Χθες το βράδυ ήταν από εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια, που καθώς η πανσέληνος αρχίζει να αδειάζει, βρίσκεσαι με ανθρώπους που αφήνουν το αποτύπωμά τους στη ζωή σου.
Καθώς είχα οργανώσει αυτό το δείπνο και αρχίσαμε να μαζευόμαστε γύρω από το τραπέζι, κάτω από τις ελιές στο Λωριέτ, στην πίσω αυλή, δίπλα στο πηγάδι, η Jane γύρισε και μου είπε:
“Some people have a gift for bringing wonderful people together, and you are one of them”.
Στο οβάλ μαρμάρινο τραπέζι με τη βαριά σιδεριά, δεν μοιραστήκαμε μόνο το μοσχαράκι που σιγομαγειρευόταν πέντε ώρες στη γάστρα με μελιτζάνες και τριμμένη φρέσκια ντομάτα από τον μπαξέ μας, εκεί όπου το μοσχοκάρυδο και η δάφνη έκαναν τους guests να παραληρούν. Μοιραστήκαμε και τις προσωπικές μας ιστορίες. Τις χαρές και τις λύπες άλλων εποχών, τα ταξίδια μας, τις αμφιβολίες και τα όνειρά μας.
Βυθισμένη στη νυχτερινή μαγεία, καθώς ανακάτευα τη mousse από φρέσκο ροδάκινο με lime και φύλλα δυόσμου, σκέφτηκα τα αμέτρητα δείπνα με την Αθηνά Ρ., στα εδώ κι εκεί σπίτια μας, και μια κουβέντα της που με έκανε να νιώσω περήφανη για τους φίλους μου και βαθιά ευγνώμων για όσα μου χάρισε η ζωή.
Μου είπε: «Εσένα, αγάπη μου, αν δεν σε είχαμε στη ζωή μας, θα έπρεπε να σε εφεύρουμε».
Και η απάντηση ήταν η ανάσα μου.
Η ανάσα της χαράς. Της αναγνώρισης. Της επιβεβαίωσης. Της αγάπης.
Μπορεί να είναι υπερβολές.
Μπορεί και όχι.
Μπορεί να είναι απλώς αβρότητες, κομπλιμέντα της στιγμής.
Όμως οι λέξεις, όταν βγαίνουν από το στόμα, αποκτούν βάρος. Γίνονται πράξεις. Και πολλές φορές μένουν μέσα μας πολύ περισσότερο απ’ όσο φαντάζεται εκείνος που τις είπε.
Τελικά, σκέψου πως ίσως η ταυτότητα που σε έφερε μέχρι εδώ ίσως να μην είναι καθόλου τυχαία. Ίσως κατάφερες απλώς να παραμείνεις άνθρωπος. Να είσαι συνεπής. Να έχεις ήθος. Να μην στηρίζεσαι στην κακοήθεια και τη μικροπρέπεια για να προχωρήσεις.
Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία.
Ίσως, τελικά, το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μπορεί να συμβεί στο δεύτερο μισό της ζωής δεν είναι να γίνεις κάποιος άλλος. Αλλά να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ήδη αυτό που χρειάστηκε να γίνεις.
Ότι, παρά τις δυσκολίες, δεν πρόδωσες τον πυρήνα σου.
Ότι η μεγαλύτερη κατάκτηση δεν είναι η επιτυχία, αλλά να μπορείς να κοιτάζεις γύρω από το τραπέζι και να βλέπεις ανθρώπους που σε αγαπούν πραγματικά.
Κέικ με πετιμέζι (αρωματικό και αφράτο)
Υλικά
- 1 φλιτζάνι πετιμέζι
- ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο (ή ηλιέλαιο για πιο ελαφριά γεύση)
- 1 φλιτζάνι χυμό πορτοκαλιού
- Ξύσμα από 1 πορτοκάλι
- 3 αυγά
- 2½ φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
- 2 κουταλάκια μπέικιν πάουντερ
- 1 κουταλάκι κανέλα
- ½ κουταλάκι γαρύφαλλο (προαιρετικά)
- ½ φλιτζάνι καρύδια χοντροκομμένα (προαιρετικά)
- Λίγο αλάτι
- Εκτέλεση
- Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180°C και λαδώνετε μια φόρμα για κέικ.
- Χτυπάτε τα αυγά με το πετιμέζι για 2-3 λεπτά.
- Προσθέτετε το λάδι, τον χυμό και το ξύσμα πορτοκαλιού.
- Ανακατεύετε το αλεύρι με το μπέικιν, την κανέλα, το γαρύφαλλο και το αλάτι και τα ρίχνετε σταδιακά στο μείγμα.
- Προσθέτετε τα καρύδια και ανακατεύετε απαλά.
- Ψήνετε για 45-50 λεπτά, μέχρι να βγαίνει καθαρό ένα μαχαίρι ή ξυλάκι από το κέντρο.
- Αφήνετε να κρυώσει πριν το κόψετε.
