Του Αριστείδη Καλάργαλη
Μεσημέρι, η εκφωνήτρια της δημόσιας τηλεόρασης μας πληροφορεί για άλλη μια οικονομική αναβάθμιση της χώρας μας, από κάποιον οίκο του εξωτερικού. Την έκλεισα… για να έχω την ψυχική μου υγεία και γιατί το σπάσιμό της θα το πληρώσω εγώ. Νομίζω ότι όλοι έχουμε ζήσει ανάλογες καταστάσεις. Κι αναρωτιέσαι: Αφού αναβαθμιζόμαστε συλλογικά, ως χώρα, δεν πρέπει να αναβαθμιστούμε και ατομικά; Ως φυσικά πρόσωπα, ως οικογένειες, ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι; Δηλαδή να δούμε αυτή την αναβάθμιση στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας. Απλά να φτάνουν τα λεφτά του μισθού, του μεροκάματου και της σύνταξης για να ζήσουμε. Και βεβαίως να βάλουμε κάτι στην άκρη. Αυτό διαφημιζόταν παλιά, η αποταμίευση. Αλλά σήμερα δεν έχουμε Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, καταργήθηκε από τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού.
Ο καθημερινός άνθρωπος, εσείς και εγώ, όπως είμαστε οι περισσότεροι, δεν θέλει πολλά στη ζωή του, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Η άσχημη οικονομική κατάσταση είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα. Και εξαρτάται από δύο παράγοντες. Από τις υψηλές τιμές – την ακρίβεια – και τους χαμηλούς μισθούς και συντάξεις. Και οι δύο αυτοί παράγοντες είναι αρνητικοί.
Τα τελευταία 4-5 χρόνια δεν προλαβαίνουμε τις ανατιμήσεις. Η συσσώρευσή τους είναι πέρα από αυτό που ονομάζουμε ακρίβεια. Η κοινωνία, η πλειοψηφία της, δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα. Απ’ την άλλη τα ολιγοπώλια και τα μονοπώλια έχουν θεαματικά κέρδη και συσσώρευση πλούτου, όχι απλώς αύξηση κερδών. Δεν παραθέτω νούμερα γιατί αυτά μπορεί να αντληθούν εύκολα από το διαδίκτυο. Μια ελάχιστη μειοψηφία, 1,2 άντε 5% των υπερπλουσίων κατέχουν τον πλούτο της γης. Και συνεχώς τον αυξάνουν. “Μαζί τους θα τα πάρουν;”, λέει θυμόσοφα ο λαός.
Την έκφραση λύπης και θυμού από τον πρωθυπουργό, τον κ. Μητσοτάκη, την εκλαμβάνω ως κοροϊδία, δεν θέλω συμπάθεια και στοργή – καταπώς έλεγε μια παλιά διαφήμιση. Έμπρακτο ενδιαφέρον θέλουμε, το οποίο θα φέρει αποτελέσματα. Και βεβαίως όχι κουπόνια, κάρτες και μπόνους. Πραγματικές οικονομικές αλλαγές, διορθώσεις προς το εισόδημά μας και χαμηλές, λαϊκές τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών.
Μια λύση είναι η μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, τρόφιμα, καύσιμα, ενέργεια και αλλού. Η αδελφή Κύπρος – όπως την ονομάζουμε – πώς γίνεται και έχει μηδενικό ΦΠΑ σε κάποια τρόφιμα, όπως γάλα, ψωμί κ.ά.; Αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες πράττουν το ίδιο. Αλλά και να μην υπήρχε κάποια χώρα με χαμηλό ΦΠΑ στα τρόφιμα και άλλα βασικά αγαθά, ας το κάνουμε εμείς. Επίσης ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιμα είναι μεγάλος. Η μείωσή του θα είναι άλλος ένας τρόπος υποστήριξης των οικονομικών της ελληνικής οικογένειας. Τι να το κάνουμε που δημιουργήθηκε “Υπουργείο Οικογένειας”, η οικογένεια θέλει υποστήριξη, κι όχι το όνομά της.
Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο, σαν τη βροχή που πέφτει από τον ουρανό πάνω μας. Είναι πολιτική επιλογή πράξεων – νεοφιλελεύθερη – (δεν μπορεί να γραφτεί με άλλη λέξη) και αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών.
Κι απ’ την άλλη υπάρχει το μικρό εισόδημα κι οι μικρές συντάξεις. Οι αυξήσεις που γίνονται είναι για να πιούμε κάνα καφέ παραπάνω και 2-3 ούζα, κι αυτό για μια φορά. Είναι ευτελισμός της λέξης αύξηση και περισσότερο της προσωπικότητας και της ζωής μας. Τα εγγόνια και τα παιδιά περιμένουν από τους παππούδες-γιαγιάδες και τους γονείς να συνδράμουν στα μηνιαία έξοδά τους. Αλλιώς δεν βγαίνουν. Κάνουν χίλιες δυο δουλειές και στο τέλος αναγκάζονται να ξενιτευτούν. Όπως τη δεκαετία του ’50 και του ’60.
Μαζί με τις μειώσεις, τον έλεγχο των τιμών και τις αυξήσεις μισθών και συντάξεων πρέπει να φορολογηθεί ο πλούτος, τα κέρδη και τα υπερκέρδη ατόμων, ολιγοπωλίων και μονοπωλίων. Κι αυτές οι Τράπεζες να δώσουν κατιτί από τα τόσα που ενισχύθηκαν με τις ανατροφοδοτήσεις.
Ας ακούσουμε τι λέει κι ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης στη συλλογή “Ο ήλιος ο ηλιάτορας”:
“Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος/ να ’ν’ ήμερος να ’ναι άκακος/ λίγο φαΐ λίγο κρασί/
Χριστούγεννα κι Ανάσταση/ κι όπου φωλιάσει και σταθεί/ κανείς να μην του φτάνει εκεί/ Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα/ τονε ξυπνάν χαράματα/ τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος/ του τρώνε και το λίγο βιος/ κι από το στόμα τη μπουκιά/ πάνω στην ώρα τη γλυκιά/ του τηνε παίρνουνε κι αυτή/ χαρά στους που ’ναι οι δυνατοί!/ Χαρά στους που ’ναι οι Δυνατοί/ γι’ αυτούς δεν έχει χόρταση”.
