“Tα δέντρα που γελάνε” στην Καλλονή

«…Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, κάπου ανάμεσα σ’ ανατολή και δύση, υπήρχε ένα μικρό πάρκο. Στο πάρκο αυτό, με τα δέκα δέντρα και τη μικρή λιμνούλα, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ αντηχούσαν καθημερινά οι φωνές των μικρών παιδιών του χωριού, που έπαιζαν ανέμελα στο καταπράσινο γρασίδι. Ώσπου μια μέρα μεγάλο κακό βρήκε τον πλανήτη γη και το μικρό μας το χωριό.

Οι άνθρωποι έπρεπε να κλειστούν στα σπίτια και να μην βγαίνουν έξω από αυτά πάρα μόνο σε μεγάλη ανάγκη.

Τα μικρά παιδιά δεν πήγαιναν πουθενά ούτε καν στο σχολείο, πόσο μάλλον στο πάρκο που παλιότερα έπαιζαν κρυφτό ή σκαρφάλωναν στα δέντρα.

Κάθε μέρα το πάρκο γίνονταν όλο και πιο ερημικό. Τόσο μάλιστα που μέχρι και τα πουλιά δεν κελαηδούσαν πια με την ίδια με πριν χάρη.

Κάθε βράδυ τα δέντρα μιλούσαν μεταξύ τους και αναστέναζαν βαριά κουνώντας τα κλαδιά τους.

– Μα γιατί δεν έρχονται πια τα παιδιά; Πού κρύφτηκαν όλα μαζί; ρωτούσαν το ένα το άλλο.

Ώσπου μια μέρα ο Μουστακαλής Φαφούλης, το πρόσχαρο γέρικο δέντρο, είπε:

– Νομίζω πρέπει να κάνουμε κάτι για να έρθουν ξανά τα παιδιά στο πάρκο.

– Ναι, ναι, είπε ο χαρωπός νεαρός Δεντρούλης, τι προτείνεις Φαφούλη;

Προτείνω να δείξουμε στα παιδιά το αληθινό μας πρόσωπο. Να τους δείξουμε πόσο τα αγαπάμε και πόσο μας λείπουν.

– Ναι, ναι τέλεια ιδέα, είπαν όλα μαζί τα δέντρα του πάρκου.

Έτσι την άλλη μέρα τα δέντρα δεν ήταν πια ίδια. Δεν ήταν απρόσωπα.

Από τα παράθυρα των σπιτιών τους τα μικρά παιδιά είδαν αυτή την αλλαγή κι ενθουσιάστηκαν και ζήταγαν από τους γονείς τους να τα πάνε στο πάρκο γιατί κάτι μαγικό συνέβαινε.

Ένα-ένα τα παιδιά άρχισαν να καταφθάνουν στο πάρκο. Τα πουλιά που τα είδαν από ψηλά πέταξαν κι αυτά προς τα εκεί. Σε λίγο στο πάρκο ακούγονταν και πάλι τα πουλιά να κελαηδούν και τα παιδιά να φωνάζουν χαρούμενα τρέχοντας μια προς τον Φαφούλη, μια προς το Δεντρούλη και μια προς τ’ άλλα δέντρα που έδειχναν πια το αληθινό τους πρόσωπο, το γεμάτο χαρά για τη ζωή που επανήλθε στο πάρκο.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…».

Αυτή τη μικρή ιστορία διηγείται στο πάρκο της Καλλονής η δημιουργός Φερενίκη Τσαμπαρλή στο πλαίσιο συνεργασίας με την Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Ζαχάρω Ιωακείμ, που θέλησε φέτος ειδικά να στείλει ένα ξεχωριστό μήνυμα από το πάρκο της Καλλονής, όπου χτυπάει η καρδιά των Χριστουγέννων, αυτά τα περίεργα Χριστούγεννα. 

Στο πλευρό της Φερενίκης, στο δημιουργικό κομμάτι η Όλγα Συροπούλου. Ο ηλεκτρολόγος Ακίνδυνος Γονιδέλλης συνέβαλε ώστε να δοθεί κίνηση στα μάτια του ενός από τα δυο δέντρα. 

«Τα πρόσωπα των δέντρων – ένα νεαρό κι ένα μεγαλύτερης ηλικίας – συμβολίζουν το νέο και το παλιό. Το νέο χρόνο και τον παλιό, αυτό που ζούμε και το καινούργιο που περιμένουμε όλοι. Στόχος μου εξαρχής ήταν οι κατασκευές να ενταχθούν πλήρως στο φυσικό περιβάλλον έτσι ώστε να παραμείνουν εκεί για καιρό», τονίζει μιλώντας στα «Νέα της Λέσβου» η Φερενίκη Τσαμπαρλή.