“You know, I can deliver the world to you”.
«Θα σου φέρω τον κόσμο όλο», υποσχέθηκε η πρέσβειρα, λίγο πριν αποχωρήσει. Μια φράση που θα μπορούσε να ανήκει σε ερωτευμένο μυθιστορηματικό ήρωα, σε φιλόδοξο πολιτικό ή σε κάποιον που έχει μπερδέψει τη διπλωματία με τις δημόσιες σχέσεις.
Η μόδα των σκανδάλων, βέβαια, δεν είναι σημερινή. Από την εποχή του Αλκιβιάδη, η πολιτική εξουσία, η προσωπική φιλοδοξία και η ανάγκη για εντυπωσιασμό αποτελούσαν ένα εκρηκτικό μείγμα. Η διαφορά είναι πως σήμερα η εικόνα ταξιδεύει ταχύτερα από τον λόγο και συχνά τον αντικαθιστά.
Δεν θα επιμείνω στην κιτς εμφάνιση, ούτε στο ύφος μιας γυναίκας που έμοιαζε να διεκδικεί θέση σε πασαρέλα λατινοαμερικανικής τηλεοπτικής σαπουνόπερας. Η αισθητική είναι, άλλωστε, προσωπική υπόθεση. Όταν, όμως, κάποιος εκπροσωπεί μια χώρα, η εμφάνιση, η συμπεριφορά και ο δημόσιος λόγος αποκτούν αναπόφευκτα έναν συμβολισμό μεγαλύτερο από το ίδιο το πρόσωπο.
Οι Αμερικανίδες που πέρασαν από την Ελλάδα άφησαν διαφορετικά αποτυπώματα. Άλλες θετικά, άλλες λιγότερο. Κάποιες κατάφεραν να γίνουν μέρος της ελληνικής κοινωνίας, να αγαπήσουν τον τόπο και να συνδεθούν ουσιαστικά μαζί του.
Η Margaret, σύζυγος, μητέρα και νύφη πρωθυπουργών – που έγινε Μαργαρίτα, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας Αμερικανίδας που ταυτίστηκε με την Ελλάδα και άφησε τη δική της παρακαταθήκη στη δημόσια ζωή, ιδιαίτερα για τη θέση της γυναίκας.
Και φτάνουμε στο 2026, όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μάς έστειλε τη δική του εκπρόσωπο. The Common Mar-a-Lago Largemouth. Ένας χαρακτηρισμός που παραπέμπει περισσότερο στη θορυβώδη κουλτούρα του πολιτικού θεάματος παρά στη διακριτικότητα που θα περίμενε κανείς από έναν διπλωματικό ρόλο.
Τι απογοήτευση.
Θυμάμαι την αποχαιρετιστήρια ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα, με τη συγκίνηση, τη θεσμική αξιοπρέπεια και την προσπάθεια να αφήσει πίσω της μια ιδέα για το μέλλον. Θυμάμαι, επίσης, την πρόσφατη ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο, που ανέδειξε τη σημασία των σχέσεων με τη χώρα μας.
Και ύστερα έρχεται η εικόνα, τα φορέματα, οι πόζες και η υπερβολή, που κινδυνεύουν να υποβαθμίσουν όσα ο λόγος προσπαθεί να οικοδομήσει.
Γιατί η διπλωματία δεν είναι διαγωνισμός εντυπώσεων. Δεν είναι ούτε επίδειξη πλούτου, ούτε προσωπικό reality show.
Η κομψότητα δεν αγοράζεται με ακριβά υφάσματα, όπως και το κύρος δεν εξασφαλίζεται με έναν τίτλο. Χρειάζεται μέτρο, αυτογνωσία και επίγνωση του ρόλου.
Άντε τώρα να συνέλθουμε! Και, κυρίως, να θυμηθούμε ότι η εκπροσώπηση μιας χώρας απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από μια εντυπωσιακή εμφάνιση.
Αμερικάνικη κολοκυθόπιτα (Pumpkin Pie)
Μια μικρή, εύκολη και αρωματική κολοκυθόπιτα με κίτρινη κολοκύθα, κανέλα και λίγα απλά υλικά!
Υλικά (για μικρή ταρτιέρα 18-20 εκ.)
- 250 γρ. κίτρινη κολοκύθα, βρασμένη και στραγγισμένη
- 1 φύλλο ζύμης για τάρτα
- 1 αυγό
- 50 γρ. ζάχαρη
- 50 ml γάλα
- 1 κ.γ. κανέλα
- 1 βανίλια
Εκτέλεση
- Λιώνουμε την κολοκύθα με πιρούνι μέχρι να γίνει πουρές.
- Προσθέτουμε το αυγό, τη ζάχαρη, το γάλα, την κανέλα και τη βανίλια. Ανακατεύουμε καλά.
- Στρώνουμε τη ζύμη σε μικρή ταρτιέρα και ρίχνουμε μέσα τη γέμιση.
- Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 35-40 λεπτά, μέχρι να σταθεροποιηθεί η γέμιση.
- Αφήνουμε να κρυώσει πριν την κόψουμε.
- Μικρό μυστικό: Στράγγισε πολύ καλά την κολοκύθα για να μην βγει νερουλή η γέμιση. Σέρβιρε με λίγη άχνη ή σαντιγί, όπως στην Αμερική!
