Λέσβος… ο νέος φορολογικός παράδεισος 

Χθες το βράδυ είδα ένα τρελό όνειρο…

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και πραγματικά αναρωτιόμουν αν έβλεπα όνειρο ή αν είχα γίνει υπουργός Οικονομικών στον ύπνο μου.

Είδα λοιπόν ότι οι εκατομμυριούχοι όλου του κόσμου μάζευαν βαλίτσες. Άλλος έφευγε από το Λονδίνο, άλλος από τη Νέα Υόρκη, άλλος από το Παρίσι. Άκουγες μόνο: «Πού πάμε τώρα; Ντουμπάι; Σιγκαπούρη; Μονακό;».

Και τότε… πετάγομαι μέσα στο όνειρο και φωνάζω:

«Ρε παιδιά, γιατί δεν πάτε Λέσβο;».

Πάγωσαν όλοι.

«Πού;».

«Στη Λέσβο! Έχει ήλιο σχεδόν όλο τον χρόνο, ούζο που λύνει μέχρι και φορολογικά προβλήματα, θάλασσες που ξεχνάς το άγχος, φαγητό που σε κάνει να ακυρώσεις το γυμναστήριο και ανθρώπους που μέσα σε δέκα λεπτά σε φωνάζουν με το μικρό σου όνομα».

Και όσο το έλεγα, τόσο το όνειρο γινόταν πιο τρελό.

Η κυβέρνηση αποφάσιζε να κάνει τη Λέσβο μια ειδική οικονομική ζώνη. Όχι τίποτα περίεργο. Ένα ευρωπαϊκό νησί με χαμηλή φορολογία, γρήγορες αδειοδοτήσεις, σοβαρούς κανόνες και φιλικό περιβάλλον για επενδύσεις.

Ξαφνικά άρχισαν να προσγειώνονται ιδιωτικά αεροπλάνα στη Μυτιλήνη σαν να ήταν ταξί.

Στη μαρίνα δεν έβρισκες θέση ούτε για φουσκωτό.

Τα εγκαταλελειμμένα αρχοντικά ανακαινίζονταν.

Νέα ξενοδοχεία, νέες επιχειρήσεις, εταιρείες τεχνολογίας, επενδυτικά γραφεία, εστιατόρια, γκαλερί, start-ups…

Οι νέοι δεν έφευγαν από το νησί για να βρουν δουλειά.

Γύριζαν πίσω.

Οι καφετέριες γέμιζαν χειμώνα-καλοκαίρι.

Το αεροδρόμιο είχε περισσότερες διεθνείς πτήσεις από όσες είχε το όνειρό μου λογική.

Και το καλύτερο;

Όλοι πλήρωναν νόμιμα τους φόρους τους, απλώς επέλεγαν να τους πληρώνουν… στη Λέσβο.

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε μέχρι και ο λογιστής μου μέσα στο όνειρο.

Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου είπε:

«Μη ξυπνήσεις ακόμα… τώρα αρχίζει να βγάζει νόημα».

Εκεί ήταν που χτύπησε το ξυπνητήρι.

Άνοιξα τα μάτια, ήπια έναν καφέ και σκέφτηκα πως ίσως τα μεγάλα σχέδια ξεκινούν πάντα από ένα τρελό όνειρο.

Και ποιος ξέρει;

Πριν από λίγα χρόνια, αν έλεγες ότι μια έρημος θα γινόταν το Ντουμπάι, θα γελούσαν όλοι.

Ίσως λοιπόν, κάποια μέρα, κάποιος να πει ότι όλα ξεκίνησαν από ένα όνειρο… κάπου ανάμεσα σε ένα ποτήρι ούζο και ένα ηλιοβασίλεμα στη Λέσβο.

Μια συνταγή με το διάσημο πιάτο των εστιατορίων Nobu, που ανήκουν στον σεφ Ματσουχίσα Νόμπου και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. 

Αν βρεθείτε στη Μύκονο θα συναντήσετε το Ματσουχίσα στο ξενοδοχείο Belvedere, αν είστε Αθήνα το διάσημο ρέστοραν φιλοξενείται στο four Seasons στον Αστέρα Βουλιαγμένης. 

Προετοιμαστείτε να πληρώσετε ακριβά… αλλά θα σας μείνει αξέχαστο. 

Black Cod (Μαύρος Μπακαλιάρος) με γλάσο Miso

Υλικά (4 άτομα)

• 4 φιλέτα Black Cod (180-200 γρ. το καθένα)
• 80 γρ. λευκή πάστα miso
• 60 ml mirin
• 60 ml sake
• 50 γρ. καστανή ζάχαρη
• 1 κ.σ. σάλτσα σόγιας
• 1 κ.γ. σησαμέλαιο
• Σουσάμι καβουρδισμένο
• Φρέσκο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο

Εκτέλεση

1. Σε μικρό κατσαρολάκι ζεσταίνουμε το sake και το mirin για 2-3 λεπτά.
2. Προσθέτουμε την πάστα miso, τη ζάχαρη και τη σόγια και ανακατεύουμε μέχρι να δημιουργηθεί ένα λείο γλάσο.
3. Αφήνουμε να κρυώσει εντελώς.
4. Αλείφουμε τα φιλέτα με το γλάσο και τα μαρινάρουμε στο ψυγείο για 24 ώρες (ιδανικά έως 48 ώρες).
5. Αφαιρούμε την περίσσεια μαρινάδας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 220°C για 10-12 λεπτά ή μέχρι η επιφάνεια να καραμελώσει και το ψάρι να γίνει βουτυράτο στο εσωτερικό.
6. Για πιο έντονο χρώμα, ενεργοποιούμε το γκριλ για 1-2 λεπτά στο τέλος.

Σερβίρισμα

Σερβίρεται με:

• Πουρέ σελινόριζας ή πατάτας
• ρύζι γιασεμιού
• σοταριστά σπαράγγια ή bok choy
• λίγες σταγόνες λάδι τρούφας (προαιρετικά)
• καβουρδισμένο σουσάμι και φρέσκο κρεμμυδάκι