Του Γρηγόρη Δουμούζη – Θεολόγου, MSc Θεολογίας, Κοινωνιολόγου
Είναι γνωστό πως την Κυριακή η Εκκλησία μας τιμά τη σύναξη των παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ. Τιμά τις αρχαγγελικές δυνάμεις. Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι ο Θεός είναι Εκείνος που φανερώνεται στη ζωή μας με διάφορες αιτίες και σε διάφορες περιστάσεις. Ο Θεός είναι Εκείνος που έχει εξαποστείλει τους αγγέλους Του στη δική Του διακονία και, ταυτόχρονα, στη δική μας την προστασία. Στα μικρά παιδάκια λέμε: «Ο κάθε άνθρωπος έχει το φύλακα άγγελό του». Αυτό δεν είναι παραμυθάκι. Άλλωστε, η ίδια η Εκκλησία μέσα απ’ την παράδοση και τη λειτουργική της ζωή μάς βεβαιώνει για του λόγου το αληθές.
Όποτε διαβάζουμε την ακολουθία του Αποδείπνου, απευθυνόμαστε σε μια απ’ τις ευχές στον άγιο άγγελο. Τον παρακαλούμε και λέμε: «Ἅγιε Ἄγγελε, ὁ ἐφεστώς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καί ταλαιπώρου μου ζωῆς…». Παρακαλούμε τον άγγελό μας, αυτός ο οποίος εξαγγέλλει το θέλημα του Θεού, ν’ αποτελεί τη «φωνή» της συνείδησής μας, να είναι εκείνος που πάντα θα μας φρουρεί και θα μας σκέπει. Στο ευαγγέλιο (Λκ. ι΄ 16-21) θα ακούσουμε πολλά πράγματα που σχετίζονται με την ιστορία των αγγελικών δυνάμεων. Οι άγγελοι αποτελούν δημιουργήματα του Θεού. Ο Θεός τούς έφτιαξε ως «λειτουργικά πνεύματα», για να τους στέλνει σε διάφορες διακονίες.
Τι διακονίες; Μπορούμε να σκεφτούμε διάφορες ιστορίες της Καινής Διαθήκης. Όταν γεννιέται ο Χριστός, οι άγγελοι είναι που ψάλλουν τους ύμνους. Στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου ο αρχάγγελος Γαβριήλ κατεβαίνει και της δίνει το χαρμόσυνο μήνυμα. Και στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την παρουσία των αγγέλων, όπως στη φιλοξενία του Αβραάμ. Οι άγιοι άγγελοι είναι εκείνοι που χωρίζονται σε τάγματα, δυνάμεις, αρχές, εξουσίες και όλα αυτά. Ταυτόχρονα, κάποιοι απ’ αυτούς, πριν την πτώση του ανθρώπου, εξέπεσαν οι ίδιοι. Το αγγελικό τάγμα του εωσφόρου. Ο εωσφόρος ήταν άγγελος του Θεού. Εκείνος ο οποίος έφερνε την αυγή και το φως. Όμως, απ’ τον κατεξοχήν φωτεινό άγγελο εξέπεσε και έγινε σκοτεινός άγγελος.
Λέει στο ευαγγέλιο ο Χριστός: «Εγώ έχω δει το σατανά να πέφτει απ’ τον ουρανό τόσο γρήγορα, όπως πέφτει μια αστραπή». Οι απόστολοι ρωτάνε τον Χριστό: «Κύριε, είμαστε συγκλονισμένοι. Τι γίνεται εδώ με εμάς; Ακόμη και τα δαιμόνια υποτάσσονται μπροστά μας». Ο Χριστός για να τους προφυλάξει και να μην επιτρέψει τα «μυαλά τους να πάρουν αέρα», τους λέει: «Εγώ έχω δει το σατανά, που ήταν άγγελος, να πέφτει σαν αστραπή απ’ τον ουρανό. Εγώ σας έχω δώσει δύναμη κατά των δαιμονίων, ώστε να τα βγάζετε και να θεραπεύετε τους ανθρώπους». Συμπληρώνει, όμως, και τους λέει κάτι που αφορά και εμάς όλους: «Να μη χαίρεστε γιατί υποτάσσονται τα δαιμόνια μπροστά σας. Να χαίρεστε για άλλο λόγο: γιατί τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στους ουρανούς».
Ουσιαστικά, καλεί τους αποστόλους και όλους εμάς να είμαστε προσεκτικοί ως προς τη διαχείριση των δυνατοτήτων και της εξουσίας που ο Θεός μάς προσφέρει. Ο Θεός δίνει τα πάντα σ’ εμάς τους ανθρώπους. Χρειάζεται να έχουμε αίσθηση ότι τα πάντα αποτελούν «δώρα» του Θεού. Είναι μια ευλογία του Θεού. Δεν είναι εξουσία που την χρησιμοποιούμε για να βασανίζουμε τους ανθρώπους, αλλά είναι μια δωρεά του Θεού που επιβεβαιώνει ότι το όνομά μας έχει γραφτεί στους ουρανούς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι υπάρχει μια αληθινή και γνήσια σχέση με το Θεό. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: Ότι μας έχει δώσει τον εαυτό Του. Στο πλαίσιο αυτής της προσφοράς του Θεού, οι άγιοι άγγελοι διακονούν και εργάζονται για τη δική μας σωτηρία. Σε κάθε Θεία Λειτουργία καλούμαστε να μιμούμαστε τους αγίους αγγέλους. Ν’ αποκτούμε αίσθηση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας. Οι χριστιανοί εικονίζουμε τις αγγελικές δυνάμεις. Μην το ξεχνάμε ποτέ.
Οι αγγελικές δυνάμεις είναι προστάτες μας και φρουροί μας. Το «χρέος» μας είναι να παραμένουμε σταθερά προσηλωμένοι στο θέλημα του Θεού. Μετά την πτώση του εωσφόρου, οι αγγελικές δυνάμεις παρέμειναν αμετακίνητες στο καλό. Δεν μπορούν να εκπέσουν απ’ το θέλημα του Θεού. Άκουσαν τη φωνή του αρχαγγέλου Μιχαήλ: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, πρόσχωμεν». Τους είπε: «Σταθείτε καλά, σταθείτε με φόβο Θεού, προσέχετε». Αυτή η φωνή του αρχαγγέλου Μιχαήλ καλό είναι να ηχεί στα αυτιά μας. Να θυμόμαστε πώς στεκόμαστε ενώπιον του Θεού, αν έχουμε σεβασμό και συναίσθηση της παρουσίας του Θεού και, φυσικά, να είμαστε προσεκτικοί. Το πολυτιμότερο «δώρο» του Θεού είναι η ίδια Του η παρουσία στη ζωή μας, που δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ να χάσουμε.
