Η Μυτιλήνη έχει ένα περίεργο ταλέντο. Καταφέρνει να συζητάει επί χρόνια πώς θα προσελκύσει τουρίστες υψηλού επιπέδου και, ταυτόχρονα, να τους προσφέρει μια αγορά που σταματάει εκεί που τελειώνει το… Jumbo.
Δεν είναι κακό. Το Jumbo είναι μια χαρά. Αλλά δεν μπορεί να αποτελεί την κορυφαία εμπειρία shopping ενός νησιού που θέλει να πρωταγωνιστήσει στον τουρισμό.
Κάθε χρόνο ακούμε για «ποιοτικό τουρισμό». Για επισκέπτες με μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη. Για ιδιοκτήτες σκαφών. Για εύπορους Τούρκους που έρχονται για το Σαββατοκύριακο.
Και μετά τους δείχνουμε τον δρόμο για να αγοράσουν… πετσέτες θαλάσσης και τάπερ.
Υπάρχει μια μικρή αντίφαση εδώ.
Γιατί ο άνθρωπος που δένει ένα σκάφος αξίας εκατομμυρίων ευρώ δεν ταξιδεύει μόνο για να φάει παπαλίνα παστή. Θα το φάει κι αυτό και πολύ καλά θα κάνει. Αλλά θέλει και να χαζέψει μια όμορφη βιτρίνα. Να αγοράσει ένα ρούχο, ένα ρολόι, μια τσάντα, ένα κόσμημα. Να νιώσει ότι βρίσκεται σε έναν προορισμό που καταλαβαίνει πως ο τουρισμός δεν είναι μόνο θερμίδες.
Γιατί να μην συνυπάρχουν το λαδοτύρι με τη Louis Vuitton; Το ούζο με την Prada; Η παραδοσιακή αγορά με μια κομψή boutique της Chanel;
Η πολυτέλεια δεν είναι προσβολή προς την τοπική οικονομία. Είναι κομμάτι της. Και, όσο παράξενο κι αν ακούγεται σε κάποιους, πολλές φορές τα μεγάλα brands λειτουργούν σαν μαγνήτης που φέρνει περισσότερο κόσμο και στα μικρά καταστήματα.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε πολυτέλεια.
Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί έχουμε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν τη δικαιούμαστε.
Λες και η αισθητική είναι προνόμιο μόνο της Μυκόνου ή του Κάπρι.
Λες και η Λέσβος είναι καταδικασμένη να πουλάει αποκλειστικά μαγνητάκια ψυγείου, μπουκάλια ούζου και κουλουράκια.
Κι όμως, η Μυτιλήνη είναι μια πόλη με αρχιτεκτονική, ιστορία, πανεπιστήμιο, πολιτισμό και μια από τις πιο όμορφες προκυμαίες της Ελλάδας. Δεν της λείπει η προσωπικότητα.
Της λείπει η φιλοδοξία.
Δεν χρειάζεται να γίνει Μονακό. Ούτε να γεμίσει οίκους μόδας σε κάθε γωνία.
Και δεν σημαίνει ότι θα χαθεί ο χαρακτήρας της αγοράς. Το αντίθετο μάλιστα: Μια ισορροπημένη συνύπαρξη τοπικών επιχειρήσεων, μικρών καταστημάτων και επώνυμων διεθνών brands μπορεί να αναβαθμίσει συνολικά την εικόνα της πόλης. Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στο παραδοσιακό και στο σύγχρονο, σαν να παίζουμε ένα κουρασμένο δίλημμα παλιάς κοπής. Μπορούμε να έχουμε και το λαδοτύρι και τη βιτρίνα που γυαλίζει με μια birkin τσάντα Louis Vuitton! Και, μεταξύ μας, το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Χρειάζεται όμως τούτο το νησί να πάψει να φοβάται την έννοια της αναβάθμισης.
Το 1880 αναβαθμίστηκε με όλο το εμπόριο, τα αρχοντικά, τον πλούτο και την τόλμη μιας εποχής που δεν είχε καμία υποψία για AI. (Τεχνητή νοημοσύνη)
Γιατί ένας τόπος που πιστεύει στον εαυτό του δεν λέει «αυτά δεν είναι για εμάς».
Λέει: «Γιατί όχι και εδώ;».
Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη αλλαγή που χρειάζεται η Μυτιλήνη.
Λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Διεκδίκηση και τόλμη!
Κοτόπουλο Tandoori στον φούρνο του σπιτιού
Τούτο το φαγητό το έμαθα στο Chappel street της South Yarra στη Μελβούρνη.
Εκεί με τους συμφοιτητές μου Kristine Papadopoulos και Γιώργο Μιμιγιάννη.
Γευόμασταν συχνά τις ινδικές λιχουδιές στο ομώνυμο τότε high ινδικό Ρέστοραν με γνήσιο πέτρινο φούρνο ταντούρι που έψηνε μπροστά μας τα πικάντικα φαγητά /με lasi, mango chutney, ρύζι και parathas τα νόστιμα αφράτα ψωμιά!
Έτσι ανάμεσα σε αγαπημένες συζητήσεις, πολιτικές αναζητήσεις, ερωτοτροπίες και πολύ γέλιο μόλις που αντιλαμβανόμασταν τότε το πόσο αλλάζει ο κόσμος και η ζωή μας!
Δεν χρειάζεστε παραδοσιακό φούρνο tandoor για να πετύχετε ένα ζουμερό, αρωματικό κοτόπουλο με τραγανή επιφάνεια. Το μυστικό είναι η μαρινάδα και ο δυνατός φούρνος.
Υλικά (4 άτομα)
- 1 κιλό μπούτια ή φιλέτο από μπούτι κοτόπουλου (ή στήθος)
- 250 γρ. στραγγιστό γιαούρτι
- 2 κ.σ. χυμό λεμονιού
- 2 κ.σ. ηλιέλαιο ή ελαιόλαδο
- 4 σκελίδες σκόρδο, λιωμένες
- 2 εκ. φρέσκο τζίντζερ, τριμμένο
Μπαχαρικά
- 2 κ.γ. garam masala. Θα το βρείτε στα μπαχαράδικα και είναι ένα μίγμα μπαχαρικών που αποτελεί βάση των κάρυ
- 2 κ.γ. πάπρικα γλυκιά
- 1 κ.γ. κύμινο
- 1 κ.γ. κόλιανδρο τριμμένο
- 1 κ.γ. κουρκουμά
- ½-1 κ.γ. καγιέν ή μπούκοβο (ανάλογα με το πόσο πικάντικο το θέλετε)
- 1½ κ.γ. αλάτι
- Φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
- Εκτέλεση
- Χαράξτε ελαφρά το κοτόπουλο με ένα μαχαίρι, ώστε να απορροφήσει καλύτερα τη μαρινάδα.
- Ανακατέψτε σε ένα μπολ το γιαούρτι, το λεμόνι, το λάδι, το σκόρδο, το τζίντζερ και όλα τα μπαχαρικά μέχρι να γίνει μια ομοιόμορφη πάστα.
- Καλύψτε καλά το κοτόπουλο με τη μαρινάδα και αφήστε το στο ψυγείο τουλάχιστον 8 ώρες, ιδανικά όλο το βράδυ.
- Προθερμάνετε τον φούρνο στους 220°C, στις αντιστάσεις ή στον αέρα.
- Τοποθετήστε το κοτόπουλο πάνω σε σχάρα, με ένα ταψί από κάτω για να πέφτουν οι χυμοί. Έτσι ψήνεται ομοιόμορφα και αποκτά πιο ωραία κρούστα.
- Ψήστε για 35-45 λεπτά, ανάλογα με το κομμάτι. Στα τελευταία 3-5 λεπτά βάλτε το γκριλ για να πάρει τις χαρακτηριστικές καψαλισμένες άκρες.
- Αφήστε το να ξεκουραστεί 5 λεπτά πριν το σερβίρετε.
Σερβίρισμα
Συνοδεύστε με:
- Ρύζι μπασμάτι
- Ζεστό naan ή αραβική πίτα
- Σως από γιαούρτι με δυόσμο και αγγούρι
- Φέτες λεμονιού και φρέσκο κόλιανδρο
