Του Γρηγόρη Δουμούζη – Θεολόγου, MSc Θεολογίας, Κοινωνιολόγου
Στο ευαγγέλιο της Κυριακής (Λκ. ε΄ 1-11) περιγράφεται ένα περιστατικό απ’ την καθημερινή ζωή των ανθρώπων-ψαράδων, στο οποίο συμμετέχει ο Χριστός και τους καθιστά «αποστόλους». Μας αναφέρει η περικοπή πως βρίσκονται στα πλοία τους και ψάρευαν και τους ζητά ο Χριστός ν’ ανέβει στο πλοίο, ώστε να μπορέσει να μιλήσει στο πλήθος. Με απλότητα ο Πέτρος δέχεται τον Χριστό και στο πέρας της διδασκαλίας τον καλεί ο Χριστός να ρίξει τα δίχτυα να ψαρέψει.
Ο Πέτρος αντιδρά κάπως, λέγοντας: «Όλο το βράδυ κουραστήκαμε να ψαρεύουμε και δεν βγάλαμε τίποτα. Όμως, επειδή το λες εσύ, θα το κάνω». Όπως αναφέρεται, γέμισαν τα δίχτυα και, μάλιστα, δεν μπορούσαν να τα σηκώσουν. Έκπληκτος ο Πέτρος απ’ αυτό το γεγονός, φοβήθηκε τον Κύριο, έχοντας επίγνωση της αμαρτωλότητάς του, και Του ζητάει ν’ απομακρυνθεί. Ο Χριστός, παρ’ όλα αυτά, τον καλεί και του λέει: «Μη φοβάσαι. Έλα μαζί μου και, πλέον, θα γίνεις ψαράς ανθρώπων». Διαβάζουμε πως ο Πέτρος τα άφησε όλα και Τον ακολούθησε.
Είναι μια απλή ιστορία. Αρχικά, βλέπουμε ποιους επιλέγει ο Χριστός για αποστόλους Του. Δεν επιλέγει κάποιους μορφωμένους και επιφανείς ανθρώπους, αλλά ανθρώπους της καθημερινότητας. Υπάρχουν κάποια σημεία που είναι εκπληκτικά. Το πρώτο είναι η «πίστη» και η «υπακοή» του Πέτρου. Είχε πείρα απ’ το ψάρεμα και ήξερε πως δεν είχαν ψάρια, μιας και όλο το βράδυ είχαν ταλαιπωρηθεί. Θα μπορούσε να πει στον Χριστό: «Τι μας λες τώρα; Τι ξέρεις εσύ απ’ το ψάρεμα;». Αντιθέτως, λέει κάτι άλλο: «Επειδή το λες εσύ, θα το κάνω».
Αυτή η κουβέντα έχει μεγάλη αξία για όλους μας. Η πείρα της ζωής μας μας «γεννά» άγχος και απόγνωση. Χρειάζεται ν’ ανατρέψουμε τα προσωπικά μας δεδομένα και να εμπιστευτούμε το λόγο του Κυρίου, που μας καλεί να ζήσουμε και να τολμήσουμε. Η αρχή της πνευματικής ζωής αυτή είναι: Όσο στηριζόμαστε στα δικά μας δεδομένα, αποτυγχάνουμε. Η σχέση μας με τον Χριστό «οικοδομείται» απ’ την στιγμή που υπακούσουμε σ’ Αυτόν. Ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή μας, ποτέ να μην απελπιστούμε.
Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Κι αν ο ίδιος ο Χριστός έρθει και σου πει δε θα σωθείς, μην τον πιστέψεις. Αλλάζει γνώμη και ο Χριστός». Να μείνουμε σ’ αυτή την εμπιστοσύνη στον Χριστό. Να εγγραφεί στην καρδιά μας αυτός ο λόγος που ακούσαμε σήμερα: «Επειδή το λες εσύ, θα το κάνω». Δηλαδή, ό,τι μου πεις, θα το κάνω. Αφήνω τη λογική μου και αυτά που με ταλαιπωρούν. Είναι αυτή η κρίσιμη στιγμή που καλούμαι να «σταυρώσω» τα δεδομένα μου και τη λογική μου.
Το δεύτερο σημείο που μας φανερώνεται σήμερα, είναι η «αίσθηση της αμαρτωλότητας» του Πέτρου. Διαβάζουμε πως ο Πέτρος φοβήθηκε, διότι ένιωθε πως είναι άνθρωπος αμαρτωλός. Έλεγε: «Πώς είναι δυνατόν να συμβεί αυτό το θαύμα σε μένα;». Το χαρακτηριστικό στοιχείο των αληθινών και ταπεινών ανθρώπων είναι η «αίσθηση της έκπληξης και του καλού φόβου», όταν συμβεί κάτι θαυμαστό στη ζωή τους. Αν πιάσουμε τον εαυτό μας ή δούμε ανθρώπους να νιώθουν ευχαρίστηση για θαυμαστά πράγματα που τους έγιναν, αυτό είναι μια πλάνη. Γιατί είναι πλάνη; Γιατί πιστεύω πως το άξιζα αυτό που μου συνέβη, με αποτέλεσμα να το διαφημίζουμε. Όμως, ο άνθρωπος που έχει πραγματική πνευματική στάση είναι αυτή που μας φανερώνει ο Πέτρος. Αυτό φαίνεται στη ζωή του: Δεν έχει θυμό, δεν έχει οργή, δεν έχει κατάκριση, αλλά ησυχάζουν και έχουν ειρήνη με τον κάθε άνθρωπο.
Τέλος, το τρίτο στοιχείο που αποκαλύπτεται σήμερα, είναι ότι όταν «τους κάλεσε ο Χριστός άφησαν τα πάντα και τον ακολούθησαν». Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση και κουβεντούλα όταν πρόκειται ν’ ακολουθήσουμε τον Χριστό. Εμείς έχουμε φτιάξει μια δική μας πίστη, όπου λέμε: «Να κάνω αυτό, αλλά πρέπει να ελέγξω τα πράγματα. Μήπως με ξεγελά ο Χριστός; Κάτσε να δω: Τι κερδίζω και τι χάνω;». Οι μαθητές είχαν μια διάθεση πλήρους αφοσίωσης στον Χριστό. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: «Υπακοή», «πίστη», «ταπείνωση», «συναίσθηση της αμαρτωλότητας» και «αφοσίωση» είναι αυτά τα στοιχεία που μας ωριμάζουν, για να γίνουμε «αλιείς ανθρώπων».
Δεν γινόμαστε παιδαγωγοί επειδή διδαχθήκαμε κάποια πράγματα και κάποιες τακτικές, αλλά επειδή «κατοίκησαν» μέσα στην καρδιά μας αυτά τα στοιχεία. Αυτές τις τρεις φράσεις ας τις κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας: Η πρώτη: «Επειδή το λες εσύ, θα το κάνω». Η δεύτερη: «Φύγε από εμένα κύριε, γιατί είμαι αμαρτωλός». Και η τρίτη: «Τα άφησαν όλα και τον ακολούθησαν».
