποριακό, το πιάτο που έπρεπε να φωτογραφηθεί από πέντε γωνίες. Τώρα ψάχνουμε το νόστιμο. Το τίμιο. Το φαγητό που μυρίζει τόπο και όχι εργαστήριο. Θέλουμε να καταλάβουμε τι τρώμε χωρίς να χρειάζεται επεξήγηση τύπου «αυτό είναι μια σύγχρονη προσέγγιση της παιδικής μνήμης».

Μεγαλώνοντας, εκτιμάς το πρωινό. Και όταν λέμε πρωινό, εννοούμε πρωινό κανονικό. Όχι τρία διακοσμητικά φρούτα και έναν καφέ που σε κοιτάει αφ’ υψηλού. Θέλεις ψωμί, θέλεις κάτι ζεστό, θέλεις να ξεκινήσει η μέρα σου με μια αίσθηση φροντίδας. Γιατί στις διακοπές, το πρωινό είναι δήλωση φιλοσοφίας.

Τα ταξίδια επίσης αλλάζουν. Δεν τρέχεις πια να τα προλάβεις όλα. Δεν θες να γυρίσεις με 800 φωτογραφίες και καμία ανάμνηση. Θέλεις να καθίσεις. Να δεις. Να ακούσεις. Να φας χωρίς βιασύνη. Να πιεις ένα ποτήρι κρασί χωρίς να κοιτάς ρολόι. Να νιώσεις ότι ανήκεις – έστω και για λίγο.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η πραγματική πολυτέλεια στη φιλοξενία δεν είναι τα αστέρια. Είναι η αίσθηση. Είναι να φεύγεις και να σκέφτεσαι «εδώ θα ξαναγυρνούσα». Όχι γιατί ήταν τέλειο. Αλλά γιατί ήταν σωστό.

Μεγαλώνοντας αλλάζει η ματιά μας πάνω στα πράγματα. Και στα ταξίδια, και στο φαγητό, και στη φιλοξενία. Και τελικά, αυτό δεν είναι απώλεια. Είναι αναβάθμιση.

Beef Bourguignon (Μοσχάρι Μπουργκινιόν)

Για 6 άτομα

 Υλικά

• 1,2 κιλό μοσχάρι (σπάλα ή ελιά), κομμένο σε μεγάλους κύβους
• 150 γρ. μπέικον ή πανσέτα, κομμένο σε κύβους
• 2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
• 3 σκελίδες σκόρδο
• 3 καρότα σε ροδέλες
• 2 κ.σ. πελτές ντομάτας
• 2 κ.σ. αλεύρι
• 750 ml κόκκινο ξηρό κρασί (ιδανικά Βουργουνδίας)
• 300 ml ζωμός μοσχαριού
• 2 φύλλα δάφνης
• 2-3 κλωναράκια θυμάρι (ή 1 κ.γ. ξερό)
• 250 γρ. μανιτάρια (ολόκληρα ή στη μέση)
• 2 κ.σ. ελαιόλαδο
• Αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Εκτέλεση

1. Σοτάρισμα μπέικον

Σε βαθιά κατσαρόλα ή γάστρα, σοτάρουμε το μπέικον χωρίς λάδι μέχρι να ροδίσει. Το αφαιρούμε και το κρατάμε στην άκρη.

2. Θωράκιση κρέατος

Στο ίδιο σκεύος προσθέτουμε το ελαιόλαδο και σοτάρουμε το μοσχάρι σε δόσεις μέχρι να πάρει καλό χρώμα. Το αφαιρούμε.

3. Λαχανικά

Σοτάρουμε τα κρεμμύδια και τα καρότα για 5-6 λεπτά. Προσθέτουμε το σκόρδο και τον πελτέ και ανακατεύουμε 1 λεπτό.

4. Δέσιμο

Πασπαλίζουμε με το αλεύρι, ανακατεύουμε καλά και σβήνουμε με το κρασί. Αφήνουμε να βράσει 2-3 λεπτά να εξατμιστεί το αλκοόλ.

5. Μαγείρεμα

Προσθέτουμε τον ζωμό, το κρέας, το μπέικον, τη δάφνη και το θυμάρι. Χαμηλώνουμε τη φωτιά, σκεπάζουμε και σιγοβράζουμε για περίπου 2 ώρες.

6. Μανιτάρια

Στα τελευταία 30 λεπτά προσθέτουμε τα μανιτάρια. Διορθώνουμε αλάτι και πιπέρι.

Σερβίρισμα

Σερβίρεται ιδανικά με:

• Πουρέ πατάτας
• Παπαρδέλες ή φρέσκα ζυμαρικά
• Ρύζι ή τραχανά

και φυσικά… ένα ποτήρι καλό κόκκινο κρασί.