Πριν από τα εγγόνια, υπήρχε μια ολόκληρη ζωή! ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΕΓΓΟΝΙ 

Spread the love
  • Γιατί καμία γυναίκα δεν γεννήθηκε με πλεκτή ζακέτα, παντόφλα και την υπαρξιακή αγωνία μήπως κρυώσει το εγγόνι της

Έχω μια μικρή, αλλά ουσιώδη ένσταση απέναντι στην κοινωνική αναπαράσταση της γιαγιάς. Κάπου στην πορεία, η γυναίκα αυτή έχασε το παρελθόν της και απέκτησε μια σχεδόν μυθολογική υπόσταση: Πλέκει, μαγειρεύει γεμιστά, ανησυχεί για τα ρεύματα και θεωρεί ότι κάθε έξοδος μετά τις εννέα το βράδυ εγκυμονεί κινδύνους.

Επιτρέψτε μου να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια.

Οι σημερινές γιαγιάδες υπήρξαν κάποτε κορίτσια. Και όχι απλώς κορίτσια. Υπήρξαν γυναίκες με μακριά μαλλιά, κοντές φούστες, τολμηρά ντεκολτέ, αδυναμία στα ψηλοτάκουνα με κόκκινο πάτο -Louboutin – και μια εντελώς διαφορετική αντίληψη για την έννοια της ώρας επιστροφής στο σπίτι.

Το ξημέρωμα, άλλωστε, δεν ήταν λόγος ανησυχίας. Ήταν απλώς μια κάπως καθυστερημένη εκδοχή της νύχτας.

Ας καταθέσω ένα μικρό προσωπικό τεκμήριο.

Μια φορά, στα νιάτα μας, στην Τήνο, με τη θρυλική Πόπη Ζουράρη, επιστρέφαμε στο σπίτι μου, στον Κάμπο στις 7.30 το πρωί. Είχαμε περάσει από εκείνη τη διαδικασία που ονομάζουμε νυχτερινή διασκέδαση και η οποία, στην περίπτωσή μας, είχε μάλλον υπερβεί τα συμβατικά χρονικά όρια.

Ο κύριος Νικήτας, ενενήντα ετών, από το απέναντι σπίτι, μας είδε να επιστρέφουμε με τα εξωφρενικά βραδινά μας φορέματα, απομεινάρια μιας νύχτας που προφανώς δεν είχε πει την τελευταία της λέξη.

Μας κοίταξε με απόλυτη συγκατάβαση και είπε το αμίμητο:

«Δεν πειράζει, κόρη μου! Δεν πειράζει».

Δεν ξέρω αν μας δικαιολογούσε, αν μας λυπόταν ή αν απλώς αναγνώριζε τη ματαιότητα κάθε προσπάθειας να περιορίσει κανείς τη νεότητα. Πάντως, ο κύριος Νικήτας είχε καταλάβει κάτι που η κοινωνία εξακολουθεί να δυσκολεύεται να αποδεχθεί: Ορισμένες γυναίκες είναι παντός καιρού ανεξαρτήτως ηλικίας.

Εμείς, λοιπόν, οι σημερινές σούπερ ντούπερ γιαγιάδες, δεν ανακαλύψαμε τη χαρά της ζωής μέσα από τα εγγόνια μας. Την είχαμε ήδη γνωρίσει σε άλλες εκδοχές, με άλλα πρόσωπα, άλλα φορέματα και σαφώς λιγότερες υποχρεώσεις.

Ξέραμε να διασκεδάζουμε πριν υπάρξει το Wi-Fi, να φλερτάρουμε πριν από τα dating apps και να επικοινωνούμε χωρίς να χρειάζεται να στείλουμε τοποθεσία. Είχαμε κοινωνική δικτύωση με την κυριολεκτική σημασία του όρου: Πρόσωπο με πρόσωπο, βλέμμα με βλέμμα και, ενίοτε, ένα τηλέφωνο γραμμένο σε χαρτοπετσέτα.

Τα Σαββατόβραδα, μάλιστα, είχαν τη δική τους ιεροτελεστία. Η προετοιμασία ξεκινούσε ώρες πριν. Τα μαλλιά απαιτούσαν αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, το μακιγιάζ στρατηγική ακρίβεια, η μάσκαρα τουλάχιστον δύο στρώσεις και το άρωμα έπρεπε να προηγείται της παρουσίας μας κατά μερικά δευτερόλεπτα.

Δεν ντυνόμασταν απλώς. Σκηνοθετούσαμε την είσοδό μας.

Και τώρα, η ίδια γυναίκα μπορεί να είναι σούπερ ντούπερ γιαγιά, να φροντίσει το εγγόνι, να την ξεπατώνει στο παιχνίδι.

Η μεταμόρφωση είναι πράγματι εντυπωσιακή. Σχεδόν θεατρική.

Λες σήμερα να έχει αυστηρή άποψη για το ντύσιμο της εγγονής της, ενώ σε κάποιο παλιό φωτογραφικό άλμπουμ διατηρείται αδιάψευστο τεκμήριο μιας εμφάνισης που θα απαιτούσε τουλάχιστον έκτακτη σύγκληση οικογενειακού συμβουλίου;

Και φυσικά, υπάρχουν εκείνες που διαμαρτύρονται για τη δυνατή μουσική, ενώ κάποτε είχαν φωνάξει σε συναυλίες τόσο δυνατά, ώστε πιθανότατα να συνέβαλαν στην ακουστική βλάβη μιας ολόκληρης γενιάς.

Άλλες δηλώνουν ότι δεν αντέχουν πια τα ξενύχτια. Εύλογο. Δεν είναι υποχρεωμένες να αποκαλύψουν όλο το ιστορικό τους.

Το ωραίο, όμως, είναι πως τίποτε από αυτά δεν έχει εξαφανιστεί. Και δεν ακυρώνεται επειδή κάποια στιγμή αποκτήσαμε εγγόνια.

Και, μεταξύ μας, αν δείτε κάποια γιαγιά να αναζητά ξαφνικά το παλιό δερμάτινο μπουφάν με τα κρόσσια, μην υποθέσετε αυτομάτως ότι ετοιμάζεται για το ΚΑΠΗ.

Ενδέχεται απλώς να επανεξετάζει τις επιλογές της.

Ή, ακόμη χειρότερα για την οικογενειακή ησυχία, να σχεδιάζει την επιστροφή της.

Υστερόγραφο: Αγαπημένες γιαγιάδες του κόσμου, συνεχίστε να μαγειρεύετε, να κακομαθαίνετε τα εγγόνια, να φυλάτε μυστικά και να προσφέρετε απλόχερα εκείνη τη μοναδική αγάπη που μόνο εσείς ξέρετε.

Αλλά σας παρακαλούμε, μην αφήνετε το παρελθόν σας στην αφάνεια.

Ανοίξτε κανένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ. Αφήστε τα εγγόνια να ανακαλύψουν ότι η γυναίκα που σήμερα τους λέει «μην αργήσεις να γυρίσεις» κάποτε επέστρεφε η ίδια όταν ήδη ξημέρωνε.

Έχουμε υπάρξει κορίτσια, γυναίκες, ερωμένες, ταξιδιώτισσες, ξενύχτισσες, επαναστάτριες και, τελικά, γιαγιάδες.

Ο τραχανάς της δικής μου γιαγιάς, που με κάποιες παραλλαγές θα μαγειρευτεί για τον Ερμή μου! 

Ένα πιάτο απλό, ελληνικό, χορταστικό, με τη γλύκα του τραχανά και την αλμυρή ένταση της φέτας. Το μυστικό είναι να γίνει χυλωμένος, όχι νερουλός!

Υλικά για 2 άτομα

  • 1 φλιτζάνι ξινός ή γλυκός τραχανάς
  • 3½-4 φλιτζάνια νερό ή ζωμός λαχανικών
  • 150 γρ. φέτα, θρυμματισμένη
  • 1 μικρό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο (προαιρετικά)
  • 1 κουταλιά βούτυρο
  • 2 κουταλιές ελαιόλαδο
  • Φρεσκοτριμμένο πιπέρι
  • Λίγο μπούκοβο ή γλυκιά πάπρικα, προαιρετικά

Εκτέλεση

  1. Σε κατσαρολάκι ζεσταίνεις το ελαιόλαδο και σοτάρεις ελαφρά το κρεμμύδι.
  2. Προσθέτεις το νερό ή τον ζωμό και αφήνεις να πάρει βράση.
  3. Ρίχνεις τον τραχανά βροχηδόν, ανακατεύοντας.
  4. Χαμηλώνεις τη φωτιά και σιγοβράζεις περίπου 12-15 λεπτά, ανακατεύοντας συχνά, μέχρι να χυλώσει.
  5. Προσθέτεις το βούτυρο και τη μισή φέτα και ανακατεύεις να λιώσει μέσα στον τραχανά.
  6. Σερβίρεις με την υπόλοιπη φέτα από πάνω, φρεσκοτριμμένο πιπέρι και λίγο ελαιόλαδο.

Μείνετε ενημερωμένοι με τα πιο σημαντικά νέα

Πατώντας το κουμπί Εγγραφή, επιβεβαιώνετε ότι έχετε διαβάσει και συμφωνείτε με τηνΠολιτική Απορρήτου και τουςΌρους Χρήσης
Διαφήμιση