Το περίπτερο του Σωκράτη

Είμαι σίγουρη πως δεν συμβαίνει μόνο σε μένα το ότι συχνά «θυμάμαι» τα παιδικά μου χρόνια!

Και μάλιστα αυτή την εποχή στη Μυτιλήνη των χρόνων της αθωότητας!

Μέσα σ’ όλα έχει καταγραφεί στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου «το περίπτερο του Σωκράτη».

Το περίπτερο του Μακρύ Γιαλού!

Ευτυχώς υπάρχει ακόμα! Και δίπλα του υπάρχουν τα απομεινάρια από το στρογγυλό ντουβαράκι πάνω στο οποίο περπατήσαμε όλοι χοροπηδώντας και κρατώντας το χέρι του μπαμπά δρασκελίζοντας τα κενά με τη μεγάλη χαρά πως τα καταφέραμε.

Στο περίπτερο του Σωκράτη προμηθευόμουν τα λαχταριστά Μίκυ Μάους, Μικρό Σερίφη, αργότερα Αστερίξ και Οβελίξ.

Ένα αγόραζα, τρία διάβαζα στο τζάμπα, καθώς ο γλυκός μου ο Σωκράτης μου τα έδινε να τα διαβάζω στο πίσω μέρος του περιπτέρου πάνω στην κασέλα με τις κουρελούδες που είχε στήσει και όπου ξεκουραζόμασταν και εκείνος έπιανε πολιτικές κουβέντες με τον μπαμπά! Εκεί λύθηκαν πολλά προβλήματα: Το βιετναμικό, η Κατοχή, οι Λαμπράκηδες, ο Γέρος της Δημοκρατίας και όσα μπορούσαν να μοιραστούν χαμηλόφωνα…

Σ’ αυτό το περίπτερο αγόραζα με τις δεκάρες μου αυτές τις παιδικές λιχουδιές. Τις καραμέλες βουτύρου, μέντας, τα ζαχαρωτά, τα γλειφιτζούρια, και σοκολάτες και αργότερα τα πατατάκια.

Ο ίδιος ο Σωκράτης ήταν ένας φοβερός τύπος, υπομονετικός, τακτικός, με έναν καλό λόγο για τον καθένα. Γλυκύτατος, αδύνατος, μικρόσωμος, με χιούμορ και σοβαροφάνεια.

Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζεται να τους συστήσεις. Ήταν φίλος με όλους, φυσικά και με τον μπαμπά μου. Το περίπτερό του έγινε σημείο αναφοράς. Ακόμη και σήμερα λέμε «Στο περίπτερο του Σωκράτη» και όλοι ξέρουν πού εννοούμε.

Η ιδιοκτησία άλλαξε, οι άνθρωποι πέρασαν, αλλά το όνομα έμεινε.

Μετά τον Σωκράτη ήρθε ο καλός γιος του, ο Λάκης, αλλά το περίπτερο διατήρησε πάντα το όνομα του Σωκράτη! Έγινε τοπωνύμιο, διεύθυνση! Λογικά θα πρέπει να γίνει οδός!

Γιατί κάποια μέρη δεν είναι μόνο μαγαζιά. Είναι μνήμη. Τόπος, σημείο αναφοράς.

Είναι καταγραφή στο μυαλό για πάντα.

Το περίπτερο του Σωκράτη βρίσκεται σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της πόλης.

Ο Μακρύ Γιαλός με τα καταγάλανα νερά και την αμμουδιά που άδοξα χωρίς καμία ενοχή μάς την πήραν και την βεβήλωσαν.

Η πιο όμορφη και μοναδική αμμουδερή παραλία της Μυτιλήνης.

Στη μια άκρη το περίπτερο του Σωκράτη και στην άλλη ο Ναυτικός Όμιλος της Μυτιλήνης, ένα ορόσημο της πόλης.

Για εμάς ο Ναυτικός Όμιλος δεν ήταν απλώς ένας αθλητικός χώρος. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος: Σκαφάκια, ιστιοπλόοι, κωπηλάτες κολύμβηση, πόλο, καλοκαίρι, παρέες, ωραίες φυσιογνωμίες, γυμνασμένα κορμιά και εκείνη η ιδιαίτερη κομψότητα μιας άλλης εποχής.

Θυμάμαι τα βράχια πίσω από τον Όμιλο, όπου πηγαίναμε για μπάνιο. Θυμάμαι το εστιατόριο με τα λευκά τραπεζομάντιλα και το τζουκ-μποξ.

Όταν πηγαίναμε κάποια βράδια για έξοδο με τους γονείς μου εγώ λάτρευα το πιλαφάκι και τις τηγανητές πατάτες.

Είχε κάγκελα και αυστηρή πόρτα.

Δεν έμπαινε όποιος ήθελε! Ήταν χώρος φυλασσόμενος και μόνο για τα μέλη!

Εμείς είχαμε άδεια γιατί είχαμε τον Δημήτρη, αδελφό ιστιοπλόο!

Μ’ έσερνε από το χέρι η μάνα, εγώ φορούσα το κίτρινο μπουρνούζι και μπαίναμε να κολυμπήσουμε στα βραχάκια.

Εκεί περνώντας έβλεπα τις όμορφες γυναίκες με τα λευκά σέξι μπικίνι και τα εντυπωσιακά γυαλιά, τα ηλιοκαμένα κορμιά που λικνίζονταν με τα Μιούλ ***

Κάνανε σκι με τα κρις κραφτ, χαριεντίζονταν σε μια «φλερτιόζα» ατμόσφαιρα μια άλλης αστικής Μυτιλήνης που εκλείπει.

Όταν μεγαλώσαμε κι εμείς πηγαίναμε στο παρηκμασμένο πια καφενείο, βάζαμε τραγούδια στο τζουκ-μποξ και χορεύαμε με τα αγόρια, λίγο μεγαλύτερα από εμάς στους ήχους του Kristoff και των Πωλ.

Και κάπου ανάμεσα στη θάλασσα και στα τραγούδια, μάθαμε χωρίς να το καταλάβουμε ότι η ζωή μπορεί να είναι ολόκληρη μια σκηνή.

Το περίπτερο του Σωκράτη σώζεται.

Ο Ναυτικός Όμιλος παρήκμασε άδικα και καπελώθηκε από την Ματίνα, ενώ η παραλία του Μακρύ Γιαλού χάθηκε για πάντα αφήνοντας μόνο το όμορφο μεγάλο πεζοδρόμιο με τους φοίνικες τουλάχιστον για να περπατάμε μέχρι το περίπτερο του Σωκράτη!

Αυτή ήταν η Μυτιλήνη μας.

Ένα νησί που, παρά τις δυσκολίες και την απόσταση από τον υπόλοιπο κόσμο, μας έδωσε κάτι πολύ μεγαλύτερο: Κουλτούρα. Μας έμαθε την αρχιτεκτονική, τα αρχοντικά, τα αγροτόσπιτα, τον κήπο, τον μπαξέ, το φρέσκο φαγητό, τη θάλασσα, αλλά κυρίως τους ανθρώπους.

Τελικά ο τόπος, όπως και οι άνθρωποι και στιγμές μένουν για πάντα.

Τα κουβαλάς διαχρονικά όσο έχεις μνήμη και συναίσθημα.

Κουβαλάς τον Σωκράτη, τα Μίκυ Μάους, τα σκαφάκια, το τζουκ-μποξ, τις κουρελούδες, τις φωνές, τα καλοκαίρια, τα ούζα με τα φρεσκοτηγανισμένα κεφτεδάκια πού μοσχομυρίζουν κύμινο.

Και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη.

Για όσα ζήσαμε, για όσα μάθαμε, για όσα γίναμε.

Γιατί τελικά η Μυτιλήνη δεν είναι μόνο ένας τόπος στον χάρτη.

Είναι ένας τόπος μέσα μας.

God bless Greece.

God bless Mytilene.

Υστερόγραφο

*Τα mule

Κομψά mule τακούνια με ανοιχτή φτέρνα, που φοριούνται εύκολα και χαρίζουν θηλυκή και elegant εμφάνιση. Ιδανικά για βραδινές εξόδους, αλλά και για πιο chic καθημερινά looks.

Βουτυράτο πιλάφι

Υλικά για 4 άτομα

• 2 κούπες ρύζι καρολίνα ή νυχάκι
• 4 κούπες ζωμό κοτόπουλου ή νερό
• 100-120 γρ. βούτυρο
• 1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
• 2 κ.σ. ζάχαρη
• Αλάτι
• Πιπέρι
• Προαιρετικά: 1 φύλλο δάφνης

Εκτέλεση

1. Λιώνεις το βούτυρο σε κατσαρόλα και σοτάρεις το κρεμμύδι με τη ζάχαρη μέχρι να γυαλίσει.
2. Προσθέτεις το ρύζι και το καβουρδίζεις για 2-3 λεπτά, ανακατεύοντας.
3. Ρίχνεις τον ζεστό ζωμό, αλάτι, πιπέρι και τη δάφνη.
4. Μόλις πάρει βράση, χαμηλώνεις τη φωτιά, σκεπάζεις και αφήνεις περίπου 15-18 λεπτά, μέχρι να απορροφηθούν τα υγρά.
5. Κλείνεις τη φωτιά και προσθέτεις άλλα 30-40 γρ. κρύο βούτυρο. Ανακατεύεις απαλά.
6. Το αφήνεις σκεπασμένο για 10 λεπτά πριν το σερβίρεις.

Μυστικό για έξτρα βουτυράτη γεύση: Κράτα λίγο λιωμένο βούτυρο και περιχύνεις το πιλάφι ακριβώς πριν το σερβίρισμα.