Τις βρήκα ένα μεσημέρι που έψαχνα κάτι εντελώς άσχετο στη σοφίτα. Κάτι παλιά σεντόνια, μια καρέκλα με τρία πόδια, ένα κασετόφωνο που ακόμα μυρίζει Κυριακή, και ξαφνικά: φωτογραφίες. Πολλές. Ξεθωριασμένες, στραβές, με δάχτυλα μπροστά στον φακό και χαμόγελα που δεν πόζαραν – απλώς συνέβαιναν.
Φωτογραφίες από τραπεζώματα. Όχι τραπεζώματα, όπως τα λέμε σήμερα, με σουπλά και «food styling». Τραπεζώματα κανονικά. Σε ταβέρνες με καρό τραπεζομάντηλα που είχαν δει περισσότερα κρασιά απ’ όσα συκώτια. Σε αυλές με γιασεμί, πλαστικές καρέκλες που κολλούσαν στα πόδια και ένα τραπέζι που ποτέ δεν ήταν αρκετά μεγάλο. Πάντα κάποιος έφερνε μια καρέκλα από την κουζίνα και καθόταν μισός μέσα, μισός έξω.
Στις φωτογραφίες αυτές, κανείς δεν κοιτάει τον φακό όπως πρέπει. Όλοι κοιτάνε ο ένας τον άλλον. Υπάρχει μια θεία που γελάει με το στόμα ανοιχτό – πάντα υπήρχε μια τέτοια θεία. Ένας θείος που σηκώνει το ποτήρι του, χωρίς λόγο, απλώς γιατί ήταν η σειρά του. Παιδιά με πορτοκαλί μπλούζες από το λίπος, και πιάτα που δεν φαίνονται ποτέ άδεια, ακόμα κι όταν έχουν τελειώσει.
Θυμάμαι τις ταβέρνες αυτές: Ψωμί σε καλαθάκι, ντομάτα που μύριζε ντομάτα, πατάτες τηγανητές που δεν είχαν ποτέ την ίδια κοπή. Το κρασί ερχόταν σε καράφα και δεν ρωτούσε κανείς «τι ποικιλία είναι». Ήταν απλώς κρασί. Και ήταν καλό, γιατί ήταν μαζί.
Οι αυλές είχαν πάντα έναν ήχο: Κουτάλια που χτυπούσαν πιάτα, γέλια, ένα ραδιόφωνο χαμηλά, και κάπου μακριά ένα σκυλί. Η ώρα περνούσε χωρίς ρολόι. Μόνο με το πότε άδειαζε το ταψί.
Κλείνω το κουτί με τις φωτογραφίες και σκέφτομαι πως τότε δεν βγάζαμε στιγμές για να τις θυμόμαστε. Τις ζούσαμε. Κι αν κάτι έμενε, ήταν λίγη ζάχαρη στα δάχτυλα, λίγο κρασί στο τραπεζομάντηλο και μια συνταγή γραμμένη στο πίσω μέρος μιας φωτογραφίας.
Κέικ μήλου της αυλής
Υλικά
- 3 μήλα καθαρισμένα και κομμένα σε φέτες
- 2 αυγά
- 1 φλιτζάνι ζάχαρη
- 1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο ή σπορέλαιο
- 1 φλιτζάνι χυμό πορτοκαλιού
- 3 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
- 1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ
- 1 κουταλάκι κανέλα
- Λίγη ζάχαρη για τα μήλα
Εκτέλεση
Χτυπάμε αυγά και ζάχαρη μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέτουμε λάδι και χυμό. Ρίχνουμε αλεύρι, μπέικιν και κανέλα. Σε βουτυρωμένο ταψί στρώνουμε τα μήλα, πασπαλίζουμε λίγη ζάχαρη και από πάνω το μείγμα. Ψήνουμε στους 180°C για περίπου 45 λεπτά.
Τρώγεται καλύτερα χλιαρό, με κόσμο γύρω από το τραπέζι και χωρίς βιασύνη.
