Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν είναι μόνο μια τραγική είδηση για έναν άνθρωπο που έφυγε στα 54 του χρόνια. Είναι και μια αφορμή να κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη. Όχι μόνο για να πενθήσουμε έναν καλλιτέχνη που έγραψε τη δική του ιστορία στο ελληνικό τραγούδι, αλλά για να αναρωτηθούμε πόσο εύκολα, ακόμη και σήμερα, παραδίδουμε την υγεία, την αγωνία και την ελπίδα μας στα χέρια ανθρώπων που υπόσχονται θαύματα.
Πότε δεν ήμουν real φαν του Μαζώ. Ερχόταν συχνά στο Ginger της πλατείας Μαβίλη και στο Dirty στο Γκάζι!
Ήταν πολύ γλυκός, ευθύς, με ένα μελαγχολικό βλέμμα και μια σεμνότητα! Ήταν σταρ που δεν χρειαζόταν να προβληθεί! Μου άρεσε! Μου άρεσαν και κάποια τραγούδια του!
Ο θάνατός του με συγκλόνισε.
Γιατί εδώ αρχίζει η φρίκη των κομπογιαννιτών, που βγήκε στη φόρα.
Γιατί ο κομπογιαννιτισμός δεν πέθανε μαζί με τον Μεσαίωνα. Απλώς έβαλε λευκή μπλούζα, άνοιξε Instagram και απέκτησε καλύτερο μάρκετινγκ.
Ο άνθρωπος που φοβάται είναι εύκολος πελάτης. Ο άνθρωπος που πονάει θέλει μια απάντηση. Και ο άνθρωπος που ακούει τη λέξη «θεραπεία» μπερδεύεται.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί κάποιοι πιστεύουν. Δεν πιστεύουν επειδή είναι ανόητοι. Πιστεύουν επειδή είναι άνθρωποι. Επειδή φοβούνται τον θάνατο. Επειδή η επιστήμη πολλές φορές δεν έχει άμεση απάντηση. Επειδή η αβεβαιότητα είναι πολύ πιο δύσκολο να αντέχεται από μια ωραία, σίγουρη ανοησία.
Το πραγματικά τρομακτικό είναι άλλο: Πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να υπάρχουν τόσα χρόνια ανάμεσά μας και να υπάρχουν πελάτες που παραμυθιάζονται από αυτούς!
Γίνεται επειδή βρίσκουν χώρο εκεί όπου η κοινωνία αφήνει κενό. Εκεί όπου κάποιος νιώθει ότι δεν ακούστηκε, εμφανίζεται κάποιος άλλος που υπόσχεται πως «ξέρει». Εκεί όπου υπάρχει φόβος, πουλάει ελπίδα. Εκεί όπου υπάρχει απόγνωση, πουλάει βεβαιότητα.
Και η βεβαιότητα, δυστυχώς, πουλάει πολύ καλύτερα από την αλήθεια.
Η υπόθεση του Μαζωνάκη είναι ακόμη αντικείμενο έρευνας και δεν προσφέρεται για εύκολες ετυμηγορίες ή για αυθαίρετες συνδέσεις.
Όμως μπορεί να μας θυμίσει κάτι απλό και οδυνηρό: Στην υγεία δεν χωράει το «έλα μωρέ, εγώ ξέρω έναν».
Γιατί ο «ένας που ξέρει» μπορεί να είναι απλώς ένας άνθρωπος που ξέρει πολύ καλά να κάνει τον απελπισμένο να τον πιστεύει.
Και κάπου εκεί το πικρό γέλιο σταματά.
Γιατί όταν παίζεται η ζωή ενός ανθρώπου, η κομπογιαννίτικη βεβαιότητα δεν είναι γραφικότητα.
Μπορεί να γίνει τραγωδία.
Καλό ταξίδι Μαζώ.
Τάρτα με ροδάκινα – εύκολη και αρωματική
Υλικά για φόρμα 24-26 εκ.
Για τη βάση
- 250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
- 125 γρ. κρύο βούτυρο
- 80 γρ. ζάχαρη άχνη
- 1 αυγό
- 1 βανίλια
- 1 πρέζα αλάτι
Για τη γέμιση
- 4-5 ώριμα ροδάκινα
- 2 κ.σ. καστανή ζάχαρη
- 1 κ.σ. κορν φλάουρ
- 1 κ.σ. χυμό λεμονιού
- 1 κ.γ. κανέλα
- λίγη βανίλια
Εκτέλεση
- Φτιάχνουμε τη ζύμη: Τρίβουμε το κρύο βούτυρο με το αλεύρι και τη ζάχαρη μέχρι να γίνει σαν ψίχουλα. Προσθέτουμε αυγό, βανίλια και αλάτι και ζυμώνουμε γρήγορα μέχρι να ενωθούν.
- Τυλίγουμε τη ζύμη και την αφήνουμε στο ψυγείο για 30 λεπτά.
- Ανοίγουμε τη ζύμη και τη στρώνουμε σε βουτυρωμένη ταρτιέρα. Τρυπάμε τη βάση με πιρούνι.
- Κόβουμε τα ροδάκινα σε λεπτές φέτες και τα ανακατεύουμε με ζάχαρη, κορν φλάουρ, λεμόνι, κανέλα και βανίλια.
- Τα απλώνουμε πάνω στη βάση, ελαφρώς επικαλυπτόμενα.
- Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C, στις αντιστάσεις, για περίπου 40-45 λεπτά, μέχρι να ροδίσει η ζύμη και να μελώσουν τα ροδάκινα.
- Αφήνουμε να κρυώσει τουλάχιστον 20 λεπτά πριν την κόψουμε.
Μικρό μυστικό: Πριν σερβίρεις, άλειψε τα ροδάκινα με 1-2 κουταλιές μαρμελάδα βερίκοκο που έχεις ζεστάνει ελαφρά. Θα γυαλίσουν υπέροχα και θα απογειωθεί η γεύση.
